Dni wolne na poszukiwanie pracy

Udzielenie pracownikowi wolnych płatnych dni na poszukiwanie pracy jest możliwe tylko w przypadku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem przez pracodawcę. Dodatkowo ustawowym warunkiem do nabycia przez pracownika tego uprawnienia jest zastosowanie przez pracodawcę co najmniej dwutygodniowego okresu wypowiedzenia umowy o pracę (art. 37 § 1 k.p.). Dotyczy to przypadków wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony, umowy na czas określony zawartej na okres przekraczający 6 miesięcy i zawierającej w swej treści klauzulę o dopuszczalności wypowiedzenia, jak również umowy na okres próbny wynoszący 3 miesiące.

Takie dni wolne mają służyć na poszukiwanie pracy. Pracodawca może więc odmówić udzielenia pracownikowi tych dni dla innych celów, np. w sytuacji, w której wie, że pracownik znalazł już pracę. Prawo do dni wolnych nie przekształca się także w prawo do ekwiwalentu w przypadku ich niewykorzystania lub nieudzielenia.

Przepis nie określa zasad udzielenia pracownikowi powyższych dni, a w szczególności tego, czy o terminach ich wykorzystania decyduje samodzielnie pracownik, pracodawca w drodze jednostronnej decyzji, czy też konieczne jest porozumienie stron w tym zakresie. Biorąc jednak pod uwagę cel takich dni wolnych, jak również ochronę interesów pracodawcy, słuszne wydaje się przyjęcie tu zasady wspólnego ustalania terminów wykorzystania dni wolnych.

Liczba dni wolnych zależy od długości okresu wypowiedzenia. Mogą być one udzielane łącznie lub oddzielnie.

Prawo do dni wolnych na poszukiwanie pracy przysługuje także pracownikowi, któremu wypowiedziano warunki pracy i płacy z zastrzeżeniem, że uprawnienie to przysługuje pracownikowi, jeśli nie przyjął on zaproponowanych mu przez pracodawcę warunków pracy i płacy.