Czy prezesowi zarządu spółki przysługuje dodatek za pracę w nocy

RADA

Powinni Państwo wypłacić prezesowi dodatek za pracę w godzinach nocnych. Osobom zarządzającym zakładem pracy nie przysługuje wynagrodzenie i dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych. Nie są one jednak pozbawione prawa do dodatku za pracę w porze nocnej.

UZASADNIENIE

Pora nocna obejmuje 8 godzin między godzinami 21.00 a 7.00 (art. 151⁷ Kodeksu pracy). Każdy pracodawca powinien indywidualnie ustalić porę nocną obowiązującą w danym zakładzie pracy. Powinno to nastąpić w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie pracy. Jeśli pracodawca nie ma obowiązku wprowadzenia regulaminu pracy, pora nocna powinna być określona w pisemnej informacji dla pracownika. W tym ostatnim przypadku konieczne jest pisemne poinformowanie pracowników o obowiązującej w zakładzie porze nocnej w terminie 7 dni od dnia zawarcia z nimi umów o pracę (art. 29 § 3 Kodeksu pracy). Pracownikowi wykonującemu pracę w porze nocnej przysługuje dodatek do wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w porze nocnej w wysokości 20% stawki godzinowej obliczonej z minimalnego wynagrodzenia za pracę (art. 151⁸ Kodeksu pracy).

W razie konieczności osoby, które zarządzają firmą, wykonują pracę poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych (art. 151⁴ Kodeksu pracy).

Ustawodawca nie pozbawił jednak tych osób prawa do dodatku za pracę w nocy wprost, jak zrobił to w przypadku wynagrodzenia i dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych. Choć niektórzy eksperci prawa pracy traktują pracę w nadgodzinach na równi z pracą w porze nocnej, nazywając ją pracą ponadwymiarową, właściwsze jednak wydaje się oddzielenie tych dwóch zagadnień. W związku z tym należy przyjąć, że osobom zarządzającym zakładem pracy będzie przysługiwał dodatek za pracę w porze nocnej.

WAŻNE

Dodatek do wynagrodzenia za pracę w godzinach nocnych przysługuje wszystkim pracownikom, którzy taką pracę wykonują, także osobom zarządzającym zakładem pracy w imieniu pracodawcy.

Dodatek za pracę w nocy nie jest uzależniony od wysokości wynagrodzenia zasadniczego pracownika ani od innych przysługujących mu należności finansowych. Dodatek wynosi 20% stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia za pracę. Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2009 r. wynosi 1276 zł.

PRZYKŁAD

Kierownik działu finansowego przepracował w lutym 2009 r. 30 godzin w porze nocnej w związku z przygotowaniem bilansu za 2008 r. Za 30 godzin pracy w porze nocnej pracownikowi przysługuje dodatek do wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w porze nocnej w wysokości 20% stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w 2009 r. W lutym 2009 r. do przepracowania było 160 godzin.

Zatem dodatek za pracę w porze nocnej w lutym 2009 r. wyliczymy w następujący sposób:

[1276 zł (minimalne wynagrodzenie) : 160 godzin (liczba godzin do przepracowania w lutym)] = 7,98 zł; 7,98 zł × 20% = 1,60 zł (kwota dodatku za 1 godzinę pracy w porze nocnej).

Stawkę dodatku za 1 godzinę pracy w porze nocnej 1,60 zł należy pomnożyć przez 30 godzin, co da nam wysokość dodatku należnego za godziny pracy pracownika w porze nocnej w lutym:

1,60 zł × 30 godzin = 48 zł (wysokość dodatku za pracę w porze nocnej w lutym 2009 r.).

Pracownicy zarządzający zakładem pracy w imieniu pracodawcy to:

• pracownicy kierujący jednoosobowo zakładem pracy i ich zastępcy,
• pracownicy wchodzący w skład kolegialnego organu zarządzającego zakładem pracy oraz
• główni księgowi (art. 128 § 2 Kodeksu pracy).

Podstawa prawna

• art. 128 § 2, art. 151⁴, art. 151⁷, art. 151⁸ Kodeksu pracy,
• obwieszczenie z 24 lipca 2008 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2009 roku (MP z 2008 r. nr 55, poz. 499).

Orzecznictwo uzupełniające:

• Pracownik kierujący komórką organizacyjną, wyodrębnioną w strukturze organizacyjnej zakładu pracy, nie zajmuje stanowiska kierowniczego w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, jeśli kieruje on zespołem pracowników przy jednoczesnym wykonywaniu pracy na równi z członkami kierowanego zespołu. (Wyrok Sądu Najwyższego z 17 listopada 1981 r., I PR 92/81, OSNC 1982/5-6/82)