Jak pracować z konformistą i nonkonformistą

W każdym pracowniku drzemią dwie sprzeczne ze sobą tendencje – rozwojowa, charakteryzująca się ekspansją – i konserwatywna, związana z dążeniem do zapewnienia bezpieczeństwa. W pewnym sensie to nastawienie bardziej zachowawcze lub innowacyjne wiąże się z poczuciem kompetencji zawodowych, które, jeśli jest niskie, zmusza człowieka do uległości i bycia „posłusznym szeregowcem”, a jeżeli wysokie – dodaje odwagi, by stać się inicjatorem i „dowódcą”. Nie mniej ważny jest też klimat pracy, który może podsycać innowacyjność pracownika albo zmuszać go do uległości.

Dążność jednostki do adaptacji lub kreacji wypływa też z uwarunkowań osobowościowych, odpowiednio regulowanych poprzez modyfikujący wpływ okoliczności, przy czym – jeśli występuje wysokie nasilenie cechy – wówczas to osobowość przejmuje rolę determinującą zachowanie człowieka. Możemy więc w skrajnym przypadku mieć do czynienia z pracownikiem konformistycznym, który czuje się bezpiecznie, postępując zgodnie z ustalonymi procedurami. Zaś z drugiej – funkcjonuje pracownik nonkonformistyczny, zwolennik samosterowności, który dąży do zmian, a monotonia jest dla niego źródłem frustracji oraz poczucia braku samorealizacji. Mamy więc „rzemieślnika” i „wizjonera”. Rzeczywiście, aby dobrze przygotować się do rozmowy zwrotnej z nimi, warto poznać inne „sekrety” warsztatu pracy konformisty i nonkonformisty. Różnice osobowości decydują o tym, że w pracy ludzie stawiają sobie różne cele, mają różne style prowadzenia rozmów i relacje ze współpracownikami, inaczej reagują na zmiany i trudności, mają również odmienne mocne i słabe strony, a także stosują w pracy inne metody.