Czy sąd pracy sam przekaże sprawę złożoną do niewłaściwego miejscowo sądu

RADA

Nie, niewłaściwość sądu, która może być skorygowana w drodze umowy stron sporu, sąd bierze pod uwagę tylko na zarzut pozwanego, czyli Pana, zgłoszony i należycie uzasadniony przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy. Oznacza to, że sąd nie ma obowiązku przekazania z urzędu sprawy wniesionej przez pracownika do niewłaściwego sądu.

UZASADNIENIE

Pracownik wnoszący pozew ma prawo wyboru sądu właściwego według właściwości ogólnej lub właściwości przemiennej. Właściwość ogólną ustala się według miejsca zamieszkania pozwanego pracodawcy, gdy jest nim osoba fizyczna. Natomiast gdy pozwanym jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, a będąca pracodawcą, o właściwości sądu decyduje miejsce siedziby pozwanego. W przypadku osób prawnych mających kilka oddziałów, o właściwości miejscowej ogólnej będzie decydować to, czy pracodawcą dla pracownika jest osoba prawna czy jeden z oddziałów firmy. Właściwość przemienna daje z kolei możliwość wytoczenia powództwa przed sądem, w którego okręgu praca jest, była lub miała być wykonywana, bądź przed sądem, w którego okręgu znajduje się zakład pracy. Jeśli i ta właściwość nie została zachowana, aby było możliwe przekazanie sprawy do sądu, w którym znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba pracodawcy, pracodawca powinien w pierwszym piśmie procesowym, które składa w sprawie, przedstawić zarzut niewłaściwości sądu.

PRZYKŁAD

Pracownik złożył pozew o sprostowanie świadectwa pracy do sądu w Bydgoszczy, gdzie mieszkał. Pracę wykonywał jednak w Koszalinie, gdzie znajdowała się również siedziba spółki będącej jego pracodawcą. W tym przypadku pozwany pracodawca może żądać przekazania sprawy do sądu w Koszalinie.

W praktyce podniesienie zarzutu niewłaściwości sądu następuje najczęściej w:

• odpowiedzi na pozew,

• sprzeciwie od nakazu zapłaty,

• sprzeciwie od wyroku zaocznego.

Dopuszczalne jest również złożenie oddzielnego pisma w tym zakresie. Za każdym razem jednak zarzut niewłaściwości sądu powinien zostać podniesiony przed wdaniem się w merytoryczny spór.

Konieczność przedstawienia zarzutu niewłaściwości sądu dotyczy wyłącznie niewłaściwości miejscowej, tzn. tej, która decyduje o tym, który z równorzędnych sądów rozpozna sprawę. Jednak sprawy z zakresu prawa pracy mogą być w pierwszej instancji rozpoznawane przez sądy rejonowe lub okręgowe w zależności od rodzaju sprawy (właściwość rzeczowa). Przekazanie przez sąd sprawy wniesionej przez pracownika do sądu rejonowego zamiast okręgowego lub odwrotnie, co do zasady, nie wymaga ingerencji pracodawcy, ponieważ sąd powinien dokonać tego z urzędu.

Przekazanie sprawy do innego sądu, niezależnie od przyczyny, następuje zawsze w formie postanowienia, które pracodawca może zaskarżyć zażaleniem. Jednak jest ono dopuszczalne tylko wtedy, gdy sprawy są przekazywane do sądu niższego lub między sądami równorzędnymi.

WAŻNE!

Przekazanie sprawy do innego sądu pracodawca może zaskarżyć zażaleniem.

Skorzystanie z możliwości zaskarżenia przez pracodawcę postanowienia o przekazaniu, którego on nie akceptuje, jest bardzo istotne, ponieważ sąd, któremu przekazano sprawę, jest związany postanowieniem o przekazaniu, nawet gdyby było ono błędne.

W sprawach z zakresu prawa pracy pracownik i pracodawca już po wniesieniu pozwu mogą wspólnie wyrazić wolę, aby ich sprawę rozpoznał inny sąd niż ten, który jest miejscowo właściwy. W tym celu powinni złożyć zgodny wniosek o przekazanie sprawy do wybranego sądu. Przyczyną przekazania są najczęściej względy celowości. Przyczyna ta jest określona bardzo ogólnie i za każdym razem o tym, czy ona występuje, zdecyduje sąd rozpoznający wniosek. Najczęściej sąd uwzględnia tę przyczynę wówczas, gdy przekazanie sprawy spowoduje znaczne ułatwienia w postępowaniu dowodowym, co zwykle ma miejsce wtedy, gdy strony i większość świadków mieszkają w pobliżu sądu, do którego ma nastąpić przekazanie, a w dalszej odległości od sądu właściwego.

Podstawa prawna:

• art. 27–30, art. 200 § 1, § 2, art. 202, art. 461 § 1, § 3 Kodeksu postępowania cywilnego.