Umowa zawarta na czas określony a koniec obowiązywania ustawy antykryzysowej

Umowa zawarta z pracownikiem na czas określony jest dłuższa niż 24 miesiące, co narusza art. 13 ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (zwanej dalej ustawą antykryzysową). A ponadto do obecnie obowiązującej umowy na czas określony będzie miał zastosowanie art. 25¹ k.p., czyli będzie ona pierwszą umową terminową. Oznacza to, że kolejna umowa może być zawarta z pracownikiem na czas określony i będzie traktowana jako druga w zakresie limitu umów na czas określony z art. 25¹ k.p.

Zatrudnienie w okresie obowiązywania tzw. ustawy antykryzysowej nie może przekraczać 24 miesięcy. Co prawda ustawodawca nie wskazuje sankcji za naruszenie tej zasady, ale przedstawiony w pytaniu problem można rozwiązać następująco. Pracodawca może skorzystać z możliwości wcześniejszego rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem. Nawet jeśli umowa o pracę nie zawierałaby takiej klauzuli, nie ma przeszkód, aby taki zapis wprowadzić do umowy za pomocą porozumienia zmieniającego. Na uzasadnienie tej tezy należy przywołać chociażby uchwałę Sądu Najwyższego z 14 czerwca 1994 r. (I PZP 26/94, OSNP 1994/8/126). Sąd w uzasadnieniu uchwały dopuszcza wprowadzenie takiej klauzuli w trakcie trwania stosunku pracy.