Kategorie

Obowiązki pracodawcy, Delegowanie

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Dnia 4 września 2020 r. weszły w życie zmiany w przepisach o delegowaniu pracowników. Jakie nowe obowiązki zostały nałożone na pracodawców?
Wielu polskich pracowników zatrudnionych przez pracodawców w Polsce jest delegowanych do Holandii.  Na przykład, są zatrudnieni tymczasowo przy projekcie w budownictwie w Holandii lub przy projekcie IT. Są także pracownicy samozatrudnieni, którzy prowadzą własny biznes zarejestrowany w Polsce, ale wykonują prace dla usługobiorców w Holandii. Od dn. 1 marca br. wejdzie w życie nowy obowiązek, którego muszą przestrzegać. 
Czy pracodawca ma obowiązek zawierania umów z pracownikami na korzystanie z samochodów prywatnych do celów służbowych?
18 czerwca 2016 r. weszły w życie nowe przepisy dotyczące delegowania pracowników. Nowa ustawa umożliwiła zagranicznym inspekcjom nakładanie kar za łamanie przepisów o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług.
Chcemy upoważnić do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy oprócz pracodawcy także inne osoby. Czy osobą upoważnioną mogą być tylko osoby zatrudnione w naszym zakładzie, czy również spoza zakładu, np. żona właściciela firmy? Jak powinno wyglądać takie upoważnienie?
Samochód służbowy oprócz tego, że jest narzędziem pracy, często służy pracownikom w celach prywatnych. Jeśli jest leasingowany, pracodawca powinien wypisać stosowne upoważnienie do korzystania. W ewidencji przebiegu pojazdu pracownik powinien wskazać liczbę przejechanych kilometrów ze wskazaniem celu używania pojazdu.
Pracodawca polski przez czas delegacji powinien stosować przepisy korzystniejsze dla pracownika delegowanego, np. jeśli prawo państwa delegacji nie przywiduje dodatku za nadgodziny, polski pracodawca powinien go jednak wypłacić.
Podstawa wymiaru składek pracowników delegowanych, którzy nadal podlegają polskim ubezpieczeniom, jest ustalana w inny sposób niż pracowników wykonujących pracę w Polsce. W obydwu przypadkach jest to przychód ze stosunku pracy, ale dla oddelegowanych należy go pomniejszyć o równowartość diet za czas pobytu za granicą. Jednocześnie osoby te obowiązuje minimalna miesięczna podstawa wymiaru składek w wysokości prognozowanego wynagrodzenia – w 2011 r. jest to 3359 zł.
Jeden z naszych pracowników wyjechał w delegację w celu wykonania obowiązków w oddziale firmy, znajdującym się w innym mieście niż jego stałe miejsce pracy. Pracownik odbył podróż samochodem służbowym. Jak w przedstawionej sytuacji rozliczyć jego czas pracy? Czy w związku z tym, że pracownik prowadził samochód, aby dojechać do miejsca delegacji nie przewożąc innych pracowników, należy uznać, że czas dojazdu i powrotu do oddziału będzie dla niego czasem pracy?
Pracownik mobilny będzie działał na danym terenie w kilku województwach. W umowie o pracę jako miejsce pracy powinnam wpisać te województwa. Obszar jest „realny”, teoretycznie można pojechać i wrócić w trakcie dnia. Czy mogę wpisać „Polska” z uwagi na to, że od czasu do czasu będzie się pojawiała konieczność wyjazdu poza zdefiniowany region? Dodatkowo, na początku współpracy, pracownik będzie bywał często w centrali, która jest poza docelowym regionem działania. Czy chociażby z uwagi na to mogę wpisać „Polska”? Czy istnieją jakieś konkretne ograniczenia dla definiowania regionu działania: „Polska”?
Wynagrodzenie w umowie o pracę może być określone w złotówkach, a także innej walucie, której średni kurs ogłaszany jest przez Narodowy Bank Polski. Jednak niezależnie od waluty, w jakiej będzie wypłacane, pracodawca musi pamiętać, że nie może ono wynosić mniej niż minimalne wynagrodzenie za pracę.
W świetle norm wspólnotowych, pracodawca, który wysyła pracowników do pracy za granicą, przy ustalaniu warunków wynagrodzenia powinien zastosować się do przepisów obowiązujących w miejscu zatrudnienia. Dotyczy to w szczególności stawek wynagrodzenia za pracę, które nie mogą być niższe niż minimalne stawki obowiązujące w kraju, w którym będzie wykonywana praca (wyrok Sądu Najwyższego z 3 marca 2011 r., II PK 208/10).
Ubezpieczeniom społecznym w Polsce nie podlegają cudzoziemcy, których pobyt w naszym kraju nie ma charakteru stałego i którzy są zatrudnieni w obcych przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, misjach, misjach specjalnych lub instytucjach międzynarodowych.
W naszej firmie powstał związek zawodowy, który liczy 12 osób. Od przewodniczącego związku otrzymaliśmy pismo, w którym zwraca się z prośbą o oddelegowanie go w każdy poniedziałek tygodnia do wykonywania doraźnych czynności związkowych. Czy musimy zgodzić się na prośbę przewodniczącego?
Pracodawca wysyłający pracownika w zagraniczną podróż służbową powinien mu wypłacić nie tylko diety, ale również zwrócić inne poniesione wydatki, np. koszty związane z wynajęciem pokoju hotelowego.
Ryczałt za nadgodziny nie może dotyczyć pracowników, którzy wykonują pracę poza macierzystym zakładem tylko okazjonalnie, np. w ramach długotrwałej podróży służbowej lub oddelegowania do innego miejsca pracy (wyrok Sądu Najwyższego z 3 grudnia 2010 r., I PK 116/10).
Polski pracodawca delegujący pracownika do innego państwa powinien pamiętać, że w razie sporu ten pracownik może dochodzić roszczeń przed sądem tego państwa. Zwiększy to koszty prowadzenia sprawy.
Pracownicy skierowani do pracy w Polsce z państwa będącego członkiem Unii Europejskiej powinni mieć zapewnione warunki zatrudnienia nie mniej korzystne niż wynikające z kodeksu pracy i innych przepisów.
Pracodawcy wysyłający pracowników do pracy za granicą muszą pamiętać o odpowiednim zakwalifikowaniu wyjazdu jako delegacja lub podróż służbowa. Te dwa pojęcia często w praktyce używane są zamiennie, jednak dotyczą dwóch różnych przypadków.
Jesteśmy firmą budowlaną. Planujemy wysłać pracownika zatrudnionego w centrali naszego zakładu do miejscowości, gdzie realizujemy kontrakt, aby nadzorował na miejscu finansowanie projektu. Będzie to jego zadanie służbowe. Okres podróży służbowej wyniesie 10 miesięcy. Pracownik może dojeżdżać do tej miejscowości w dogodnych dla siebie terminach, gdyż nie musi być tam obecny przez 5 dni w tygodniu. Jednak pracownik zdecydował, że czasowo przeprowadzi się do tej miejscowości wraz z żoną i dzieckiem, ale z uwagi na stosunkowo krótki pobyt nie będzie się tam meldował. Firma wynajmie dla niego nieodpłatnie mieszkanie w bloku mieszkalnym, a wyżywienie będzie finansował we własnym zakresie. Czy w takiej sytuacji pracownikowi należy się dieta?
Wysyłamy pracownika do pracy w Kaliningradzie (organizacja filii firmy) na podstawie czasowego przeniesienia (aneksem do umowy o pracę zmieniliśmy mu miejsce wykonywania pracy przez 1 rok). Czy w związku z obowiązkiem uzupełnienia jego informacji, dotyczącej warunków zatrudnienia (na mocy art. 291 Kodeksu pracy), o wskazanie świadczeń obejmujących zwrot kosztów przejazdu oraz zapewnienie zakwaterowania mamy obowiązek zapewnić mu zakwaterowanie oraz zwrot kosztów przejazdów do kraju, czy przyznanie tych świadczeń zależy od naszej dobrej woli?
Pod koniec 2006 r. firma Skanska w Polsce przy współpracy z jednostkami Skanska w Szwecji, Danii, Norwegii oraz Finlandii rozpoczęła prace nad programem o nazwie „Praca w Skandynawii”. Jest to kompleksowy program wymiany pracowników produkcyjnych między jednostkami Skanska w Europie.
Zasady opodatkowania dochodów polskich pracowników delegowanych do Wielkiej Brytanii oraz Irlandii regulują przede wszystkim akty prawa wspólnotowego oraz dwustronne umowy międzynarodowe.
Pracodawca może na czas nieprzekraczający 3 miesięcy w roku powierzyć pracownikowi wykonywanie innej pracy niż ustalona w umowie o pracę.
Wprowadzenie Jednolitego Rynku i likwidacja barier w zakresie swobody przepływu pracowników spowodowały konieczność wprowadzenia zunifikowanych zasad dotyczących przemieszczania się w celu wykonywania pracy. W tym celu została przyjęta dyrektywa 96/71 z 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników wykonywanego w ramach świadczenia usług (DzUrz WE L 18, 21.01.1997 r.). Stosuje się ją do przedsiębiorstw mających siedzibę w jednym państwie członkowskim, które w ramach świadczenia usług delegują swoich pracowników do pracy w innym państwie członkowskim.
Skierowałem pracowników do pracy w Austrii od 1 lipca 2007 r. do 30 czerwca 2008 r. Na ten okres otrzymali z ZUS poświadczony formularz E-101. Jednak ich pobyt z przyczyn obiektywnych przedłuża się i potrwa jeszcze kolejnych 6 miesięcy. Co zrobić, aby w stosunku do tych pracowników nadal miało zastosowanie polskie ustawodawstwo?
Pracodawca może na czas nieprzekraczający 3 miesięcy w roku powierzyć pracownikowi wykonywanie innej pracy niż ustalona w umowie o pracę.
Pracownik zatrudniony w naszej firmie z siedzibą w Krakowie został skierowany na kilka miesięcy do pracy za granicę. Na ten okres uzyskaliśmy dla niego poświadczony druk E-101. W trakcie oddelegowania, w czerwcu, ma przyjechać do kraju na urlop. Jak należy rozliczyć składki ZUS za czas pobytu w kraju?