Kategorie

Pracownik, Spory zbiorowe

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Strajk ostrzegawczy polega na krótkotrwałym powstrzymaniu się pracowników od wykonywania pracy, nie dłużej niż 2 godziny. Może być zorganizowany wyłącznie w określonych sytuacjach.
Strajk jest jednym ze sposobów rozstrzygania sporów zbiorowych powstałych pomiędzy pracodawcą a pracownikami. Aby był legalny, musi spełniać warunki określone w przepisach prawa. Kiedy strajk jest legalny i jaka jest odpowiedzialność uczestników nielegalnego strajku?
Czy referendum strajkowe można organizować jeszcze w czasie mediacji? Zgodnie z przepisami dopiero nieosiągnięcie porozumienia rozwiązującego spór zbiorowy w postępowaniu mediacyjnym uprawnia do podjęcia akcji strajkowej.
Prawo do wynagrodzenia nie przysługuje pracownikowi biorącemu udział w strajku. Zachowuje on jednak świadczenia z ubezpieczenia społecznego i inne uprawnienia wynikające ze stosunku pracy. Czy dotyczy to także strajku ostrzegawczego?
Spór zbiorowy pracy pozwala pracownikom na dochodzenie spraw właściwych dla ich zbiorowości. Niedopuszczalny jest spór zbiorowy dotyczący spraw indywidualnych pracownika.
Strajk polega na zbiorowym powstrzymywaniu się pracowników od wykonywania pracy w celu rozwiązania sporów dotyczących warunków pracy, płac lub świadczeń socjalnych oraz praw i wolności związkowych pracowników lub innych grup, którym przysługuje prawo zrzeszania się w związkach zawodowych.
Kiedy organizacja związkowa złoży pracodawcy żądania, które powinien on spełnić, to znaczy, że rozpoczyna się spór zbiorowy. Pracodawcę i przedstawicieli pracowników czekają rokowania, mediacja, a w najgorszym razie strajk. O sporze zbiorowym nie ma mowy, gdy żądania nie dotyczą spraw związanych ze stosunkiem pracy.
Przepisy ustawy o rozwiązywaniu sporów zbiorowych powinny być zmienione - twierdzą Pracodawcy RP. Ich zdaniem należy wprowadzić m.in. prawo do lokautu, termin przedawnienia sporu zbiorowego, a przede wszystkim doprecyzować przedmiot sporu zbiorowego.
Zagadnienie sporów zbiorowych między pracownikami a pracodawcą lub pracodawcami reguluje ustawa z 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych. Spory zbiorowe dzielą się co do zasady na spory o prawo oraz spory o interesy.
Pracownikowi za czas strajku nie przysługuje wynagrodzenie. Pensja powinna być zatem obniżona o cały okres trwania absencji pracownika.
Oprócz sporów o charakterze indywidualnym toczących się na linii pracownik-pracodawca w zakładzie pracy może dojść do sporów o charakterze zbiorowym - między pracodawcą a załogą lub jej częścią.
Procedura rozwiązywania sporu zbiorowego wymaga niekiedy udziału „trzeciej strony” - mediatora. Warunki wynagradzania mediatora zasadniczo kształtowane są w wyniku porozumienia stron. Przepisy gwarantują minimalny poziom tego świadczenia.