| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Prawa i obowiązki > Umowa na zastępstwo w świetle przepisów UE

Umowa na zastępstwo w świetle przepisów UE

Prawo unijnie nie narzuca, jak powinna być skonstruowana umowa na czas zastępstwa oraz czy powinna ona np. wymieniać nazwisko zastępowanego pracownika.

W prawie polskim umowa na zastępstwo traktowana jest jako szczególny rodzaj umowy zawartej na czas określony. Specyfika tej umowy wynika ze sposobu określenia jej terminu końcowego. Czas trwania umowy ma obejmować okres usprawiedliwionej nieobecności zastępowanego pracownika. W praktyce okres zastępstwa może ulec wydłużeniu w stosunku do zaplanowanego przy zawieraniu umowy, a w konsekwencji konieczna może okazać się zmiana umowy.

Jeżeli chodzi o umowę na zastępstwo, w prawie polskim ochrona pracownika jest węższa niż w przypadku pozostałych umów na czas określony. Po pierwsze, umowę na zastępstwo można wypowiedzieć za 3-dniowym okresem wypowiedzenia (art. 331 k.p.). Po drugie, zgodnie z art. 251 § 3 pkt 1 k.p. do umów na zastępstwo nie stosuje się ograniczeń co do maksymalnej liczby kolejnych umów na czas określony, jakie można zawrzeć z tym samym pracownikiem (z zastrzeżeniem art. 35 ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców). Po trzecie, do pracownika zatrudnionego na zastępstwo nie stosuje się ochrony wynikającej z art. 177 § 3 k.p. polegającej na przedłużeniu z mocy prawa okresu trwania umowy o pracę do dnia porodu.

Analizując regulacje prawa polskiego, można postawić pytanie o warunki, jakim powinna odpowiadać treść umowy na zastępstwo, a w szczególności, czy w umowie tej należy wskazać przyczynę jej zawarcia oraz osobę pracownika zastępowanego. Istnienie takiego obowiązku mogłoby przeciwdziałać nadużyciom w stosowaniu umów na zastępstwo.

O warunkach, jakim powinna odpowiadać umowa na zastępstwo, wypowiedział się ostatnio w sposób pośredni Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Francesci Sorge przeciwko Poste Italiane SpA (C-98/09). Sprawa dotyczyła oceny zgodności przepisów prawa włoskiego z klauzulą 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które zostało zawarte 18 marca 1999 r. (zwanego dalej porozumieniem) i które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC); zwanej dalej dyrektywą.

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Mariański Group

Grupa nowoczesnych kancelarii prawnych.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »