Kategorie

Podstawa wymiaru składki, Orzecznictwo SN

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Dopóki należne pracownikowi wynagrodzenie za pracę nie zostanie mu wypłacone, nie stanowi podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Tym samym składki stają się należne nie wcześniej niż w momencie wypłaty wynagrodzenia, nawet jeżeli zaległa wypłata została przyznana prawomocnym wyrokiem sądu.
Usługi zdrowotne świadczone w ramach działalności gospodarczej przez lekarza, na rzecz podmiotu, w którym był wcześniej zatrudniony jako stażysta, wyłączają możliwość preferencyjnego ustalenia podstawy wymiaru składki na poziomie 30% minimalnego wynagrodzenia. Tak orzekł Sąd Najwyższy.
Osoba prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium Polski i będąca równocześnie pracownikiem najemnym na terytorium innego państwa UE podlega, co do zasady, tylko ustawodawstwu innego państwa UE - czyli nie podlega polskim przepisom (wyrok Sądu Najwyższego z 23 sierpnia 2007 r., I UK 68/07).
Dążenie do uzyskania świadczeń z ubezpieczenia społecznego jako cel podjęcia zatrudnienia nie świadczy o zamiarze obejścia prawa, jeżeli umowa o pracę jest faktycznie realizowana.
Środki wpłacane przez pracodawcę na konto towarzystwa ubezpieczeniowego z tytułu umowy o wyręczenie (zobowiązanie pracodawcy do płacenia za pracownika składki ubezpieczenia na życie) należy uznać za opodatkowane przychody pracownika ze stosunku pracy.
Dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem wynagrodzeniowym i podlega oskładkowaniu. W sporze ZUS – szkoła (pracodawca) dotyczącym składek nauczyciel jest zainteresowanym i ma pełne prawo uczestnictwa w postępowaniu – wynika z niedawno zapadłych dwóch uchwał Sądu Najwyższego.
Należnościami z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne – zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 z późn.zm.) – są: składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia oraz dodatkowa opłata.