| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Poradniki > Podróże służbowe po zmianach

Podróże służbowe po zmianach

Podróż służbowa polega na wykonywaniu na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika lub w której znajduje się siedziba pracodawcy. Przepisy regulujące kwestie związane z podróżą służbową obowiązywały od lat i niezbędna stała się ich zmiana.

CO NA TO SĄD?

(...) użyte w art. 29 § 1 pkt 2 k.p. określenie „miejsce wykonywania pracy” należy utożsamiać z zamieszczonym w art. 775 § 1 k.p. określeniem „stałe miejsce pracy”, bowiem to rozróżnienie nie ma doniosłości normatywnej. Użyta w art. 775 § 1 k.p. wzmianka o stałym miejscu pracy wskazuje przy tym, że za punkt odniesienia należy przyjąć właśnie miejsce wykonywania pracy określone w umowie o pracę zgodnie z art. 29 § 1 pkt 2 k.p.

Uchwała Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2011 r., II PZP 3/11, niepublikowana

W praktyce miejsce pracy bywa najczęściej wskazywane w umowie o pracę jako adres zakładu pracy lub miejscowość, w której firma ma swoją siedzibę, bądź obszar geograficzny, na którym pracownik regularnie wykonuje swoje obowiązki. Delegacja pracownika poza miejsce pracy, wskazane w ten sposób umową, stanowi podróż służbową.

PRZYKŁAD

Przedsiębiorstwo farmaceutyczne zatrudnia przedstawicieli medycznych. Umowa o pracę jako miejsce pracy przedstawiciela medycznego wskazuje obszar określonego województwa. Wykonywanie pracy (zadań) przez przedstawiciela medycznego na terenie różnych miejscowości województwa podanego w umowie o pracę nie stanowi podróży służbowej, choć wiąże się z koniecznością przemieszczania w celu wykonania obowiązków pracowniczych. Jeżeli pracownik w umowie o pracę zobowiązał się do stałego świadczenia pracy na terenie określonego województwa, to wykonywanie pracy (zadań) w różnych miejscowościach tego województwa nie jest podróżą służbową.

Z odrębną definicją podróży służbowej mamy do czynienia w przypadku powierzania zadań służbowych kierowcom. Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1155) za podróż służbową osoby zatrudnionej na stanowisku kierowcy należy uznać każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy:

  1. przewozu drogowego poza siedzibę pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę (w szczególności filie, przedstawicielstwa i oddziały) lub
  2. wyjazdu poza siedzibę pracodawcy lub inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę (w szczególności filie, przedstawicielstwa i oddziały), w celu wykonania przewozu drogowego.

Kierowcy w podróży służbowej przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisach art. 775 § 3–5 k.p. Tak wynika z art. 21a ww. ustawy o czasie pracy kierowców.

PRZYKŁAD

Przedsiębiorstwo transportowe z siedzibą w Bydgoszczy zatrudnia kierowców, którzy wykonują transport drogowy pojazdami samochodowymi o ładowności powyżej 3,5 tony. Świadczą oni pracę na terenie województwa mazowieckiego oraz kujawsko-pomorskiego. Umowa o pracę zawarta z każdym z kierowców jako miejsce pracy wskazuje obszar obu województw. Wyjazd tych kierowców poza Bydgoszcz będzie oznaczał rozpoczęcie podróży służbowej (art. 2 pkt 7 ustawy o czasie pracy kierowców). Na ustalenie, czy kierowca przebywa w podróży służbowej, nie wpływa sposób określenia miejsca pracy w umowie o pracę.

W jaki sposób prywatni pracodawcy mogą ustalać wysokość należności za podróż służbową

Rozporządzenie ws. podróży służbowych reguluje zasady ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu przez pracodawcę z tzw. sfery budżetowej. Rozporządzenie to nie nakłada natomiast obowiązku ścisłego stosowania tych zasad przez prywatnych pracodawców spoza sfery budżetowej. Z art. 775 § 3–5 k.p. wynika jedynie, że pracodawcy spoza sfery budżetowej określają warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej zatrudnionemu przez nich pracownikowi w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę (jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania). Wskazane przepisy stanowią też, że postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika sfery budżetowej.

Oznacza to, że prywatni przedsiębiorcy mogą w sposób odmienny od zasad określonych w rozporządzeniu ws. podróży służbowych ustalić zasady wypłacania należności dla swoich pracowników za czas krajowych lub zagranicznych podróży służbowych. Mogą oni ustalić je w wysokości wyższej niż limity wskazane w rozporządzeniu ws. podróży służbowych. Wówczas jednak nadwyżkę ponad ten limit należy potraktować podobnie jak „zwykły” składnik wynagrodzenia ze stosunku pracy, czyli opodatkować i oskładkować. Przedsiębiorcy mogą także obniżyć wysokość tych należności delegacyjnych. Wysokość obniżenia jest jednak ograniczona. Ustalając kwoty diet krajowych lub zagranicznych w przepisach zakładowych lub umowie o pracę, prywatny pracodawca nie może obniżyć ich wysokości poniżej diety ustalonej dla pracowników sfery budżetowej przebywających w podróży krajowej, której kwotę określa wymienione rozporządzenie.

W przypadku gdy przepisy wewnątrzzakładowe lub umowa o pracę regulowały, w sposób odmienny od przepisów rozporządzenia, wysokość świadczeń delegacyjnych, to podwyższenie diety krajowej do 30 zł może oznaczać konieczność ich zmiany. Obowiązek aktualizacji stawek diet lub ryczałtów, których wysokość oblicza się na podstawie diety, powstanie wówczas, gdy przepisy wewnątrzzakładowe lub umowa o pracę wyrażają kwotowo wymienione należności za czas podróży służbowych w wysokości wynikającej z rozporządzeń obowiązujących do 28 lutego br. Tak będzie np. wówczas, gdy z regulaminu wynagradzania wynika, że za czas zagranicznej podróży służbowej pracownikowi przysługuje dieta krajowa w wysokości 23 zł. Taki zapis regulaminu z dniem 1 marca br. należy zaktualizować poprzez wskazanie kwoty diety krajowej w wysokości 30 zł. Zresztą nawet w przypadku zaniechania tego obowiązku pracodawcę wiąże minimalna wysokość diety krajowej, jaką od 1 marca br. jest zobowiązany zapłacić na podstawie przepisów rozporządzenia ws. podróży służbowych, tj. 30 zł.

W przypadku gdy przepisy zakładowe (układ zbiorowy pracy lub regulamin wynagradzania) albo umowa o pracę nie zawierają postanowień regulujących zasady wypłacania należności za czas krajowej lub zagranicznej podróży służbowej, to pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów określonych w rozporządzeniu ws. podróży służbowych.

PRZYKŁAD

Pracownicy firmy Alfa Sp. z o.o. odbywają podróże służbowe na terytorium UE. Kwestię należności przysługujących za czas podróży służbowej pracodawca uregulował w regulaminie wynagradzania w ten sposób, że dieta z tytułu zagranicznej podróży służbowej stanowi ustawowe minimum, tzn. od 1 marca 2013 r. – 30 zł.

Gdyby pracodawca w przepisach zakładowych lub umowie o pracę w ogóle nie ustalił własnych zasad wypłacania należności za czas zagranicznych podróży służbowych, to pracownikom odbywającym podróże służbowe za granicą przysługiwałyby diety w wysokości określonej w załączniku do rozporządzenia ws. podróży służbowych.

reklama

Aktualizacja: 08.07.2014

Autor:

Zdjęcia

Podróże służbowe po zmianach. /Fot. Fotolia
Podróże służbowe po zmianach. /Fot. Fotolia

Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

mgr inż. Adam Górski

Ekspert ds. Elektroenergetyki oraz Systemów i sieci komputerowych.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »