| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > HRM > Komunikacja > Ściągawka z charyzmy - sztuka wywierania silnego wpływu osobistego

Ściągawka z charyzmy - sztuka wywierania silnego wpływu osobistego

Charyzma, stereotypowo ujmowana jako „dar”, uważana jest za wysoce pożądaną cechę u lidera, z którą trzeba się jednak urodzić. Z tej fatalistycznej perspektywy jakakolwiek sugestia o możliwości doskonalenia charyzmy wydaje się co najmniej nie na miejscu. Jednakże z perspektywy psychologii społecznej wizja charyzmy jako indywidualnej cechy wrodzonej, niepodatnej na zmianę, jest nie tyle kontrowersyjna, ile po prostu błędna i ograniczająca. Charyzmę można więc doskonalić, choć wymaga to specyficznego podejścia oraz zmiany głęboko zakorzenionych poglądów odnośnie do jej istoty.

Przepis na charyzmę

Przepis na charyzmę wydaje się więc całkiem prosty – w sytuacji, która wymaga społecznej walidacji, należy zachowywać się w adekwatny sposób. Zachowania lidera muszą stanowić podstawę dla jego podwładnych do przypisania mu „charyzmatycznych” przymiotów. Jest to niezbędne, gdyż charyzma nie jest indywidualną właściwością (jak na przykład wzrost), lecz cechą przypisywaną przez otoczenie społeczne, które musi mieć powód i argumenty do posłużenia się etykietką „osoba charyzmatyczna” w stosunku do danej osoby. W konsekwencji charyzma lidera wiąże się z wywieraniem określonego wrażenia na podwładnych, które jest przez nich akceptowane, potwierdzane i odzwierciedlane. Stąd z behawioralnego punktu widzenia charyzma wiąże się z umiejętnością prezentowania siebie, w szczególności chodzi o tzw. ingracjację, czyli pozyskiwanie przychylności otoczenia społecznego. Przychylność otoczenia stanowi bazę dla możliwości wywierania silnego wpływu na nie, gdyż ułatwia zdobywanie zaufania innych osób oraz zwiększa ich wyczulenie na nasze sugestie. Paradoksalną konsekwencją takiego podejścia do charyzmy jest fakt, że w żadnym razie nie wiąże się ona z próbą „błyszczenia na tle zespołu”. Jest dokładnie odwrotnie. Lider, który przejawia zadatki na charyzmatyczną osobę, zachowuje się zgodnie z zasadą, że w kontaktach z innymi (podwładnymi) należy być raczej zainteresowanym niż interesującym. Charyzmatyczny lider działa więc w tle zespołu, odgrywając rolę katalizatora sprawnego współdziałania oraz innowacyjnego myślenia – swym nieostentacyjnym zachowaniem umożliwia każdemu ze swych podwładnych pełne wykorzystanie ich własnych atutów. Jest coachem, który pozwala innym zrealizować w pełni własny potencjał, osiągnąć sukces i być zadowolonym ze swoich osiągnięć. Pozytywna reputacja lidera oraz przychylność i wdzięczność, jaką mu okazują podwładni, stanowi podstawę do przypisania mu etykietki osoby charyzmatycznej.

Ponieważ efektywne przywództwo wiąże się z koniecznością elastycznego wywierania wpływu, lider nie może przywiązywać się do jednego, wybranego sposobu traktowania zespołu. Musi uwzględnić dynamikę rozwoju zespołu. Na początku, kiedy zespół dopiero się formuje, istnieje potrzeba przywództwa dyrektywnego – wtedy jest miejsce na zdecydowane i konkretne wskazanie celów, środków i zasad współpracy. Po tym, jak zespół się zintegruje i nabierze doświadczenia we współdziałaniu, dyrektywność lidera staje się zbędna, zaś kluczową potrzebą staje się facylitacja współpracy w zespole, czy- li ułatwianie współdziałania i optymalnego spożytkowania atutów każdego z członków zespołu. Ujmując to metaforycznie, charyzma niejedną ma twarz.

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Darren Chong

Ekspert ds. kontaktów biznesowych z Azjatami

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »