| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Poradniki > Podróże służbowe po zmianach

Podróże służbowe po zmianach

Podróż służbowa polega na wykonywaniu na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika lub w której znajduje się siedziba pracodawcy. Przepisy regulujące kwestie związane z podróżą służbową obowiązywały od lat i niezbędna stała się ich zmiana.

Określenie państwa docelowego podróży

Od 1 marca br. w przypadku podróży zagranicznej odbywanej do dwóch lub więcej państw pracodawca może ustalić więcej niż jedno państwo docelowe (§ 13 ust. 2 rozporządzenia ws. podróży służbowych).

PRZYKŁAD

Pracownik odbył podróż służbową do Berlina i Paryża. W obu miastach wykonał odrębne zadania służbowe zlecone przez pracodawcę. W celu ustalenia diet zagranicznych jako państwa docelowe zagranicznej podróży służbowej pracodawca może wskazać jednocześnie Niemcy i Francję. Podróż służbowa na terenie Niemiec trwała 14 godzin, za którą pracownik otrzyma dietę obowiązującą na terytorium Niemiec w pełnej wysokości, tj. 49 euro. Natomiast podróż służbowa na terenie Francji trwała 10 godzin, wobec czego pracownik otrzyma połowę diety w wysokości obowiązującej na terenie Francji, tj. 25 euro (50 euro × 50%). W sumie za czas zagranicznej podróży służbowej należność z tytułu diet wyniesie 74 euro.

Dla porównania, jeśli pracodawca jako państwo docelowe wskazałby Francję (ostatni cel podróży zagranicznej), to należność za czas podróży zagranicznej trwającej łącznie 24 godziny wyniosłaby 50 euro.

Ustalenie więcej niż jednego państwa docelowego w podróży zagranicznej pracownika jest prawem pracodawcy. Oznacza to, że ma on całkowitą swobodę w tym zakresie, tzn. może wskazać albo kilka państw docelowych, albo tylko jedno, nawet gdy pracownik odbywa podróż do kilku krajów.

Należy przy tym zauważyć, że od 1 marca br. dieta nadal przysługuje w wysokości obowiązującej dla docelowego państwa podróży zagranicznej (lub kilku państw docelowych wskazanych przez pracodawcę). Ta zasada nie zmieniła się. Nie ma zatem znaczenia, że pracownik zatrzymał się w innym kraju np. na odpoczynek.

PRZYKŁAD

Pracownik został wysłany w podróż służbową z Warszawy do Francji. Podróż samochodem służbowym rozpoczął 12 marca o godzinie 5.30. Przekroczył granicę polsko-niemiecką o godzinie 12.00. Przed wieczorem zatrzymał się na nocleg w Niemczech, po czym rano wyruszył w dalszą podróż do Francji, gdzie przebywał 2 dni. 15 marca pracownik udał się w drogę powrotną do Polski. Wieczorem tego samego dnia zatrzymał się na nocleg w Niemczech. Rano wyruszył w dalszą podróż. Granicę niemiecko-polską przekroczył 16 marca o godzinie 16.00, natomiast do Warszawy dojechał o godzinie 23.20.

Zagraniczna podróż służbowa, rozliczana według diety zagranicznej obowiązującej we Francji, trwała łącznie 4 doby i 4 godziny. Pracownik otrzymał z tego tytułu diety w wysokości 216,67 euro (4 i 1/3 x 50 euro). Natomiast podróż służbowa na terenie kraju trwała łącznie 13 godzin i 50 minut, za którą pracownik nie otrzymał jednak diety krajowej, ponieważ każdy z tych dwóch odcinków krajowych trwał krócej niż 8 godzin.

Obowiązek szczegółowego określenia środka transportu

Dotychczas pracodawca określał jedynie środek transportu właściwy do odbycia podróży służbowej pracownika (pojazd służbowy, pojazd niebędący własnością pracodawcy lub publiczny środek transportu). Od 1 marca br., poza wskazaniem środka transportu, pracodawca określa również jego rodzaj i klasę (§ 3 ust. 1 rozporządzenia ws. podróży służbowych).

PRZYKŁAD

Pracodawca zlecił Adamowi Wiśniewskiemu wykonanie zadania służbowego w ramach podróży służbowej z Warszawy do Krakowa. Pracodawca wskazał, że przejazd w obie strony nastąpi pociągiem PKP Intercity w wagonie II klasy.

Zwrot kosztów przejazdu

Doprecyzowaniu uległy zasady zwrotu kosztów przejazdu. Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości udokumentowanej biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu, wraz ze związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami. Wymienione koszty przejazdu muszą być zatem obecnie (co do zasady) potwierdzone biletami lub fakturami. W przypadku ich braku pracodawca może odmówić pracownikowi zwrotu kosztów przejazdu, jeżeli pracownik pisemnie nie poda okoliczności uzasadniających prawo do zwrotu kosztów przejazdu.

PRZYKŁAD

W związku z odbyciem podróży służbowej, o której mowa w poprzednim przykładzie, pracodawca zwrócił Adamowi Wiśniewskiemu koszty przejazdu w wysokości ceny biletu za przejazd pociągiem IC (klasa II). Zwrot uwzględnia opłatę dodatkową w postaci miejscówki. Pracownik jest studentem, który nie ukończył 26. roku życia, dlatego zwrot kosztów przejazdu uwzględnia przysługującą mu ulgę z tego tytułu. Adam Wiśniewski udokumentował przejazd z Warszawy do Krakowa (i z powrotem) biletem.

reklama

Aktualizacja: 08.07.2014

Autor:

Zdjęcia

Podróże służbowe po zmianach. /Fot. Fotolia
Podróże służbowe po zmianach. /Fot. Fotolia

Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Europejski Fundusz Leasingowy

Europejski Fundusz Leasingowy SA powstał w 1991 roku, jako jedna z pierwszych firm leasingowych w Polsce.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »