Kategorie

Umowa na czas określony

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Pracodawcy przedstawili wspólne stanowisko odnośnie zmian w umowach terminowych. Nowelizacja Kodeksu pracy zakłada przede wszystkim uregulowanie limitu umów o pracę na czas określony oraz długości okresów wypowiedzenia. Pracodawcy proponują również własne rozwiązania dotyczące umów na okres próbny, przepisów przejściowych i pracowników tymczasowych.
Pracodawcy przedstawiają własne stanowisko dotyczące zmian w umowach na czas określony. Propozycje modyfikacji Kodeksu pracy dotyczą m.in.: długości umów o pracę na czas określony, okresów wypowiedzenia, rodzajów umów, regulacji umów zawieranych na okres próbny. Pracodawcy postulują również wprowadzenie zmian w ustawie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych.
NSZZ Solidarność proponuje 24 miesiące zatrudnienia na czas określony, po którym należy zawrzeć umowę bezterminową. Resort pracy chce, aby okres ten wynosił 33 miesiące. Konsultacje społeczne w tym przedmiocie trwają do 21 listopada 2014 r.
Pracodawcy akceptują proponowany ustawowy limit zatrudnienia na czas określony do 3 umów terminowych. Nie zgadzają się jednak na maksymalny czas 33 miesięcy trwania umów. Minister Władysław Kosiniak-Kamysz zapowiadał wcześniej, że będzie to 36 miesięcy. Pracodawcy chcieliby, aby limit wynosił 48 miesięcy.
Zgodnie z projektem nowelizacji Kodeksu pracy maksymalny czas trwania umów terminowych miałby wynosić 36 miesięcy. Zdaniem Solidarności to zdecydowanie za długo. Propozycja związków zawodowych dotyczy okresu 18 miesięcy.
Projekt nowelizacji Kodeksu pracy przedstawiony przez MPiPS przewiduje zrównanie okresów wypowiedzenia w umowach terminowych i bezterminowych. Jaki jest cel nowej regulacji?
Pracodawcy nie zgadzają się na limit umów terminowych zaproponowany w projekcie nowelizacji Kodeksu pracy. Zamiast maksymalnej długości 33 miesięcy przedstawiają wartość 48 miesięcy. Krytykują również uregulowanie maksymalnej liczby umów, które można zawrzeć.
Najdłuższa umowa na czas określony będzie trwała 33 miesiące. Limit umów terminowych wyniesie trzy, których łączna długość także nie może przekroczyć 33 miesięcy. Nowa regulacja kodeksowa może zostać wprowadzona już w 2015 r.
Maksymalna długość umowy o pracę na czas określony zostanie uregulowana być może już w 2015 r. Zgodnie z przedstawionym przez MPiPS projektem zmian w Kodeksie pracy najdłuższa umowa na czas określony wyniesie 33 miesiące. W jakich sytuacjach można będzie wydłużyć umowę terminową?
Nowe zasady dotyczące umów terminowych przewidują możliwość zawarcia z tym samym pracownikiem na tym samym stanowisku maksymalnie 3 umów na czas określony trwających razem nie dłużej niż 33 miesiące. Zdaniem Konfederacji Lewiatan byłaby to nadmierna regulacja.
Maksymalna umowa na czas określony będzie mogła zostać zawarta na okres 33 miesięcy. Taką zmianę przewiduje MPiPS w przygotowanym projekcie nowelizacji Kodeksu pracy. Zmiana może wejść w życie w 2015 r.
Gdy chodzi o umowny stosunek pracy, umowa o pracę na czas określony to optymalna forma zatrudnienia członków zarządu spółek kapitałowych. Przedstawiamy wzór umowy o pracę z członkiem zarządu.
Umowa o pracę na czas określony stanowi optymalną formę umownego zatrudnienia członków zarządu spółek kapitałowych na podstawie stosunku pracy. Jakie są zalety i wady tego typu zatrudnienia?
Dnia 26 lutego 2014 r. do Sejmu wpłynął projekt mający wprowadzić zmiany w umowach na czas określony. Jakiego typu są to zmiany?
Rozwiązanie umowy o pracę jest czynnością sformalizowaną. Najczęściej wybieraną formą rozwiązania stosunku pracy jest wypowiedzenie. Jak wygląda sytuacja w przypadku umowy o pracę na czas określony?
Ministerstwo pracy i Polityki Społecznej chce, aby maksymalny czas trwania umów terminowych wynosił 36 miesięcy. Konkretne propozycje w zakresie zmian w umowach na czas określony mają być gotowe we wrześniu, zaś rząd powinien je przyjąć w czwartym kwartale roku.
Umowy na czas określony będą miały dłuższe okresy wypowiedzenia. Zgodnie z wymogami unijnymi okresy wypowiedzenia umów terminowych mają zostać zbliżone do okresów wypowiedzenia umów na czas nieokreślony.
Kodeks pracy nie przewiduje maksymalnego okresu trwania umów o pracę na czas określony. Może się to jednak zmienić już w 2015 r. Najdłuższa możliwa umowa na czas określony ma wynosić 36 miesięcy.
Zmiany w Kodeksie pracy zapowiedziane przez ministra pracy i polityki społecznej popierane są przez prezydenta Pracodawców RP. Maksymalna umowa na czas określony wynosić ma 36 miesięcy, a okresy wypowiedzenia w tego typu umowach uzależnione będą od stażu pracy, co zbliży je do obowiązujących w przypadku umów bezterminowych.
Na pierwszym posiedzeniu Sejmu po wakacjach minister pracy i polityki społecznej Władysław Kosiniak-Kamysz zapowiedział, że umowa o pracę na czas określony będzie mogła trwać maksymalnie 36 miesięcy, a okresy wypowiedzenia umów terminowych i nieterminowych zostaną zrównane.
Jak donosi Dziennik Gazeta Prawna, około 450 tysięcy osób pracuje na czas określony, choć powinny mieć umowę na stałe. Długoterminowe umowy terminowe to sposób na unikanie przez pracodawców mniej korzystnych dla nich, a korzystniejszych dla pracowników umów o pracę na czas nieokreślony.
W większości przypadków umowę o pracę można wypowiedzieć. Do skutecznego wypowiedzenia konieczne jest sporządzenie i doręczenie odpowiedniego pisma drugiej stronie stosunku pracy. Warto poznać wzór wypowiedzenia umowy o pracę przez pracownika.
Zdaniem Konfederacji Lewiatan maksymalny czas trwania umowy na czas określony powinien wynosić 48 miesięcy. Projekt zmiany Kodeksu pracy przewiduje jednak okres 24 miesięcy. Co może spowodować krótszy maksymalny termin umowy o pracę na czas określony?
Marcowy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczący różnicowania pracowników zatrudnionych na umowę na czas określony oraz pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony wzbudził wiele emocji w środowisku pracodawców. Będzie jeden rodzaj umowy o pracę? Czy lepiej wprowadzić maksymalny okres umowy terminowej?
Obowiązkiem każdego pracodawcy jest prowadzenie akt osobowych pracownika. Dokumenty związane z ustaniem zatrudnienia, a więc także kopię wydanego pracownikowi świadectwa pracy przechowuje się w części C tych akt. Czy tak samo jest w przypadku umów terminowych?
Umowa na zastępstwo jest szczególnym rodzajem umowy o pracę na czas określony. Pracodawca zatrudnia na jej podstawie pracownika, który zastępuje innego pracownika podczas jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Co ważne może być poprzedzona umową na okres próbny, a okres jej wypowiedzenia wynosi 3 dni robocze.
Uzasadnienie wypowiedzenia umowy na czas określony, gdy umowa została skonstruowana tak, że jej wypowiedzenie jest możliwe, może być konieczne, mimo, iż przepisy wprost nie nakładają na pracodawcę takiego obowiązku.
Obecnie z tym samym pracownikiem można zawrzeć dwie następujące po sobie umowy na czas określony, a trzecia z kolei powinna zostać zawarta już na czas nieokreślony. Inne regulacje w tym zakresie obowiązywały od 22 sierpnia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r., kiedy do przedsiębiorców miała zastosowanie ustawa antykryzysowa.
Ze względu na obowiązywanie w okresie od 22 sierpnia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r. ustawy antykryzysowej ustalenie, czy można z pracownikiem podpisać umowę na czas określony czy już trzeba zawrzeć umowę na czas nieokreślony, jest skomplikowane. Od 1 stycznia 2012 r. ponownie obowiązuje zasada, że z tym samym pracownikiem można zawrzeć maksymalnie dwie umowy na czas określony, jeżeli przerwa między nimi nie przekracza 1 miesiąca (art. 251 § 1 Kodeksu pracy). Trzecia z kolei umowa powinna zostać zawarta na czas nieokreślony. Za miesiąc przerwy uważa się w tym przypadku 30 dni. Termin miesięczny liczmy bowiem w tej sytuacji zgodnie z art. 114 Kodeksu cywilnego.
Obecnie można zawrzeć z tym samym pracownikiem dwie następujące po sobie umowy na czas określony, a trzecia z kolei powinna zostać zawarta już na czas nieokreślony. Inne regulacje w tym zakresie obowiązywały od 22 sierpnia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r., kiedy do przedsiębiorców miała zastosowanie ustawa antykryzysowa. W czasie obowiązywania ustawy antykryzysowej można było podpisać z pracownikiem dowolną liczbę umów na czas określony, które łącznie nie mogły trwać dłużej niż 24 miesiące.
Pracodawca, który chce zakończyć z podwładnym współpracę, musi zadbać o zachowanie odpowiednich procedur. W przypadku naruszenia przepisów prawa dotyczących wypowiadania lub rozwiązywania umów o pracę pracownik może wystąpić do sądu o zasądzenie odszkodowania.
Wypowiedzenie umowy na czas określony jest możliwe tylko w sytuacji, gdy zezwala na to sama umowa i pod warunkami określonymi w kodeksie pracy. Odnosi się to zarówno do wypowiedzenia umowy przez pracodawcę jak i pracodawcę.
Umowa o pracę na czas określony w porównaniu do umowy o pracę na czas nieokreślony charakteryzuje się istotnymi różnicami. Jakie to ma skutki dla pracownika? Poznaj najważniejsze różnice pomiędzy umową na czas określony a umową na czas nieokreślony.
 W czasach rosnącego bezrobocia pracodawca powinien mieć dostęp do wielu instrumentów zatrudniania – mówi Agencji Informacyjnej Newseria Joanna Kluzik-Rostkowska. W tym również do umów na czas określony lub umów cywilnoprawnych. Była minister pracy uważa, że postulaty związkowców, by utrudnić pracodawcom korzystanie z tego typu instrumentów, mogą oznaczać problemy na rynku pracy.
Pracodawca w celu sprawdzenia pracownika może zawrzeć z nim umowę na okres próbny. Nie jest to jednak jedyny sposób na sprawdzenie przydatności pracownika do pracy. W takiej sytuacji pracodawca może zawrzeć np. krótkotrwałą umowę na czas określony.
Pracownikom, świadczącym pracę na podstawie umów na czas określony, podobnie jak pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony, przysługują odprawy pieniężne. Jest to m.in. odprawa z tytułu zwolnień grupowych.
Pracownikom, świadczącym pracę na podstawie umów na czas określony, podobnie jak pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony, przysługują odprawy pieniężne. Jest to m.in. odprawa emerytalno-rentowa.
Maksymalny, 24-miesięczny okres wykonywania pracy na podstawie umów o pracę na czas określony zawartych z tym samym pracodawcą, dopuszczony w ustawie antykryzysowej, należy liczyć od dnia wejścia w życie tej ustawy (wyrok Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2012 r., I PK 67/11).
Przewidziany w art. 39 Kodeksu pracy zakaz wypowiedzenia umowy o pracę nie dotyczy umowy o pracę zawartej na czas określony, która uległaby rozwiązaniu z upływem okresu jej trwania przed osiągnięciem przez pracownika wieku emerytalnego umożliwiającego mu uzyskanie prawa do emerytury (wyrok Sądu Najwyższego z 27 lipca 2011 r., II PK 20/11).
Zatrudniamy pracownika na czas określony. Najpierw był zatrudniony od 1 stycznia do 31 lipca 2009 r. na umowę na czas określony. Następnie podpisaliśmy z nim drugą umowę na czas określony od 1 sierpnia 2009 r. do 31 stycznia 2012 r. Czy od 1 lutego 2012 r. możemy podpisać z pracownikiem jeszcze jedną umowę na czas określony?
W okresie obowiązywania ustawy antykryzysowej pracodawcy mogli zawierać wielokrotnie umowy na czas określony. Jednak od 1 stycznia 2012 r. każda trzecia umowa terminowa przekształci się w umowę na czas nieokreślony.
Z końcem grudnia 2011 r. przestanie obowiązywać ustawa antykryzysowa. Mimo zapowiedzi jej przedłużenia, nie ma obecnie w Sejmie projektu, który wydłużałby czas stosowania ustawy antykryzysowej.
Zatrudniliśmy pracownika na podstawie umowy na czas określony od 1 czerwca 2011 r. Jego umowa o pracę rozwiąże się z upływem terminu, na jaki została zawarta, tj. z końcem listopada br., i nie zamierzamy jej przedłużać. Czy w przypadku gdy pracownik nie wystąpi do nas z wnioskiem o wydanie świadectwa pracy, możemy wydać mu świadectwo pracy za okres pracy w naszej firmie nie czekając na upływ 24 miesięcy od zawarcia tej umowy?
Uchylony został przepis, zgodnie z którym pracownik mógł zgłosić pracodawcy żądanie wydania świadectwa pracy najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień, w którym następuje rozwiązanie lub wygaśnięcie stosunku pracy, jeżeli została nawiązana z tym pracownikiem kolejna umowa o pracę bezpośrednio po zakończeniu dotychczasowej umowy.
Zatrudniliśmy pracownika na czas określony od 1 marca do 30 listopada 2011 r. Czy za ten okres pracy pracownikowi przysługują 3 czy 4 dni urlopu na żądanie? W styczniu i lutym tego roku pracownik nigdzie nie pracował. Teraz chce skorzystać u nas z 4 dni urlopu na żądanie.
Jesteśmy pracodawcą uprawnionym do wypłaty świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Z jedną z pracownic zawarliśmy umowę o pracę na czas określony od 1 lipca 2010 r. do 30 czerwca 2011 r. Przed rozwiązaniem umowy pracownica udokumentowała, że jest w czwartym miesiącu ciąży, w związku z czym jej umowa została przedłużona do dnia porodu. Pracownica urodziła dziecko 10 października br. Jej wynagrodzenie było określone w stałej miesięcznej wysokości 4200 zł. Czy nasz zakład będzie musiał wypłacić jej zasiłek macierzyński i od jakiej podstawy go obliczyć? We wcześniejszym okresie pracownica nie korzystała ze zwolnień lekarskich.
Chcemy zawrzeć z pracownikiem umowę o pracę na czas określony na okres 2 lat. W umowie tej mamy zamiar zawrzeć klauzulę przewidującą możliwość jej wcześniejszego rozwiązania za 2-tygodniowym wypowiedzeniem, ale dopiero w drugim roku zatrudnienia. Czy możemy zapisać w umowie, że możliwość wypowiedzenia umowy o pracę może nastąpić po upływie roku od daty jej zawarcia?
Zasadą jest brak możliwości wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony przed upływem czasu, na jaki została zawarta. Jednak od każdej zasady są odstępstwa.
Zatrudniliśmy pracownicę na podstawie umowy na czas określony od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2010 r. Pracownica ta uległa wypadkowi w czasie pracy w marcu 2010 r., była na zwolnieniu lekarskim 182 dni, tj. do 15 września 2010 r. Następnie od 16 września przyznano jej świadczenie rehabilitacyjne do końca marca 2011 r. Czy umowa o pracę rozwiąże się 31 grudnia 2010 r. i czy pracodawca ma obowiązek przedłużenia jej trwania do końca świadczenia rehabilitacyjnego?
Zgodnie z zapisami ustawy antykryzysowej zawieraliśmy z pracownikami umowy o pracę na czas określony, tak aby nie przekraczały limitu 24 miesięcy. W związku z tym mamy kilka takich umów, które kończą się 31 lipca 2011 r. Czy można przedłużyć te umowy po raz kolejny na czas określony, argumentując, że ustawa miała przynieść korzyści dla przedsiębiorców oraz że nie przewiduje ona sankcji prawnych dla pracodawców naruszających ten limit?