| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 12 lipca 2005 r. sygn. II PK 363/04

Wyrok SN z dnia 12 lipca 2005 r. sygn. II PK 363/04

W orzeczeniu przywracającym do pracy pracownika podlegającego szczególnej ochronie trwałości stosunku pracy, sąd pierwszej instancji zasądza za czas pozostawania bez pracy wynagrodzenie należne do daty orzekania, pod warunkiem zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia pracy.

W tym kontekście Sąd Najwyższy nie podzielił licznych kasacyjnych zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego, albowiem przedstawione stanowisko, mimo że doprowadziło do oddalenia skargi, usuwa wskazywane w niej wątpliwości prawne. Na marginesie podnieść należy, że powód wystąpił z roszczeniem o przywrócenie do pracy, a nie o zapłatę wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, co sprawia, że zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 1 w związku z § 12 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych stawka za postępowanie w pierwszej i drugiej instancji wynosi minimum 60 zł za każdą z nich. Sąd może wprawdzie przyznać opłaty wyższe, lecz musi być to uzasadnione rodzajem i stopniem zawiłości sprawy, czego ocena pozostaje w gestii sądu. W tym świetle brak podstaw do przyjęcia zarzucanego naruszenia przepisów o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego. Trudno również uznać, aby doszło do naruszenia art. 390 § 2 k.p.c. w związku z art. 2, art. 7 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, albowiem powołany przepis odnosi się do uchwał podejmowanych wskutek przekazania przez Sąd drugiej instancji do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości. Tymczasem w niniejszej sprawie żadna uchwała nie została podjęta.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dopatruje się również naruszenia art. 786 § 1 k.p.c, albowiem treść przepisu odnosi się do nadania klauzuli wykonalności w części dotyczącej wynagrodzenia zasądzonego po przywróceniu pracownika do pracy i wobec nierozszerzenia powództwa w postępowaniu apelacyjnym, nie sprzeciwia się wystąpieniu z roszczeniem o zapłatę należnego wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez pracy. W tym świetle nie doszło również do naruszenia art. 753 § 1 k.p.c. albowiem nie było możliwe zabezpieczenie powództwa w części, która z formalnego punktu widzenia nie była przedmiotem sporu.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

reklama

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Kancelaria Porad Finansowo-Księgowych dr Piotr Rojek Sp. z o.o.

Kancelaria audytorska

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »