| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Poradniki > Jak ustalać staż uprawniający do „trzynastki” i jej wysokość

Jak ustalać staż uprawniający do „trzynastki” i jej wysokość

Pracodawcy sektora finansów publicznych muszą w najbliższym czasie ustalić uprawnienia pracowników do dodatkowego wynagrodzenia rocznego, tzw. „trzynastki”. Najwięcej trudności powstaje podczas ustalania stażu wymaganego do nabycia prawa do tego świadczenia. Jednak wątpliwości pojawiają się również przy obliczaniu wysokości świadczenia. Poniżej przybliżamy zasady prawidłowego ustalania okresów zatrudnienia dla różnych przypadków oraz wyznaczania wysokości dodatkowego wynagrodzenia rocznego.

Wysokość i wypłata trzynastej pensji

Dodatkowe wynagrodzenie roczne należne pracownikom sfery budżetowej wynosi 8,5% sumy wynagrodzenia, jakie zatrudniony faktycznie otrzymał w ubiegłym roku kalendarzowym.

Pracodawca prywatny może określić inną wysokość wynagrodzenia rocznego, np. jako 5% wynagrodzenia, jakie zatrudniony rzeczywiście otrzymał w poprzednim roku kalendarzowym.

W sektorze publicznym do podstawy wymiaru „trzynastki” należy wliczać te same składniki, które uwzględnia się w podstawie wymiaru ekwiwalentu pieniężnego za urlop oraz dodatkowo – wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy i za czas pozostawania bez pracy pracownika przywróconego do pracy przez sąd. „Trzynastki” nie należy jednak obliczać jak ekwiwalentu za urlop. Za podstawę jej wymiaru nie należy bowiem przyjmować „uśrednionej” miesięcznej płacy i nie należy dzielić jej przez współczynnik ekwiwalentowy. Aby ustalić wysokość dodatkowego wynagrodzenia rocznego, należy zsumować stałe i zmienne składniki pensji otrzymane w poprzednim roku kalendarzowym i tak wyznaczoną podstawę pomnożyć przez odpowiedni procent (8,5%).

WAŻNE!

W podstawie wymiaru „trzynastki” należy uwzględnić dodatkowo wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy i za czas pozostawania bez pracy pracownika przywróconego do pracy przez sąd.

Do podstawy wymiaru dodatkowego wynagrodzenia rocznego należnego większości pracownikom sfery budżetowej nie należy wliczać:

  • jednorazowych i nieperiodycznych wypłat za spełnienie określonego zadania bądź konkretne osiągnięcie, np. nagród uznaniowych przyznawanych swobodnie przez pracodawcę, które nie mają charakteru roszczeniowego (wyrok SN z 20 lipca 2000 r., I PKN 17/00; OSNP 2002/3/77),
  • wynagrodzenia za czas gotowości do pracy i niezawinionego przez pracownika przestoju,
  • gratyfikacji (nagród) jubileuszowych,
  • wynagrodzenia za czas innej niż urlop wypoczynkowy usprawiedliwionej nieobecności w pracy, np. wynagrodzenia za 2 dni opieki nad dzieckiem, za dni wolne z tytułu śmierci najbliższych oraz dni wolne wykorzystane przez pracownika w celu przeprowadzenia obowiązkowych badań lekarskich i szczepień ochronnych,
  • ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy,
  • dodatkowego wynagrodzenia radcy prawnego z tytułu zastępstwa sądowego,
  • wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,
  • kwoty wyrównania wynagrodzenia za pracę do wysokości minimalnego wynagrodzenia,
  • nagrody z zakładowego funduszu nagród, dodatkowego wynagrodzenia rocznego, należności z tytułu udziału w zysku lub w nadwyżce bilansowej,
  • odpraw emerytalnej, rentowej i innych odpraw pieniężnych, np. pośmiertnej, za zwolnienie z pracy z przyczyn niedotyczących pracownika, z tytułu wygaśnięcia mandatu,
  • odszkodowania należnego w razie rozwiązania stosunku pracy.


Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Paweł Macuga

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »