| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > HRM > Zarządzanie > Jak pracować z konformistą i nonkonformistą

Jak pracować z konformistą i nonkonformistą

Informacja zwrotna powinna być dostosowana do odbiorcy. Co, jeśli mamy do czynienia z dwoma różnymi pracownikami? Jeden to perfekcjonista, który wszystko wykonuje zgodnie ze wskazówkami, ale nigdy nie przejawia inicjatywy, nie przekracza zasad i zgłasza same problemy, gdy trzeba zrobić coś inaczej niż do tej pory było to wykonywane. Drugi ma mnóstwo pomysłów, świetnie radzi sobie z trudnymi zadaniami, ale wiem też, że ma kłopot z terminowością i dokańczaniem wykonywanych zadań. Jakie są inne sposoby funkcjonowania tych ludzi w pracy? W jaki sposób ta wiedza pomoże przygotować trafny feedback?

Kreatywny odkrywca

Nonkonformista jest nastawiony na odkrywanie i rozwijanie własnych zdolności oraz kompetencji, co znajduje wyraz w gotowości do zdobywania nowych umiejętności zawodowych, chęci uczestniczenia w różnorodnych szkoleniach, akceptacji zmiany przydzielonych zadań i obowiązków w miejscu pracy. Nie lubi on żmudnego i monotonnego powielania tych samych czynności.

Styl myślenia nonkonformisty jest bardziej „globalny” – abstrakcyjnie ujmuje istotę problemu, co ujawnia się pośrednio np. w użyciu mało precyzyjnych sformułowań. Zaufanie do własnych możliwości oraz poczucie bezpieczeństwa sprzyjają kreatywności, proponowaniu przez niego nowych koncepcji. Wybiera strategie perspektywiczne, bardziej ryzykowne działania. Taka osoba jest przekonana, że ważne jest twórcze myślenie w miejscu pracy. Nienasycona ciekawość poznawcza nonkonformisty pozwala na dostrzeganie i wynajdywanie przez niego problemów do rozwiązania lub możliwych celów twórczego działania. Chłonie informacje jak gąbka i nigdy mu dosyć nowinek.

Asertywny burzyciel

Nonkonformista często mówi „nie”. Stać go na niekonwencjonalne i nieprzewidywalne czyny. W jego miejscu pracy panuje inspirujący go twórczy nieład i wydaje się być mało zorganizowanym i niezdyscyplinowanym pracownikiem. Potrafi „oddzielić ludzi od problemu” przez uwolnienie się od uzależnień emocjonalnych w stosunkach interpersonalnych i skoncentrowanie na rozwiązaniu spornych kwestii. Lubi dominować w kontaktach społecznych. W sytuacjach konfliktowych szuka rozwiązań, dzięki którym nikt nie będzie czuł się pokonany. Przy perswazji zwraca uwagę na treść komunikatu, a nie na prestiż nadawcy.

Nonkonformista prezentuje postawę innowacyjną wobec zmian w miejscu zatrudnienia. Nie tylko występuje z inicjatywą ich wprowadzania, lecz także przekonuje współpracowników do wdrażania. Poczucie własnej wartości i kompetencji, umiejętność zmagania się ze stresem oraz stabilność emocjonalna odgrywają dużą rolę w zdolności osoby nonkonformistycznej do podejmowania ryzyka związanego z głoszeniem niesprawdzonych koncepcji, choć żmudny proces ich wdrażania nie jest już obiektem jej zainteresowania. Nonkonformista za swój cel stawia stwarzanie, wyznaczanie nowych dróg, zaś sprawdzanie i realizacja są dla niego zbyt nudne i czasochłonne.

Warto podkreślić jeszcze inną ciekawą właściwość nonkonformisty – otóż w początkowym stadium działania cechuje go otwartość i elastyczność, skłonność do powstrzymywania się od decyzji, unikania przedwczesnych postanowień i niezależność. Natomiast w fazie realizacyjnej mocno broni swoich przekonań, pryncypialnie trwa przy ustaleniach, uparcie urzeczywistnia swoje plany. Trudne zadanie prowokuje nonkonformistę do przyjmowaniu postawy konstruktywnej: szuka sposobów przezwyciężania przeszkód, różnych rozwiązań, nie zadowala się powierzchowną odpowiedzią. Nonkonformistę charakteryzuje duża potrzeba osiągnięć, wytrwałość – pomimo trudności i niepowodzeń – w dążeniu do końcowego sukcesu.

Dwa filary

Pracownik nonkonformistyczny posiada cechy, które sprawiają, że jest osobą twórczą, a więc jego praca stanowi istotny składnik zasobów kreatywnej organizacji. W pracy powinno się wykorzystywać potencjał takiego pracownika, stwarzając mu warunki, w jakich może się on uaktywnić i rozwinąć. Warto też mieć na uwadze jego słabostki i nie zmuszać do zmiany zachowań, których po prostu wykorzenić się z natury nie da. Z kolei pracownik konformistyczny – jako doskonały „rzemieślnik” – jest wspaniałym, nieodzownym partnerem w zespole, zwłaszcza podczas realizacji wymyślonego przez nonkonformistę projektu. Trudno wyobrazić sobie firmę, w której są sami nonkonformiści, bo przypominałaby armię dowódców wydających rozkazy, ale bez żołnierzy do ich wykonywania. Firma konformistów to szereg żołnierzy gotowych do boju, ale niemogących się zdecydować, w którą stronę wyruszyć. Doceniajmy adekwatnie i jednych, i drugich – nonkonformiści rozwijają firmę, a konformiści dbają o jej solidne fundamenty.

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Karol Walczak

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »