Urlop na warunkach urlopu macierzyńskiego (art. 183)

Urlop udzielany na podstawie omawianego przepisu, nie jest urlopem macierzyńskim w ścisłym tego słowa znaczeniu. Dlatego ustawodawca użył określenia „urlop na warunkach urlopu macierzyńskiego”. Jednakże uprawnienia przysługujące pracownicy w okresie korzystania z tego urlopu są analogiczne do tych, które przysługują matce dziecka w okresie urlopu macierzyńskiego. Jest to podyktowane wymiarem społecznym przyjęcia dziecka na wychowanie oraz zapotrzebowaniem społecznym na takie decyzje.

Polecamy: Zwolnienie lekarskie a urlop macierzyński

Prawo do urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, podobnie jak prawo do urlopu macierzyńskiego, nie jest uzależnione od jakiegokolwiek stażu pracy. Do nabycia prawa do tego urlopu wystarczające jest pozostawanie w stosunku pracy, przyjęcie dziecka na wychowanie i wystąpienie do sądu opiekuńczego z wnioskiem o przysposobienie tego dziecka. Wniosek o udzielenie urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego złożony przez pracownicę spełniającą te warunki obliguje pracodawcę do udzielenia tego urlopu bez względu na długość zatrudnienia pracownicy i wymiar jej czasu pracy.

W okresie korzystania z urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego pracownica lub pracownik są objęci szczególną ochroną trwałości stosunku pracy na takich samych zasadach jak matka lub pracownik-ojciec korzystający z urlopu macierzyńskiego.

Prawo do urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego przysługuje także pracownicy bądź pracownikowi, jeżeli przyjęli dziecko na wychowanie jako rodzina zastępcza.

Polecamy: Czy mąż może skorzystać z urlopu macierzyńskiego?

Wymiar tego urlopu wynosi:
1) 20 tygodni w przypadku przyjęcia jednego dziecka,
2) 31 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia dwojga dzieci,
3) 33 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia trojga dzieci,
4) 35 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia czworga dzieci,
5) 37 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia pięciorga i więcej dzieci
nie dłużej jednak, niż do ukończenia przez dziecko 7 roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego, nie dłużej niż do ukończenia przez nie 10 roku życia.