Kategorie

Orzecznictwo SN, Działalność gospodarcza

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Niewykreślenie działalności gospodarczej z ewidencji albo brak deklaracji o zawieszeniu tej działalności skutkuje domniemaniem prowadzenia takiej działalności. W takim przypadku osiągnięcie przychodu z tytułu tej działalności może powodować zmniejszenie lub zawieszenie prawa do renty bądź emerytury (wyrok Sądu Najwyższego z 15 kwietnia 2011 r., I UK 359/10).
O tym, czy dany przychód zmniejsza lub zawiesza prawo do emerytury, decyduje to, czy sam rodzaj działalności podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, a nie to, czy od przychodów z danej działalności pobrano składki ZUS.
Usługi zdrowotne świadczone w ramach działalności gospodarczej przez lekarza, na rzecz podmiotu, w którym był wcześniej zatrudniony jako stażysta, wyłączają możliwość preferencyjnego ustalenia podstawy wymiaru składki na poziomie 30% minimalnego wynagrodzenia. Tak orzekł Sąd Najwyższy.
Pracownik, który nie zgadza się na wycofanie przez firmę wypowiedzenia zmieniającego, traci prawo do odszkodowania z pakietu socjalnego – orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z 8 stycznia 2010 r.
Okoliczności przedstawione pracownikowi na uzasadnienie decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy, a następnie ujawnione w postępowaniu sądowym, muszą być takie same, zaś pracodawca pozbawiony jest możliwości powoływania się przed organem rozstrzygającym spór na inne przyczyny mogące przemawiać za słusznością wypowiedzenia umowy – orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z 19 kwietnia 2010 r.
W razie braku zgody na przyjęcie mandatu karnego inspektor pracy składa do sądu wniosek o ukaranie. Jednak gdy sąd ustali, że mandat był nałożony bezpodstawnie, nakaże zwrot uiszczonej grzywny.
Utratę prawa do zasiłku powoduje podjęcie faktycznej działalności zarobkowej. Sam fakt rejestracji firmy lub objęcia udziałów w spółce w czasie zwolnienia lekarskiego nie przesądza o utracie prawa do zasiłku (wyrok Sądu Najwyższego z 9 czerwca 2009 r., II UK 403/08).
Jeżeli w ramach działalności gospodarczej realizowana jest umowa cywilnoprawna, to podstawą do ubezpieczeń społecznych jest ta działalność. Dla ubezpieczeń nie jest istotny sposób opodatkowania i kategoryzacji przychodów z takiej umowy w przepisach podatkowych.
Wspólnicy spółki cywilnej podlegają ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu, jeśli faktycznie prowadzą działalność w ramach spółki. Wykonywanie działalności przez pozostałych wspólników i/lub pracowników spółki cywilnej nie przesądza o obowiązku ubezpieczeń wspólnika, który tej działalności nie prowadzi (wyrok Sądu Najwyższego z 26 marca 2008 r., sygn. akt I UK 251/07).
Pojęcie kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę stanowiącej przychód z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy (art. 18 ust. 4 pkt 5 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, j.t. Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 z późn.zm.) nie jest - w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy - równoznaczne z „wysokością minimalnego wynagrodzenia” określoną w art. 8 ust. 1 ustawy z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz. 1679 z późn.zm.), wobec czego pracownik zarabiający poniżej „kwoty minimalnego wynagrodzenia” i jednocześnie prowadzący działalność pozarolniczą podlega ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu z tytułu prowadzenia tej działalności.
Osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega ubezpieczeniu chorobowemu na zasadzie dobrowolności, a objęcie tym ubezpieczeniem realizuje się poprzez zgłoszenie stosownego wniosku (art. 11 ust. 2 i art. 36 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Nie oznacza to jednak, że przedmiotowy wniosek, a konkretnie zawarte w nim oświadczenie o zgłoszeniu do ubezpieczenia chorobowego, stanowi czynność prawną (zdarzenie prawne) rodzącą i kreującą stosunek cywilnoprawny.
Osoba prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium Polski i będąca równocześnie pracownikiem najemnym na terytorium innego państwa UE podlega, co do zasady, tylko ustawodawstwu innego państwa UE - czyli nie podlega polskim przepisom (wyrok Sądu Najwyższego z 23 sierpnia 2007 r., I UK 68/07).
ZUS nie może kwestionować wysokości składki chorobowej zadeklarowanej przez kobietę w ciąży, która prowadzi własną firmę, jeśli nie przekracza określonej ustawowo kwoty.
Zawarcie przez kobietę w ciąży, opłacającą składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i działalność tę kontynuującą, umowy o pracę w celu uzyskania wyższych zasiłków przysługujących z ubezpieczenia chorobowego może być ocenione jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 i 3 k.c. w związku z art. 300 k.p.). Wyrok Sądu Najwyższego z 14 marca 2006 r. (sygn. akt I UK 168/05)
Zawiadomienie o wyrejestrowaniu z ubezpieczenia społecznego ma formę oświadczenia, wobec czego organ ubezpieczenia społecznego nie może odmówić jego przyjęcia, ale może dokonać weryfikacji zasadności i zgodności z prawem czynności podejmowanych przez ubezpieczonego.