Określenie miejsca wykonywania pracy

Strony zawierające umowę o pracę mają dużą swobodę w określaniu miejsca pracy. Może ono być określone na stałe bądź jako miejsce zmienne. Strony mogą dokonać oznaczenia miejsca pracy w dowolny sposób, wystarczy, aby wskazały np. siedzibę firmy, miejscowość lub kilka miejscowości, terytorium gminy czy powiatu. W przypadku gdy umówiona praca ma odbywać się w różnych miejscach bądź na terenie kilku miejscowości, strony mogą zawrzeć takie postanowienia w treści umowy o pracę. Jednak kontrahenci nie mają pełnej swobody w tym zakresie. Pewne ograniczenie stanowi ustalona przez strony norma dobowa i tygodniowa czasu pracy. Tak więc miejsce pracy powinno być określone w ten sposób, aby pracownik mógł wykonywać powierzone zadania, wliczając w to czas dojazdu do miejsca ich wykonywania, w ramach umówionej przez strony normy dobowej i tygodniowej czasu pracy. Natomiast błędne jest umieszczenie w umowie o pracę zapisu mówiącego, że miejscem pracy jest cały kraj, z tego względu, że jest to pojęcie zbyt szerokie i zarazem niekorzystne dla pracownika. Jeżeli natomiast w umowie o pracę strony określiły miejsce pracy jako cały kraj, wtedy miejscem pracy jest siedziba pracodawcy. Określenie miejsca pracy jako obszar kraju jest dla pracownika tylko pozornie niekorzystne. Nie jest on co prawda uprawniony do diet i innych należności za krajową delegację, ale cały czas jego podróży wlicza się do czasu pracy. Sąd Najwyższy stwierdził, że niezależnie od sposobu określenia miejsca pracy, jeżeli pracownik stale wykonuje zadania w różnych miejscowościach i terminach, które samodzielnie wybiera w zakresie uzgodnionego rodzaju pracy, nie są to podróże służbowe. W konsekwencji cały czas jego podróży powinien być uznany za czas pracy (wyrok z 11 kwietnia 2001 r., I PKN 350/00, OSNP 2003/2/36).