Czy ZUS jest związany ustaleniami zawartymi w protokole powypadkowym

RADA

ZUS nie jest związany treścią protokołu powypadkowego. W postępowaniu dotyczącym uznania zdarzenia za wypadek przy pracy ZUS może dojść do innych ustaleń niż te, które zostały dokonane w protokole powypadkowym, i może podjąć inną decyzję niż zakład pracy.

UZASADNIENIE

Wypadkiem przy pracy jest nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które powoduje uraz lub śmierć i nastąpiło w związku z pracą, czyli:

• podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych,

• podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia albo

• w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Na terenie Państwa zakładu pracy doszło do wypadku, w wyniku którego Państwa pracownik doznał urazu. Różnice między ustaleniami Państwa a ZUS dotyczą kwalifikacji wypadku. Komisja powypadkowa, którą Państwo powołali do przeprowadzenia postępowania powypadkowego, stwierdziła w protokole powypadkowym, że zdarzenie nie jest wypadkiem przy pracy. Natomiast ZUS wydał decyzję, w której uznał to samo zdarzenie za wypadek przy pracy.

Przyczyny wewnętrzne, czyli schorzenia, choroby, mogą w połączeniu z przyczynami zewnętrznymi spowodować wystąpienie zdarzenia, które spełnia przesłanki do zakwalifikowania go jako wypadku przy pracy. Natomiast przyczyną zewnętrzną może być każdy czynnik zewnętrzny, który może wywołać wypadek w konkretnych warunkach i okolicznościach. To, że Państwa pracownik cierpi na różne dodatkowe schorzenia, nie wystarcza, aby nie uznać zdarzenia za wypadek przy pracy.

W przypadkach gdy protokół powypadkowy został złożony w ZUS, a zawarte w nim ustalenia różnią się od ustaleń dokonanych przez ZUS, ostateczna decyzja, czy dane zdarzenie należy uznać za wypadek przy pracy czy nie, należy do ZUS.

Jeżeli protokół powypadkowy zostanie przekazany do ZUS np. w związku z ubieganiem się o jednorazowe odszkodowanie, to przed ustaleniem prawa do świadczenia ZUS weryfikuje całą dokumentację związaną z wypadkiem, analizuje i bada całość zebranego w sprawie materiału. Na tej podstawie ZUS wydaje decyzję, w której określa wysokość uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem (jeżeli uzna zdarzenie za wypadek przy pracy), bądź w przypadku nieuznania zdarzenia za wypadek przy pracy - decyzję odmawiającą prawa do świadczenia. Tym samym ZUS może nakazać Państwu wyrównanie pracownikowi zasiłku chorobowego do 100% podstawy wymiaru w związku z wypadkiem przy pracy. Natomiast w sytuacji, gdy nie zgadzają się Państwo z decyzją ZUS, zgodnie z zawartym tam pouczeniem przysługuje Państwu odwołanie do Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Wówczas sąd w orzeczeniu rozstrzygnie, czy zostały spełnione warunki do uznania zdarzenia za wypadek przy pracy.

• art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 10 pkt 1 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (DzU nr 199, poz. 1673 ze zm.),

• art. 237¹ § 1 Kodeksu pracy,

• rozporządzenie z 19 grudnia 2002 r. w sprawie trybu uznawania zdarzenia powstałego w okresie ubezpieczenia wypadkowego za wypadek przy pracy, kwalifikacji prawnej zdarzenia, wzoru karty wypadku i terminu jej sporządzenia (DzU nr 236, poz. 1992),

• rozporządzenie z 28 lipca 1998 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy oraz sposobu ich dokumentowania, a także zakresu informacji zamieszczanych w rejestrze wypadków przy pracy (DzU nr 115, poz. 744 ze zm.).

Katarzyna Kacprzyńska

specjalista w zakresie prawa pracy i ubezpieczeń społecznych

Orzecznictwo uzupełniające:

• Wysiłek fizyczny, powodujący w czasie pracy uszkodzenie organu wewnętrznego pracownika dotkniętego schorzeniem samoistnym, może uzasadniać uznanie tego zdarzenia za wypadek przy pracy, jeżeli skutek ten, będący zdarzeniem zewnętrznym, w istotny sposób pogorszył istniejący już stan chorobowy. (Wyrok Sądu Najwyższego z 10 lutego 1977 r. III PR 194/76, OSNC 1977/10/196)