| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > HRM > Zarządzanie > Jak pracować z konformistą i nonkonformistą

Jak pracować z konformistą i nonkonformistą

Informacja zwrotna powinna być dostosowana do odbiorcy. Co, jeśli mamy do czynienia z dwoma różnymi pracownikami? Jeden to perfekcjonista, który wszystko wykonuje zgodnie ze wskazówkami, ale nigdy nie przejawia inicjatywy, nie przekracza zasad i zgłasza same problemy, gdy trzeba zrobić coś inaczej niż do tej pory było to wykonywane. Drugi ma mnóstwo pomysłów, świetnie radzi sobie z trudnymi zadaniami, ale wiem też, że ma kłopot z terminowością i dokańczaniem wykonywanych zadań. Jakie są inne sposoby funkcjonowania tych ludzi w pracy? W jaki sposób ta wiedza pomoże przygotować trafny feedback?

Doskonały rzemieślnik

Pracownik konformistyczny to świetny rzemieślnik, jest więc bardzo wartościowym współpracownikiem, zwłaszcza w zespole. Nie lubi być liderem, woli być szeregowcem, który pilnie i perfekcyjnie wykona powierzone zadanie. Nie należy jednak spodziewać się, że w trakcie wykonywania zlecenia będzie zastanawiał się nad sposobami realizacji lub wyborem potrzebnych urządzeń oszczędzających czas i podwyższających wydajność pracy. Konformista jest przekonany, że w miejscu pracy nie ma czasu na twórcze myślenie, ale na obowiązkową pracę. Kieruje nim strach przed podejmowaniem ryzyka i stąd też negatywnie ustosunkowuje się do proponowanych zmian w miejscu pracy. Pracownik z osobowością konformistyczną zachowuje się konwencjonalnie, sztywno przestrzega obowiązujących zasad i łatwo przewidzieć jego reakcje. Jest zawsze oficjalny, ugrzeczniony, a w jego miejscu pracy panuje wzorowy porządek. Przywiązuje się bardzo mocno do otoczenia i nie lubi go zmieniać, a w stosunkach towarzyskich jest bardzo „poukładany”, ale bez zbytniej zażyłości.

Ostrożny rutyniarz

Konformiście zależy na tym, aby być akceptowanym i lubianym w swoim środowisku. Obawia się konfliktów interpersonalnych – podstawą których jest przeciwstawny punkt widzenia – dlatego zwykle stara się ich unikać, przytakując innym ludziom czy stosując parafrazę. Poddawany perswazji zwraca uwagę na prestiż nadawcy, a nie na treść komunikatu. Osoba konformistyczna wybiera działania rutynowe, sprawdzone rozwiązania i metody pracy, niezmienne środowisko pracy, charakteryzuje się stałością w opiniach, konserwatyzmem w poglądach. Ceni sobie zdecydowane i radykalne sądy innych osób. Wyrazem postawy zachowawczej jest podejrzliwy sceptycyzm wobec nowych propozycji i działania raczej utrudniające niż ułatwiające odpowiednie poczynania wdrożeniowe. Ponadto ma trudności w przystosowaniu się do nowych wymagań w miejscu pracy.

Źródłem postawy zachowawczej jest niskie poczucie wartości, przekonanie o braku zdolności radzenia sobie w nowej sytuacji i lęk przed niepowodzeniem. Konformista ma skłonność do przewidywania klęski własnych działań i wyolbrzymia niepowodzenie, przenosząc je na inne dziedziny życia. Zapobiegawczo stosuje personalizację – porażka jest nieunikniona, bo on nie ma określonych zdolności. Każdy problem traktuje jako niemożliwy do rozwiązania, dlatego – kiedy ma zrealizować trudne zadanie – reaguje stresem i lękiem oraz szybko poddaje się rezygnacji. W rezultacie konformista ma niską potrzebę osiągnięć, a charakteryzuje go silna potrzeba kontroli, opieki, uporządkowania, respektu oraz wysoka uległość i bardzo wysokie poczucie obowiązku. Jest zbyt sztywny, nieustępliwy i spięty, a czasami sprawia wrażenie zastraszonego.

Pracownik na fali

Nonkonformistyczny pracownik pracuje najefektywniej, wykonując zadania z marginesem swobody dotyczącej sposobu realizacji zlecenia i terminu. Wykazuje się koncentracją, zaangażowaniem i uporczywością w dążeniu do celu, a przy tym jest stanowczy, pewny siebie i ufa własnym sądom. Charakteryzuje go połączenie motywacji samoistnej (czerpie satysfakcję z samego wykonywania czynności) z dużą potrzebą osiągnięć, rozumianą jako dążenie do odnoszenia ciągle nowych sukcesów na wybranym polu. Stan psychiczny, jaki często towarzyszy nonkonformiście w działaniu – będący mieszanką pozytywnych emocji, takich jak podniecenie, radość i zaciekawienie – określany jest jako bycie „na fali” lub doświadczenie „autoteliczne”.

reklama

Polecamy artykuły

Narzędzia kadrowego

POLECANE

REWOLUCYJNE ZMIANY W UMOWACH ZLECENIA 2017

reklama

Ostatnio na forum

Eksperci portalu infor.pl

Michał Poła

Analityk New World Alternative Investment.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »