| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > BHP > Profilaktyczna ochrona zdrowia > Wyrok SN z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. II UK 275/04

Wyrok SN z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. II UK 275/04

Dopuszczenie do pracy bez aktualnego badania lekarskiego nie jest elementem czynności prawnej (oświadczenia woli) zawarcia umowy o pracę, a więc nie może powodować jej nieważności z powodu celu skierowanego na obejście prawa (art. 58 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 211 pkt 5 i art. 229 k.p.). Przewodniczący SSN Beata Gudowska

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004 r. oddalił apelację wniesioną przez ubezpieczonego i zainteresowanego, jakkolwiek nie podzielił poglądu Sądu pierwszej instancji „co do pozorności” zawartej między nimi umowy o pracę. Po stwierdzeniu, że ubezpieczony był zatrudniony w systemie zadaniowego czasu pracy i nie miał obowiązku codziennej obecności w siedzibie pracodawcy, oraz że od dnia 2 kwietnia do 5 maja 2002 r. wystąpił z jedną ofertą a następnie, w kolejnym okresie pracy po korzystaniu ze zwolnienia lekarskiego, od dnia 22 września do dnia 9 października 2002 r. wystąpił z ofertami do pięciu kontrahentów, stwierdził, że praca była rzeczywiście świadczona. W zawarciu umowy o pracę dopatrzył się jednak celu obejścia prawa (art. 58 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p.), podnosząc, że „nawet w razie przykładnie realizowanego stosunku pracy można stwierdzić jego nieważność wówczas, gdy zawarcie umowy o pracę miało na celu uzyskanie uprawnień z ubezpieczenia społecznego”. Pogląd ten wsparł powołaniem się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2001 r., II UKN 258/00 (OSNAPiUS 2002 nr 21, poz. 527).

W kasacji opartej na obydwu podstawach Bolesław M. i Adam F. zarzucili błędną wykładnię art. 229 § 1 i 4 k.p. przez uznanie, że brak zaświadczenia lekarskiego o zdolności do pracy powoduje objęty art. 58 § 1 k.c. skutek nieważności umowy o pracę, gdy praca była rzeczywiście wykonywana, a także, że Sąd drugiej instancji stwierdził nieważność umowy, „jak wynika z uzasadnienia, między innymi z powodu zatrudnienia pracownika mimo braku badań lekarskich”, co wywołuje istotne zagadnienie sankcji naruszenia art. 229 k.p. w sferze stosunku pracy. Podnieśli także zarzut obrazy przepisów postępowania, tj. „art. 378 § 1 k.p.c. mającej wpływ na treść orzeczenia przez pominięcie apelacyjnego zarzutu naruszenia art. 328 § 2 k.p.c.”. Celem kasacji było uchylenie przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na pierwszy plan wysuwa się niepewność obydwu Sądów meriti co do prawnej kwalifikacji stanu faktycznego sprawy. Wyniknęła ona zapewne stąd, że Sąd drugiej instancji błędnie przyjął zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 83 § 1 k.c. i dlatego powołał się na wyrok z dnia 14 marca 2001 r., w którym Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że nie można przyjąć pozorności oświadczeń woli o zawarciu umowy o pracę, gdy pracownik podjął pracę i ją wykonywał, a pracodawca świadczenie to przyjmował. Sąd Apelacyjny czynił rozważania w opozycji do stanowiska Sądu Okręgowego, nie dostrzegłszy, że także Sąd pierwszej instancji powoływał się na cel umowy o pracę zmierzający do obejścia prawa (art. 58 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p.). O ile jednak Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że umowa o pracę między obydwoma skarżącymi nie została zawarta dla pozoru, gdyż nie pozorowali zawarcia umowy o pracę i byli zgodni co do tego, aby ich oświadczenia woli wywołały odpowiadający im skutek, którym było między innymi objęcie ubezpieczeniem społecznym, o tyle przyjął błędnie zgodny zamiar stron obejścia prawa, prowadzący do nieważności umowy, stwierdzając, że „doszło do wykorzystania prawa pracy w celu uzyskania świadczeń z ubezpieczenia społecznego”. Ta ocena była wadliwa albo co najmniej przedwczesna, gdyż stwierdzenie, że umowa zmierza do obejścia prawa, wymagało poczynienia konkretnych ustaleń faktycznych, dotyczących okoliczności jej zawarcia i celu, jaki strony zamierzały osiągnąć (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1995 r., I PZP 7/95, OSNAPiUS 1995 nr 18, poz. 227 i wyrok z dnia 23 września 1997 r., I PKN 276/97, OSNAPiUS 1998 nr 13, poz. 397).

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Instytut Rachunkowości Zarządczej CIMA

Założony w 1919 roku Instytut Rachunkowości Zarządczej CIMA (The Chartered Institute of Management Accountants) jest czołową i jednocześnie największą organizacją zrzeszającą specjalistów z dziedziny rachunkowości zarządczej, liczącą ponad 227 000 członków i studentów w 179 krajach.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »