Kategorie

Spory zbiorowe

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Spory zbiorowe na skalę całego kraju zapowiedziały pielęgniarki i położne. Żądają: publikacji ustawy, która przyznaje im 100% dodatku covidowego, zapewnienia bezpiecznych warunków pracy, godnego traktowania przez kadrę kierowniczą oraz utrzymania zagwarantowanego poziomu wynagrodzeń. Od kiedy będą naliczane wyższe wynagrodzenia dla medyków skierowanych do pracy z COVID-19 przez wojewodów?
Udział w strajku jest dobrowolny,co oznacza, że różnie kształtuje się sytuacja osób biorących w nim udział i tych nieuczestniczących. Jak zatem wygląda kwestia wypłaty wynagrodzeń w czasie strajku?
Strajk ostrzegawczy może zostać zorganizowany wyłącznie w określonych sytuacjach. Czy w przypadku uczestnictwa pracownika w strajku ostrzegawczym przysługuje mu wynagrodzenie za ten czas?
Strajk ostrzegawczy polega na krótkotrwałym powstrzymaniu się pracowników od wykonywania pracy, nie dłużej niż 2 godziny. Może być zorganizowany wyłącznie w określonych sytuacjach.
Prowadzenie akcji protestacyjnych w formie głodówki nie jest prawnie dopuszczalną formą rozwiązywania sporu zbiorowego. Taka forma zagraża bowiem życiu i zdrowiu pracowników, którzy ją prowadzą.
Spór zbiorowy może dotyczyć np. warunków pracy, płacy, świadczeń socjalnych czy praw i wolności związkowych pracowników lub innych grup zawo­dowych osób, którym przysługuje prawo zrzesza­nia się. Strony sporu zbiorowego w celu jego rozwiązania mogą prowadzić rokowania lub mediacje i arbitraż.
Przedmiotem sporu zbiorowego mogą być m.in. warunki pracy. Zalicza się do nich warunki o charakterze socjalnym, technicznym lub organizacyjnym związane bezpośrednio z miejscem wykonywania pracy.
Strajk jest jednym ze sposobów rozstrzygania sporów zbiorowych powstałych pomiędzy pracodawcą a pracownikami. Aby był legalny, musi spełniać warunki określone w przepisach prawa. Kiedy strajk jest legalny i jaka jest odpowiedzialność uczestników nielegalnego strajku?
Mediacje w sporach zbiorowych stanowią etap konieczny do przeprowadzenia po rokowaniach, a przed podjęciem akcji strajkowej. Mediacje prowadzi mediator. Kto może być mediatorem? Ile czasu trwa postępowanie mediacyjne?
Czy referendum strajkowe można organizować jeszcze w czasie mediacji? Zgodnie z przepisami dopiero nieosiągnięcie porozumienia rozwiązującego spór zbiorowy w postępowaniu mediacyjnym uprawnia do podjęcia akcji strajkowej.
Arbitraż społeczny to inaczej rozjemstwo. Stanowi alternatywę strajku. Reguluje go ustawa o rozwiązywaniu sporów zbiorowych. Arbitraż społeczny ma charakter dobrowolny.
Strajk polega na zbiorowym powstrzymaniu się pracowników od wykonywania pracy w celu rozwiązania sporu dotyczącego praw i  interesów w postaci warunków pracy, płac lub świadczeń socjalnych oraz praw i wolności związkowych pracowników lub innych grup, którym przysługuje prawo zrzeszania się w związkach zawodowych.
Spory zbiorowe wszczynają podmioty reprezentujące interesy pracownicze. Następnie pracodawcy niezwłocznie podejmują rokowania. W przypadku braku zawarcia porozumienia przeprowadza się mediacje.
Spór zbiorowy pracowników z pracodawcą może dotyczyć warunków pracy, płac lub świadczeń socjalnych oraz praw i wolności związkowych pracowników. Kiedy następuje jego wszczęcie?
Prawo do wynagrodzenia nie przysługuje pracownikowi biorącemu udział w strajku. Zachowuje on jednak świadczenia z ubezpieczenia społecznego i inne uprawnienia wynikające ze stosunku pracy. Czy dotyczy to także strajku ostrzegawczego?
Spór zbiorowy pracy pozwala pracownikom na dochodzenie spraw właściwych dla ich zbiorowości. Niedopuszczalny jest spór zbiorowy dotyczący spraw indywidualnych pracownika.
Spór zbiorowy pracowników z pracodawcą lub pracodawcami może dotyczyć warunków pracy, płacy lub świadczeń socjalnych oraz praw i wolności związkowych pracowników lub innych grup, którym przysługuje prawo zrzeszania się w związkach zawodowych (art. 1 ustawy z 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych – DzU z 1991 r. nr 55, poz. 236 ze zm.; zwanej dalej ustawą).
Konflikt między pracodawcą a związkiem zawodowym może zostać rozwiązany za pomocą reguł określonych w ustawie o rozwiązywaniu sporów zbiorowych. Jednak ich stosowanie wiąże się dla pracodawcy z pewnym ryzykiem, np. możliwością rozpoczęcia strajku przez związek zawodowy.
Układy zakładowe i ponadzakładowe podlegają wpisowi do rejestrów prowadzonych przez właściwego okręgowego inspektora pracy i ministra właściwego do spraw pracy.
Za czas prowadzenia strajku, jeśli pracownik w tym czasie nie wykonywał pracy, nie przysługuje wynagrodzenie. W miesiącu, w którym była podjęta i prowadzona akcja strajkowa, pracodawca ma prawo obniżyć wynagrodzenie pracownika za czas trwania tejże akcji.
Strajk polega na zbiorowym powstrzymywaniu się pracowników od wykonywania pracy w celu rozwiązania sporów dotyczących warunków pracy, płac lub świadczeń socjalnych oraz praw i wolności związkowych pracowników lub innych grup, którym przysługuje prawo zrzeszania się w związkach zawodowych.
Kiedy organizacja związkowa złoży pracodawcy żądania, które powinien on spełnić, to znaczy, że rozpoczyna się spór zbiorowy. Pracodawcę i przedstawicieli pracowników czekają rokowania, mediacja, a w najgorszym razie strajk. O sporze zbiorowym nie ma mowy, gdy żądania nie dotyczą spraw związanych ze stosunkiem pracy.
Przepisy ustawy o rozwiązywaniu sporów zbiorowych powinny być zmienione - twierdzą Pracodawcy RP. Ich zdaniem należy wprowadzić m.in. prawo do lokautu, termin przedawnienia sporu zbiorowego, a przede wszystkim doprecyzować przedmiot sporu zbiorowego.
Zagadnienie sporów zbiorowych między pracownikami a pracodawcą lub pracodawcami reguluje ustawa z 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych. Spory zbiorowe dzielą się co do zasady na spory o prawo oraz spory o interesy.
Pracownikowi za czas strajku nie przysługuje wynagrodzenie. Pensja powinna być zatem obniżona o cały okres trwania absencji pracownika.
Spór sądowy z pracownikiem może być dla pracodawcy bardzo kosztowny, gdyż w razie przegranej będzie musiał pokryć wszystkie koszty sądowe. W niektórych przypadkach sąd może zwolnić pracodawcę z ponoszenia tych kosztów, np. z powodu złej sytuacji finansowej.
Rokowania między stronami sporu zbiorowego kończą się podpisaniem tzw. protokołu rozbieżności. Po bezskutecznej mediacji również sporządza się taki dokument wraz ze wskazaniem stanowisk stron, jednak w tym przypadku konieczne jest podpisanie go także przez mediatora.
W razie trudnej sytuacji finansowej pracodawcy można na okres do 3 lat zawiesić na podstawie porozumienia stosowanie postanowień układów zbiorowych pracy, porozumień zbiorowych, regulaminów pracy, statutów.
Pracodawca ma prawo zwolnić pracownika biorącego udział w nielegalnym strajku. Jednocześnie może domagać się odszkodowania za szkodę poniesioną w jego wyniku.
Oprócz sporów o charakterze indywidualnym toczących się na linii pracownik-pracodawca w zakładzie pracy może dojść do sporów o charakterze zbiorowym - między pracodawcą a załogą lub jej częścią.
Procedura rozwiązywania sporu zbiorowego wymaga niekiedy udziału „trzeciej strony” - mediatora. Warunki wynagradzania mediatora zasadniczo kształtowane są w wyniku porozumienia stron. Przepisy gwarantują minimalny poziom tego świadczenia.

Strajk

Zagadnienie strajku jest uregulowane w ustawie z 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (DzU nr 55, poz. 236 ze zm.; powoływana dalej jako: u.r.s.z.). Zgodnie z art. 17 strajk polega na zbiorowym powstrzymywaniu się pracowników od wykonywania pracy w celu rozwiązania sporu dotyczącego interesów wskazanych w art. 1 u.r.s.z. (interesami takimi są warunki pracy, płacy lub świadczenia socjalne oraz prawa i wolności związkowe pracowników lub innych grup, którym przysługuje prawo zrzeszania się w związkach zawodowych).