Przywrócenie do pracy w wyniku orzeczenia sądu (art. 47)

Obowiązek pracodawcy wypłacenia zasądzonego wynagrodzenia jest uzależniony od przystąpienia przez pracownika do pracy w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia lub zgłoszenia gotowości do pracy.

Wysokość wynagrodzenia przysługującego pracownikowi za czas pozostawania bez pracy jest ograniczona do kwoty równej wynagrodzeniu za 2 miesiące, gdy okres wypowiedzenia był krótszy niż 3 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - za 1 miesiąc. Wynagrodzenie przysługuje w określonej przez art. 47 kwocie bez względu na rzeczywisty okres pozostawania bez pracy.

Zobacz: Rozstrzygnięcia sądu w przypadku nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę (art. 46)

Ograniczenie kwoty, jaka przysługuje za czas pozostawania bez pracy u pracodawcy, u którego - po przywróceniu do pracy - pracownik podjął w terminie 7 dni zatrudnienie lub zgłosił swoją gotowość do jego podjęcia, nie dotyczy osób, które z mocy kodeksu pracy lub z mocy przepisów szczególnych podlegają ochronie przed wypowiedzeniem. Są to przede wszystkim osoby w przedemerytalnym okresie ochronnym, kobiety w okresie ciąży i urlopu macierzyńskiego a także mężczyźni – ojcowie wychowujący dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego. Tym osobom, jeżeli przystąpiły do pracy po przywróceniu, wynagrodzenie przysługuje za cały okres pozostawania bez pracy.

 Należne wynagrodzenie nie podlega zmniejszeniu o to, które pracownik otrzymał za pracę, jaką podjął u innego pracodawcy przed przywróceniem do pracy.

Zobacz serwis: Kodeks pracy

Wynagrodzenie pracownika przywróconego do pracy powinno być obliczane na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy.

Podstawa prawna: art. 47 Kodeksu pracy