| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 14 października 2004 r. sygn. I PK 663/03

Wyrok SN z dnia 14 października 2004 r. sygn. I PK 663/03

W przypadku polecenia dotyczącego wykonywania czynności wynikających z rodzaju pracy określonego w umowie o pracę, pracodawca nie musi dokonywać wypowiedzenia warunków pracy (art. 42 § 1 k.p.) oraz nie ma obowiązku stosowania art. 42 § 4 k.p. Przewodniczący SSN Jadwiga Skibińska-Adamowicz

Naruszenie przepisów postępowania podanych w kasacji polegało - zdaniem powoda - na tym, że „sąd nigdy nie podjął działań zmierzających do ustalenia...w jakim trybie nastąpiło powierzenie mu obowiązków dnia 1 sierpnia 2002 r.". Tymczasem należało to do Sądu Okręgowego w myśl art. 3 i art. 212 k.p.c. Ponadto treść odpowiedzi na pozew kwalifikowała się jako przyznanie przez pracodawcę faktu powierzenia powodowi innej pracy niż umówiona (art. 229 k.p.c.), co uszło uwagi Sądu Okręgowego.

Strona pozwana w odpowiedzi na kasację wniosła ojej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 392 k.p.c. kasacja przysługuje od wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji, co oznacza, że zarzuty naruszenia prawa materialnego i (lub) przepisów postępowania powinny być skierowane przeciwko wyrokowi wydanemu przez ten sąd, o ile w Kodeksie postępowania cywilnego określona czynność procesowa lub obowiązek zostały przydzielone temu sądowi. Przepis art. 3 k.p.c. stanowi, że strony i uczestnicy postępowania są obowiązani dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Przepis ten nie jest więc skierowany do sądu, lecz do stron i do ich pełnomocników. Wyrażony w nim obowiązek nie jest obowiązkiem procesowym, gdyż nie został obwarowany żadnymi sankcjami, ale obowiązkiem wynikającym z reguł lojalnego i etycznego zachowania się. Przed zmianą Kodeksu postępowania cywilnego dokonaną ustawą z dnia 1 marca 1996 r. (Dz.U. Nr 43, poz. 189) art. 3 tego Kodeksu dzielił się na dwa przepisy: § 1 - o treści takiej, jaką ma obecnie art. 3, oraz § 2 - nakładający na sąd obowiązek wszechstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy i wyjaśnienia rzeczywistej treści stosunków faktycznych i prawnych, a ponadto uprawniający sąd do podejmowania z urzędu czynności potrzebnych do uzupełnienia materiału i dowodów przedstawionych przez strony. Ten drugi przepis został skreślony wymienioną wyżej ustawą nowelizacyjną co oznacza, że podczas rozpoznawania sprawy powoda nie można było przypisać Sądom obu instancji obowiązków określonych w nieobowiązującym przepisie. Zgodnie natomiast z zasadą kontradyktoryjności do stron należało przedstawienie stanu faktycznego sprawy w pełnym zakresie. Jak z przedstawionych uwag wynika, zarzut naruszenia art. 3 k.p.c. postawiony Sądowi Okręgowemu okazał się bezzasadny.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Dziennik Gazeta Prawna

Największy polski dziennik prawno-gospodarczy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »