| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > BHP > Wypadki przy pracy i choroby > Pracodawca zapłaci za skutki wypadku przy pracy

Pracodawca zapłaci za skutki wypadku przy pracy

W razie wypadku przy pracy lub choroby zawodowej pracownikowi przysługuje jednorazowe odszkodowanie i renta. Może on również dochodzić od pracodawcy roszczeń uzupełniających, m.in. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Warto podkreślić, iż dla oceny, czy określona suma jest odpowiednia, w rozumieniu art. 445 par. 1 k.c., nie ma wpływu sytuacja - w szczególności majątkowa - sprawcy szkody. Powołanie się przez sąd przy ustalaniu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na potrzebę utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, nie może prowadzić do podważenia kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia (wyrok SN z 30 stycznia 2004 r., I CK 131/03, OSNC 2005/2/40).

Krzywda wynagradzana zadośćuczynieniem pieniężnym, uregulowanym w art. 445 k.c., jest szkodą niemajątkową. Charakter takiej szkody decyduje o jej niewymierności. Przyznanego poszkodowanemu zadośćuczynienia nie należy zatem traktować na zasadzie ekwiwalentności, którą charakteryzuje wynagrodzenie szkody majątkowej. Odpowiedniość kwoty zadośćuczynienia, o której stanowi art. 445 par. 1 k.c., ma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, a jednocześnie nie być źródłem wzbogacenia (por. wyrok SN z 9 lutego 2000 r., III CKN 582/98, niepubl.).

Ze względu na istotę krzywdy nie da się jej wyliczyć w sposób ścisły, w przeciwieństwie do szkody rzeczowej. Porównywanie zadośćuczynienia do średniego wynagrodzenia może niewątpliwie stanowić pewne pomocnicze kryterium oceny wysokości zadośćuczynienia, nie może ono jednak stanowić wyłącznego miernika jego wartości i nie może być stosowane mechanicznie (wyrok SA w Białymstoku z 9 kwietnia 1991 r., I ACr 53/91, OSA 1992/ 5/50). Stopień uszczerbku na zdrowiu nie może być przyjmowany jako jedyna przesłanka ustalenia wysokości zadośćuczynienia z tytułu trwałego inwalidztwa spowodowanego wypadkiem. Posługiwanie się jedynie tabelami procentowego uszczerbku na zdrowiu i stawkami za każdy procent trwałego uszczerbku dla rozstrzygnięcia zasadności roszczenia o zadośćuczynienie i jego wysokości znajduje jedynie orientacyjne zastosowanie i nie wyczerpuje całości oceny. Mierzenie krzywdy wyłącznie stopniem uszczerbku na zdrowiu stanowiłoby niedopuszczalne uproszczenie nieznajdujące oparcia w treści art. 445 par. 1 k.c. (wyrok SN z 28 czerwca 2005 r., I CK 7/05, niepubl.).

Dla określenia wysokości zadośćuczynienia decydujące znaczenie będą miały zatem takie okoliczności, jak długotrwałość cierpień i rodzaj skutków wywołanych wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, wiek poszkodowanego, nasilenie cierpień (ujemnych doznań fizycznych i psychicznych). Ważny będzie również rozmiar kalectwa, trwałość następstw zdarzenia oraz konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym. Istotne znaczenie będzie miało także poczucie bezradności, utrata możliwości wykonywania pracy, korzystania z rozrywek oraz sytuacja życiowa poszkodowanego przed wypadkiem (chorobą zawodową) i po jego zaistnieniu, rokowania na przyszłość, stopień winy sprawcy (por. wyrok SN z 27 listopada 1974, II CR 654/74, niepubl., wyrok SN z 12 marca 1975 r., II CR 18/75, niepubl., wyrok SN z 12 września 2002 r., IV CKN 1266/00, niepubl., wyrok SN z 10 czerwca 1999 r., II UKN 681/98, OSNP 2000/16/626 i wyrok SN z 18 grudnia 1975 r., I CR 862/75, niepubl.).

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Eksperci Lafarge

Światowy lider w produkcji materiałów budowlanych

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »