Umowa na czas określony a zapisy ustawy antykryzysowej

Do umów o pracę zawartych na czas określony trwających w dniu wejścia w życie ustawy z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (DzU nr 125, poz. 1035 ze zm.) nie stosuje się przepisów art. 25¹ k.p.

Zamiast niego do umów tych stosuje się przepisy art. 13 ww. ustawy (art. 35 ustawy antykryzysowej). Artykuł ten określa maksymalny okres, na jaki można zatrudnić pracownika na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony, tj. 24 miesiące. Ustawa nie reguluje jednak sposobu postępowania w stosunku do umów na czas określony zawartych przed dniem jej wejścia w życie, których czas trwania, licząc od 22 sierpnia 2009 r., przekracza 24 miesiące. Pewną wskazówką w tej sprawie może być stanowisko Departamentu Prawa Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z 18 września 2009 r. w sprawie liczenia terminów umów na czas określony według pakietu antykryzysowego. Zdaniem resortu pracy trudno przyjąć, aby takie umowy rozwiązywały się automatycznie z upływem 24 miesięcy lub przekształcały w umowy na czas nieokreślony, zwłaszcza że takiemu poglądowi można by postawić zarzut braku poszanowania woli stron, które zawarły takie umowy zgodnie z obowiązującym w tym czasie prawem. Z drugiej jednak strony ministerstwo zaleca przeprowadzenie stosownych zmian takich umów przez ich wcześniejsze rozwiązanie (na mocy porozumienia stron lub wypowiedzenia), tak by były zgodne z obowiązującym stanem prawnym. Ustawa nie przewiduje żadnych sankcji w przypadku niepodjęcia ww. działań.