| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Uchwała SN z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. II PZP 12/08

Uchwała SN z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. II PZP 12/08

Czas pozostawania bez pracy, za jaki pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie na podstawie art. 57 § 1 k.p., nie musi obejmować miesięcy następujących bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy.

Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, że przez „czas pozostawania bez pracy”, o którym jest mowa w art. 57 § 1 k.p., należy rozumieć czas, w którym pracownik pozostaje poza prawnym stosunkiem pracy z danym pracodawcą, a jednocześnie jest zdolny i gotowy do podjęcia pracy i nie pobiera świadczeń z ubezpieczenia społecznego z tytułu niezdolności do pracy (zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego). Brak wątpliwości Sądu Okręgowego w powyższej kwestii wynika jednoznacznie z treści drugiego pytania prawnego, a także z uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zagadnienia prawnego Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia.

W powyższej kwestii kilkakrotnie wypowiedział się Sąd Najwyższy, zajmując stanowisko, że okres pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego podlega odliczeniu od okresu pozostawania bez pracy, o którym stanowi art. 57 § 1 k.p. (dotyczący roszczeń służących pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia) i art. 47 k.p. (dotyczący roszczeń służących pracownikowi z tytułu bezprawnego wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony). Takie stanowisko Sąd Najwyższy zajął w wyroku z 25 stycznia 1983 r., I PRN 139/82 (OSNCP z 1983 r. nr 9, poz. 138), w uchwale z 15 maja 1992 r., I PZP 27/92 (Praca i Zabezpieczenie Społeczne z 1992 r. nr 8. s. 59), w wyroku z 17 listopada 1998 r., I PKN 443/98 (OSNAPiUS z 2000 r. nr 1, poz. 12), i w wyroku z 19 kwietnia 2006 r., I PK 158/2005 (OSNP z 2007 r. nr 7–8, poz. 99). W wyroku z 16 sierpnia 2005 r., I PK 11/2005 (OSNP z 2006 r. nr 11–12, poz. 181), Sąd Najwyższy stwierdził, że także okres pobierania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy z dodatkiem pielęgnacyjnym z tytułu niezdolności do samodzielnej egzystencji podlega wyłączeniu z okresu, za który przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Stanowisko Sądu Najwyższego, że okresy niezdolności pracownika do pracy i pobierania z tego tytułu świadczeń z ubezpieczenia społecznego nie są okresami pozostawania bez pracy, o których mowa w art. 47 i art. 57 k.p., nie jest w zasadzie kwestionowane w doktrynie prawa pracy.

Analiza zagadnienia prawnego przedstawionego do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu przez Sąd Okręgowy nie wymaga szerszego omówienia wymienionych orzeczeń Sądu Najwyższego i można w niej poprzestać na ogólnym stwierdzeniu, że okresy niezdolności pracownika do pracy i pobierania z tego tytułu świadczeń z ubezpieczenia społecznego nie są okresami pozostawania bez pracy, o których jest mowa w art. 47 i 57 k.p.

Czytaj także

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Zatrudnianie cudzoziemców po zmianach w 2018 r49.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

KODEKS PRACY 2019

reklama

Ostatnio na forum

RODO 2018

Eksperci portalu infor.pl

Kinga Węgiel

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »