reklama
| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Wyrok SN z dnia 12 lutego 2004 r. sygn. II UK 245/03

Wyrok SN z dnia 12 lutego 2004 r. sygn. II UK 245/03

Ograniczenie przysługiwania renty okresowej do czasu poprzedzającego wydanie wyroku przyznającego to świadczenie może nastąpić tylko wówczas, gdy istniejąca w dacie złożenia wniosku niezdolność do pracy ustąpiła w toku postępowania. Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca), Jadwiga Skibińska-Adamowicz Sąd

Na skutek apelacji organu rentowego, od tego wyroku Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 marca 2003 r. [...] zmienił zaskarżony wyrok o tyle, że prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy przyznał do dnia 31 grudnia 2002 r. W pozostałej części apelacja organu rentowego została oddalona. Sąd Apelacyjny uznał za prawidłowe ustalenia Sądu pierwszej instancji w zakresie powstania u wnioskodawcy częściowej niezdolności do pracy i związku przyczynowego między niezdolnością do pracy a obrażeniami odniesionymi w wypadku przy pracy. Wadliwe natomiast było uznanie, że niezdolność do pracy jest trwała. Sąd pierwszej instancji powołał się na opinię pierwszego zespołu biegłych, jednak opinia ta w tym zakresie nie zawiera żadnego uzasadnienia. Natomiast biegli drugiego zespołu stwierdzili mierną poprawę, co nie jest tożsame z brakiem poprawy. Uzasadnili to brakiem złogów w pęcherzu moczowym oraz zmniejszenie zalegania moczu po miksji, co daje podstawę rokowań dalszej poprawy stanu zdrowia. Przyjmując, że niezdolność do pracy jest okresowa, Sąd Apelacyjny uznał, że ma zastosowanie przepis art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy powołanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku a niebędący podstawą tego orzeczenia przepis art. 59 ust. 1 pkt 1.

Wyrok ten w części uwzględniającej apelację organu rentowego zaskarżył kasacją wnioskodawca i wskazując jako jej podstawy naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 59 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 w związku z art. 328 § 2 k.p.c. oraz art. 381, 382 i 328 § 2 k.p.c. wniósł o zmianę wyroku w części zaskarżonej i oddalenie apelacji organu rentowego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu kasacji podniósł, że na podstawie orzeczenia Sądu Apelacyjnego wnioskodawca w chwili wydania zaskarżonego wyroku 11 marca 2003 r. pozostawał bez jakiejkolwiek renty, bowiem renta została przyznana tylko do 31 grudnia 2002 r. Ocena, że nastąpiła poprawa stanu urologicznego, nie jest zgodna ze stanem faktycznym. Mogło to wynikać z wyników badań wykonanych do marca 2001 r. jednak złożone przez wnioskodawcę na rozprawie apelacyjnej zaświadczenie wskazuje na brak poprawy. Dowód ten - zgodnie z art. 381 k.p.c. - powinien zostać przyjęty, gdyż potrzeba jego złożenia wynikła w związku z zarzutami podniesionymi przez organ rentowy w apelacji. Nieprzyjęcie tego dowodu nie znalazło wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, co narusza przepis art. 328 § 2 k.p.c. Niezgodnie z treścią tego przepisu zmiana podstawy prawnej orzeczenia została omówiona ogólnikowo.

reklama

Czytaj także

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Compliance 360° w firmie (PDF)59.00 zł
reklama

Narzędzia kadrowego

reklama
reklama

POLECANE

reklama
reklama

Ostatnio na forum

reklama

KORONAWIRUS A PRAWO PRACY

reklama

Eksperci portalu infor.pl

Agnieszka Krucka-Atak

Samodzielny specjalista ds. kadr z wieloletnim doświadczeniem, pasjonatka prawa pracy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
reklama
reklama
reklama