| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > HRM > Zarządzanie > Jak pracować z konformistą i nonkonformistą

Jak pracować z konformistą i nonkonformistą

Informacja zwrotna powinna być dostosowana do odbiorcy. Co, jeśli mamy do czynienia z dwoma różnymi pracownikami? Jeden to perfekcjonista, który wszystko wykonuje zgodnie ze wskazówkami, ale nigdy nie przejawia inicjatywy, nie przekracza zasad i zgłasza same problemy, gdy trzeba zrobić coś inaczej niż do tej pory było to wykonywane. Drugi ma mnóstwo pomysłów, świetnie radzi sobie z trudnymi zadaniami, ale wiem też, że ma kłopot z terminowością i dokańczaniem wykonywanych zadań. Jakie są inne sposoby funkcjonowania tych ludzi w pracy? W jaki sposób ta wiedza pomoże przygotować trafny feedback?

Doskonały rzemieślnik

Pracownik konformistyczny to świetny rzemieślnik, jest więc bardzo wartościowym współpracownikiem, zwłaszcza w zespole. Nie lubi być liderem, woli być szeregowcem, który pilnie i perfekcyjnie wykona powierzone zadanie. Nie należy jednak spodziewać się, że w trakcie wykonywania zlecenia będzie zastanawiał się nad sposobami realizacji lub wyborem potrzebnych urządzeń oszczędzających czas i podwyższających wydajność pracy. Konformista jest przekonany, że w miejscu pracy nie ma czasu na twórcze myślenie, ale na obowiązkową pracę. Kieruje nim strach przed podejmowaniem ryzyka i stąd też negatywnie ustosunkowuje się do proponowanych zmian w miejscu pracy. Pracownik z osobowością konformistyczną zachowuje się konwencjonalnie, sztywno przestrzega obowiązujących zasad i łatwo przewidzieć jego reakcje. Jest zawsze oficjalny, ugrzeczniony, a w jego miejscu pracy panuje wzorowy porządek. Przywiązuje się bardzo mocno do otoczenia i nie lubi go zmieniać, a w stosunkach towarzyskich jest bardzo „poukładany”, ale bez zbytniej zażyłości.

Ostrożny rutyniarz

Konformiście zależy na tym, aby być akceptowanym i lubianym w swoim środowisku. Obawia się konfliktów interpersonalnych – podstawą których jest przeciwstawny punkt widzenia – dlatego zwykle stara się ich unikać, przytakując innym ludziom czy stosując parafrazę. Poddawany perswazji zwraca uwagę na prestiż nadawcy, a nie na treść komunikatu. Osoba konformistyczna wybiera działania rutynowe, sprawdzone rozwiązania i metody pracy, niezmienne środowisko pracy, charakteryzuje się stałością w opiniach, konserwatyzmem w poglądach. Ceni sobie zdecydowane i radykalne sądy innych osób. Wyrazem postawy zachowawczej jest podejrzliwy sceptycyzm wobec nowych propozycji i działania raczej utrudniające niż ułatwiające odpowiednie poczynania wdrożeniowe. Ponadto ma trudności w przystosowaniu się do nowych wymagań w miejscu pracy.

Źródłem postawy zachowawczej jest niskie poczucie wartości, przekonanie o braku zdolności radzenia sobie w nowej sytuacji i lęk przed niepowodzeniem. Konformista ma skłonność do przewidywania klęski własnych działań i wyolbrzymia niepowodzenie, przenosząc je na inne dziedziny życia. Zapobiegawczo stosuje personalizację – porażka jest nieunikniona, bo on nie ma określonych zdolności. Każdy problem traktuje jako niemożliwy do rozwiązania, dlatego – kiedy ma zrealizować trudne zadanie – reaguje stresem i lękiem oraz szybko poddaje się rezygnacji. W rezultacie konformista ma niską potrzebę osiągnięć, a charakteryzuje go silna potrzeba kontroli, opieki, uporządkowania, respektu oraz wysoka uległość i bardzo wysokie poczucie obowiązku. Jest zbyt sztywny, nieustępliwy i spięty, a czasami sprawia wrażenie zastraszonego.

Pracownik na fali

Nonkonformistyczny pracownik pracuje najefektywniej, wykonując zadania z marginesem swobody dotyczącej sposobu realizacji zlecenia i terminu. Wykazuje się koncentracją, zaangażowaniem i uporczywością w dążeniu do celu, a przy tym jest stanowczy, pewny siebie i ufa własnym sądom. Charakteryzuje go połączenie motywacji samoistnej (czerpie satysfakcję z samego wykonywania czynności) z dużą potrzebą osiągnięć, rozumianą jako dążenie do odnoszenia ciągle nowych sukcesów na wybranym polu. Stan psychiczny, jaki często towarzyszy nonkonformiście w działaniu – będący mieszanką pozytywnych emocji, takich jak podniecenie, radość i zaciekawienie – określany jest jako bycie „na fali” lub doświadczenie „autoteliczne”.

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Jan Mazurek

www.moneymarket.pl

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »