| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Zaświadczenie ZUS Rp-7 - kiedy należy je wydać

Zaświadczenie ZUS Rp-7 - kiedy należy je wydać

Na wniosek pracownika pracodawca ma obowiązek wystawić zaświadczenie o jego zarobkach na druku ZUS Rp-7. W jakich innych przypadkach, pracodawca musi wystawić zaświadczenie?

Pracodawca, który zatrudnił pracownika po 1998 roku, na ogół nie musi mu wystawiać zaświadczenia na druku ZUS Rp-7. Zobowiązany jest jednak to zrobić, gdy zamierza on ubiegać się o rentę z tytułu niezdolności do pracy lub o emeryturę w związku z ukończeniem wymaganego wieku do końca 2014 r., a także w każdym przypadku, gdy pracownik tego zażąda.

Pracodawca zatrudniający pracownika ubiegającego się o emeryturę lub rentę ma wobec niego określone obowiązki przewidziane w art. 125 oraz w art. 125a ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS (dalej: ustawa emerytalna). Na podstawie tych przepisów jest on zobowiązany m.in. do wystawiania zaświadczeń o wysokości przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, wypłaconego za okresy, za które przychód ten przysługuje, a także o wysokości innych składników wliczanych do podstawy wymiaru świadczeń. Najlepiej, gdy w celu sporządzenia tego dokumentu skorzysta ze wzoru przygotowanego przez ZUS (tj. formularza ZUS RP-7).

W określonych przypadkach pracodawca nie musi jednak wystawiać pracownikowi zaświadczenia potwierdzającego wypłacone wynagrodzenia. Wszystko zależy od tego, o jaki rodzaj świadczenia z ZUS ubezpieczony zamierza się ubiegać, daty jego urodzenia oraz od tego, czy pracował u tego pracodawcy przed 1 stycznia 1999 r.

Polecamy książkę: Nowe emerytury. Obowiązki pracodawcy po zmianach od 1 października 2017 r.

Kiedy nie obędzie się bez zaświadczenia

Przewidziany w ustawie obowiązek wystawienia przez pracodawcę zaświadczenia potwierdzającego wysokość wynagrodzeń uzyskiwanych przez pracownika związany jest ze sposobem obliczania przez ZUS świadczeń emerytalno-rentowych. Kwota tych zarobków decyduje bowiem o wysokości:

  • emerytury ustalanej na tzw. dotychczasowych zasadach (przysługującej głównie osobom urodzonym przed 1949 r., a także osobom urodzonym po 1948 r., które spełniły warunki wymagane do przyznania wcześniejszej emerytury, np. emerytury górniczej lub emerytury bez względu na wiek przysługującej na podstawie Karty Nauczyciela),
  • renty z tytułu niezdolności do pracy (bez względu na datę urodzenia osoby uprawnionej).

Ustalając wysokość wymienionych świadczeń, ZUS oblicza podstawę ich wymiaru. W tym celu wnioskodawca wskazuje wynagrodzenia z wybranych lat kalendarzowych, np.:

  • z 10 kolejnych z ostatniego 20-lecia poprzedzającego rok zgłoszenia wniosku o świadczenie lub
  • z 20 dowolnych lat z całego okresu ubezpieczenia.

Wynagrodzenia z tych lat ZUS porównuje następnie do przeciętnej płacy w poszczególnych latach, wyliczając procentowe wskaźniki, a następnie wyciąga z nich średnią, otrzymując wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia. Wskaźnik ten mnoży następnie przez aktualną kwotę bazową, ustalając tym samym podstawę wymiaru emerytury lub renty.

Kwota zarobków uzyskiwanych przez pracownika przed 1 stycznia 1999 r. wpływa również w znacznej mierze na wysokość nowej emerytury, przysługującej osobom urodzonym po 31 grudnia 1948 r. Jest to związane z tym, że jednym ze składników takiego świadczenia jest kapitał początkowy, odzwierciedlający przebieg kariery zawodowej osoby ubezpieczonej przed 1999 r. i obliczany na podobnych zasadach jak ,,stara" emerytura.

Podstawowym dokumentem potwierdzającym wysokość osiągniętych przez pracownika wynagrodzeń wliczanych do podstawy wymiaru emerytury, renty lub kapitału początkowego jest zaświadczenie pracodawcy. Obowiązujące obecnie rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe nie przewiduje urzędowego wzoru takiego zaświadczenia. Wskazane jest jednak, aby pracodawcy korzystali z takiego wzoru opracowanego przez ZUS pod rządami poprzedniego rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (druk ZUS Rp-7). Wypełnienie opracowanego przez ZUS formularza pozwala bowiem na przekazanie wszystkich danych niezbędnych do prawidłowego ustalenia podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego lub rentowego.

Zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu na druku ZUS Rp-7 może wystawić, co do zasady, wyłącznie ten pracodawca, który zatrudniał pracownika. Takie uprawnienie ma jednak również następca prawny pracodawcy, który powstał w wyniku przekształceń własnościowych lub restrukturyzacji (np. spółka prawa handlowego utworzona po sprywatyzowaniu przedsiębiorstwa państwowego). ZUS uznaje także zaświadczenia ZUS Rp-7 wystawione przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa lub Agencję Nieruchomości Rolnych dla pracowników zlikwidowanych przedsiębiorstw gospodarki rolnej.

Jeśli w stosunku do pracodawcy zostało wszczęte postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe, zaświadczenie ZUS Rp-7 może wystawić likwidator lub syndyk masy upadłościowej.

Dane potwierdzane zaświadczeniem

Formularz ZUS Rp-7 składa się z nagłówka oraz kilku części (oznaczonych punktami). Przed ich wypełnieniem pracodawca powinien zapoznać się z ,,Informacją" zamieszczoną na druku formularza.

Najważniejszą częścią formularza ZUS Rp-7 jest tabelka zamieszczona w punkcie 3. Pracodawca podaje w niej wynagrodzenia pracownika osiągnięte w poszczególnych latach kalendarzowych w rozbiciu na poszczególne rodzaje tych składników. Na jednym formularzu może wykazać jego zarobki maksymalnie z 10 lat. Jeśli jednak pracownik był zatrudniony przez dłuższy okres, pracodawca powinien podać wynagrodzenia wypłacone we wszystkich latach zatrudnienia, dołączając drugi egzemplarz formularza ZUS Rp-7.

Wypełniając kolejne kolumny tabelki (2-5) pracodawca zobowiązany jest uwzględnić tylko te składniki wynagrodzenia, które stanowiły podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne (przed 1 stycznia 1999 r.) lub na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (po 31 grudnia 1998 r.) w myśl przepisów obowiązujących w okresie, za które przysługiwały. Nie ma przy tym znaczenia, czy od danego składnika składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe faktycznie została opłacona. Z drugiej strony pracodawca musi pominąć te składniki przychodu, od których nie było obowiązku opłacenia składki, nawet jeśli taką składkę opłacił wbrew obowiązującym przepisom.

Przepisy regulujące zasady oskładkowania poszczególnych składników przed 1 stycznia 1999 r. ulegały na przestrzeni lat licznym zmianom. Pracodawca zatrudniający pracownika przed tą datą powinien więc w razie wątpliwości skorzystać z informatora zamieszczonego na stronach internetowych ZUS ,,Składniki przychodu pracowników podlegające wliczeniu do podstawy wymiaru świadczeń emerytalno-rentowych oraz kapitału początkowego" (http://www.zus.pl/baza-wiedzy/biblioteka-zus/poradniki/swiadczenia). Jeśli i tam nie znajdzie pomocy, wówczas nie powinien wykazywać określonego składnika w tabeli zamieszczonej w pkt 3 zaświadczenia, lecz podać w pkt 6 ,,dodatkowe uwagi" kwotę, datę wypłaty, tytuł wypłaty i okres, za jaki przysługiwał.

Jeśli pracownik przekroczył w danym roku kalendarzowym roczną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w wysokości 30-krotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, pracodawca powinien wpisać w kolumnie 2 tabeli wysokość tego limitu, zaznaczając jednocześnie, w którym miesiącu nastąpiło jego przekroczenie.

Wszystkie składniki wynagrodzenia pracodawca zobowiązany jest doliczyć do roku, za który przysługują, bez względu na to, kiedy zostały wypłacone. Jeśli jednak nie jest możliwe ustalenie okresu, za który dana wypłata przysługuje, należy doliczyć ją do roku, w którym została wypłacona.

W kwietniu 2017 r. pracownik zwrócił się o wystawienie zaświadczenia ZUS Rp-7 (za lata 2009-2016) do pracodawcy, który zatrudnia go od 1 stycznia 2009 r. Zgodnie z umową o pracę, w styczniu każdego roku zatrudnienia wypłacał on pracownikowi, oprócz wynagrodzenia za styczeń, również nagrodę roczną za poprzedni rok kalendarzowy. Od tej nagrody miał obowiązek opłacenia składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Sporządzając zaświadczenie ZUS Rp-7, pracodawca powinien zaliczyć nagrodę roczną do przychodu za dany rok, za który przysługiwała (tj. np. nagrodę wypłaconą w styczniu 2010 r. do przychodu za 2009 r., nagrodę wypłaconą w styczniu 2011 r. do przychodu za 2010 r., itd.).

Pracownica zwróciła się o wystawienie zaświadczenia na druku ZUS Rp-7 do pracodawcy, u którego jest zatrudniona jako księgowa od marca 2010 r. W lutym 2011 r. pracodawca ten wypłacił jej, oprócz wynagrodzenia zasadniczego, premię bilansową. Ze względu na charakter tej wypłaty, nie było możliwe ustalenie okresu, za który ta premia przysługiwała. W związku z tym, wypełniając zaświadczenie ZUS Rp-7, pracodawca powinien uwzględnić kwotę premii w przychodzie za rok, w którym została wypłacona, tj. za 2011 rok.

reklama

Polecamy artykuły

Data publikacji:

Autor:

ekspert ds. ubezpieczeń społecznych, prawnik z 10-letnią praktyką, wykładowca, autorka licznych publikacji z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych

Źródło:

Serwis Prawno-Pracowniczy

Zdjęcia

Umowa, rachunki, dokumenty. Fot. Fotolia
Umowa, rachunki, dokumenty. Fot. Fotolia

PIT 2018. Komentarz (książka)299.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

REWOLUCJA W EMERYTURACH

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Aneta Nowak-Piechota

Doradca podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
Notyfikacje
Czy chcesz otrzymywać informacje o najnowszych zmianach? Zaakceptuj powiadomienia od kadry.Infor.pl
Powiadomienia można wyłączyć w preferencjach systemowych
NIE
TAK