Strategia na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021-2030

• Strategia na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021–2030 
• Kto jest rzecznikiem osób niepełnosprawnych?
• Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych
• Strategia na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021–2030 - jakie obszary najważniejsze?
• Aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych - w 2025 r. wzrost do 35%
• Unijna Strategia na rzecz praw osób z niepełnosprawnościami na lata 2021–2030

Strategia na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021–2030 

Strategia na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021–2030 to dokument, który zakłada kompleksowe, horyzontalne, ponadsektorowe podejście polityki publicznej do wsparcia osób z niepełnosprawnościami, uwzględniające ich potrzeby w zakresie niezależnego życia i włączenia społecznego. Strategia obowiązuje już 3 lata, jednak wciąż jest wiele do poprawy w zakresie pomocy osobom z niepełnosprawnościami. Powstają nowe programy, akty prawne i nowelizacje dotychczas obowiązujących ustaw. Niepełnosprawni są zagrożeni wykluczeniem społecznym, należy więc podejmować pilne działania legislacyjne na ich rzecz, w tym realizując różnego typu programy pomocowe.

Aby móc przygotować Strategię na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami na lata 2021–2030, należało uprzednio dokonać szczegółowej diagnozy stanu faktycznego sytuacji osób z niepełnosprawnościami w Polsce. Na skutek tych przewidywań, prognoz, analiz i ocen sytuacji ostatecznie w dniu 25 lutego 2021 roku w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" pod pozycją 218 została opublikowana Uchwała nr 27 Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2021 r. w sprawie przyjęcia dokumentu Strategia na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021–2030 (Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" pozycja 218).

Kto jest rzecznikiem osób niepełnosprawnych?

Realizacja celów i działań ujętych w Strategii podlega stałemu monitoringowi przez Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Aktualnie stanowisko Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych oraz Sekretarza Stanu w MRPiPS objął Łukasz Krasoń – mówca motywacyjny, zaangażowany aktywista i działacz społeczny, ambasador osób z niepełnosprawnościami oraz ich rodzin.

Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych

Konwencja ONZ o Prawach Osób Niepełnosprawnych przyjęta została przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 13 grudnia 2006 roku, rząd Polski podpisał ją 20 marca 2007 r., natomiast ratyfikacja Konwencji przez Polskę miała miejsce 6 września 2012 r. Podstawowym celem Konwencji jest ochrona i zapewnienie pełnego i równego korzystania z praw człowieka i podstawowych wolności przez osoby z niepełnosprawnościami na równi ze wszystkimi innymi obywatelami. W związku z tym celem głównym Strategii na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami jest włączenie osób z różnego rodzaju niepełnosprawnościami w życie społeczne i zawodowe, a tym samym zagwarantowanie im praw określonych w ww. Konwencji.

Strategia na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021–2030 - jakie obszary najważniejsze?

Ważne jest, aby wdrożyć w życie takie działania jak: poszanowanie przyrodzonej godności, autonomii osoby, w tym swobody dokonywania wyborów, a także poszanowanie niezależności osoby; niedyskryminacja; pełny i skuteczny udział w społeczeństwie i integracja społeczna; poszanowanie odmienności i akceptacja osób niepełnosprawnych, będących częścią ludzkiej różnorodności oraz ludzkości; równość szans; dostępność; równość mężczyzn i kobiet; poszanowanie rozwijających się zdolności niepełnosprawnych dzieci oraz poszanowanie prawa dzieci niepełnosprawnych do zachowania tożsamości.

Aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych - w 2025 r. wzrost do 35%

Unijna Strategia na rzecz praw osób z niepełnosprawnościami na lata 2021–2030

W UE obowiązuje unijna Strategia na rzecz praw osób z niepełnosprawnościami na lata 2021–2030. Celem strategii jest zapewnienie, by wszystkie osoby z niepełnosprawnościami w Europie, bez względu na ich płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię lub światopogląd, wiek lub orientację seksualną:

• mogły korzystać z przysługujących im praw człowieka
• miały równe szanse i równy dostęp do uczestnictwa w życiu społecznym i gospodarczym
• były w stanie decydować, gdzie, jak i z kim mieszkają
• mogły swobodnie przemieszczać się w UE niezależnie od ich potrzeb w zakresie wsparcia
• nie doświadczały już dyskryminacji.