| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Uzasadnienie wypowiedzenia umowy o pracę

Uzasadnienie wypowiedzenia umowy o pracę

Przyczyna wypowiedzenia musi być konkretna i rzeczywista. Podanie ogólnej przyczyny może być wystarczające w przypadku, gdy z okoliczności sprawy wynika, że stanowi ono uogólnienie konkretnych zarzutów postawionych pracownikowi już wcześniej.

Trzecia przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy w trybie art. 52 k.p. to zawiniona utrata uprawnień do wykonywania zawodu.

Pracownik, który utracił uprawnienia do wykonywania zawodu w sposób przez siebie niezawiniony, np. wskutek pogorszenia stanu zdrowia, nie może być zwolniony w tym trybie. Niezawiniona utrata uprawnień do wykonywania zawodu może uzasadnić wypowiedzenie dotychczasowych warunków pracy i płacy (art. 42 k.p.) lub wypowiedzenie umowy z zachowaniem okresu wypowiedzenia, ale nie może stanowić podstawy rozwiązania umowy bez wypowiedzenia.

Najbardziej typowymi przykładami zawinionej utraty uprawnień do wykonywania zawodu jest utrata prawa jazdy orzeczona jako kara dodatkowa, utrata prawa do wykonywania zawodu np. wskutek prawomocnie nałożonej kary dyscyplinarnej.

Wypowiedzenie umowy o pracę

Przyczyn dokonania wypowiedzenia może być wiele, ale dla skuteczności wypowiedzenia wystarcza podanie jednej. Przyczyna wypowiedzenia musi być konkretna, rzeczywista i dająca się udowodnić, nie jest zatem wystarczające ogólnikowe stwierdzenie, że pracownik nie wykonuje dobrze swoich obowiązków lub naraża pracodawcę na szkodę itp. Takie ogólne określenie przyczyny może być wystarczające w przypadku, gdy z okoliczności sprawy wynika, że stanowi ono uogólnienie konkretnych zarzutów postawionych pracownikowi już wcześniej (wyrok SN z 24 lutego 1998 r.).

Przykład

Podanie w piśmie wypowiadającym pracownikowi umowę o pracę zarzutu „niewłaściwego wywiązywania się z obowiązków” nie jest wystarczającym wskazaniem przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę (wyrok SN z 1 października 1997 r., I PKN 315/97).

Przepisy Kodeksu pracy nie przewidują katalogu przyczyn wypowiedzenia umowy o pracę, gdyż nie da się przewidzieć z góry wszelkich możliwych sytuacji mogących stanowić podstawę takiego wypowiedzenia. Każdy przypadek wymaga odrębnej oceny, jednak przy formułowaniu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy należy pamiętać, że wypowiedzenie – w przypadku wniesienia przez pracownika odwołania do sądu pracy – podlega kontroli sądu pod względem zgodności z prawem i zasadności.

Na podstawie orzecznictwa Sądu Najwyższego ugruntowały się pewne ogólne zasady oceny konkretnych przypadków wypowiedzeń umów o pracę co do ich zgodności z prawem.

Zdaniem Sądu za zgodne z prawem i w pełni uzasadnione można uważać wypowiedzenie złożone w sytuacji, gdy:

  • pracownik nienależycie wykonuje swoje obowiązki pracownicze – również niezawinione naruszenie obowiązków może uzasadniać wypowiedzenie umowy,
  • pracownik dopuścił się tego samego przewinienia, za które został wcześniej ukarany karą porządkową,
  • pracodawca utracił zaufanie do pracownika, ale tylko wtedy, gdy będzie to miało pokrycie w obiektywnych okolicznościach i faktach, nie będzie zaś wynikało tylko z subiektywnego przeświadczenia pracodawcy (wyrok SN z 26 marca 1998 r.),
  • pracodawca jest niezadowolony z wyników i efektów pracy pracownika w porównaniu z efektami pracy innych pracowników (wyrok SN z 2 października 1996 r.),
  • pracownik od dłuższego czasu jest niezdolny do pracy, a choroba uniemożliwia lub utrudnia należytą realizację zadań pracodawcy (wyrok SN z 3 listopada 1997 r.).

W każdym przypadku ocena zasadności wypowiedzenia powinna być dokonana w zasadzie wyłącznie z uwzględnieniem słusznych interesów pracodawcy oraz przymiotów pracownika związanych z wykonywaną pracą.

Podstawa prawna:

  • art. 30 § 3 i 4, art. 52, 100 Kodeksu pracy.

Orzecznictwo:

  • wyrok SN z 24 lutego 1998 r. (I PKN 538/97, OSNP 1999/3/86),
  • wyrok SN z 26 marca 1998 r. (I PKN 565/97, OSNP 1999/5/165),
  • wyrok SN z 2 października 1996 r. (I PRN 69/96, OSNP 1997/10/163),
  • wyrok SN z 3 listopada 1997 r. (I PKN 327/97, OSNP 1998/16/476),
  • wyrok SN z 4 marca 1999 r. (I PKN 607/98, OSNP 2000/8/308),
  • wyrok SN z 1 października 1997 r. (I PKN 315/97, OSNP 1998/14/427).
reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Bartosz Turek

analityk

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »