| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Składki na ubezpieczenie > Nowe formularze dla refundacji i dofinansowania

Nowe formularze dla refundacji i dofinansowania

Pracodawca ubiegający się o refundację i dofinansowanie składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych musi wypełnić dwa nowe, obowiązujące od stycznia 2008 r. formularze (INF-U-P i INF-D-P). Jeżeli popełni w nich błędy, nie otrzyma środków pieniężnych.

Refundacja składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 25a ust. 2-4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, przysługuje w odniesieniu do określonych składek pracodawcy zatrudniającemu osobę niepełnosprawną o określonym stopniu niepełnosprawności. Dlatego okresem sprawozdawczym jest okres zatrudnienia pracownika, a refundacja jest proporcjonalna do okresu, w którym zarówno pracodawca, jak i pracownik spełniali warunki do uzyskania przez pracodawcę refundacji.

Aby obliczyć wstępnie należną kwotę refundacji z poz. 56 INF-U-P, należy ustalić współczynnik refundacji i przemnożyć go przez składki refundowane pracodawcy. Współczynnik Sb = Ldzn/Ldz, gdzie Ldzn (z poz. 24-43 INF-U-P) to liczba dni wliczania osoby niepełnosprawnej do stanu zatrudnienia osób o danym stopniu niepełnosprawności, a Ldz (z poz. 44 INF-U-P) to okres zatrudnienia pracownika w okresie sprawozdawczym. Na przykład w styczniu pracownik o lekkim stopniu niepełnosprawności z epilepsją był zatrudniony przez 12 dni w zakładzie pracy chronionej i 19 dni na otwartym rynku pracy (art. 25a ust. 4 ustawy), a składki wykazane w poz. 51-55 wynosiły: 195,20 zł, 90 zł, 36 zł, 195,20 zł i 49 zł. Refundacja wyniosła: 240,93 zł, tj. 12/31 x (195,20 + 195,20 + 36 + 49 + 90) + 19/31 x 36.

Sposób ustalania wstępnej kwoty dofinansowania wykazanej w poz. 48 i 49 INF-D-P nie uległ zmianie w stosunku do ustalania kwot dotychczas wykazywanych w poz. 46 i 47 INF-D-P. Należy ustalić bazową kwotę dofinansowania, (wykazywaną w poz. 43 INF-D-P) mnożąc: kwotę najniższego wynagrodzenia z poz. 47 INF-D-P (w 2008 roku 936 zł) przez przeciętny miesięczny wymiar czasu pracy i mnożnik niepełnosprawności (ustalony na podstawie art. 26a ustawy w zależności od stopnia i rodzaju niepełnosprawności pracownika oraz statusu pracodawcy). Przeciętny miesięczny wymiar czasu pracy (wykazywany w poz. 24-35) ustala się wg wzoru Pmw = e x Ldzn/Ldm, gdzie e to nominalny miesięczny wymiar czasu pracy (z umowy o pracę), Ldzn to liczba dni wliczania osoby niepełnosprawnej do stanu zatrudnienia osób o danym stopniu niepełnosprawności, a Ldm to liczba dni kalendarzowych w okresie sprawozdawczym. Na przykład gdy w styczniu pracownik o lekkim stopniu niepełnosprawności z epilepsją był zatrudniony na cały etat przez 12 dni w zakładzie pracy chronionej i 19 dni na otwartym rynku pracy (art. 25a ust. 4 ustawy), to kwota bazowa dofinansowania wyniosłaby: 710,99 zł, tj. 936 x [(1 x 12/31) x (0,5 + 0,75) + (1 x 19/31) x (0,5 x 0,9)]. Dofinansowanie przysługuje do kwoty wynagrodzenia osiąganego, więc należy do niego porównać kwotę bazową dofinansowania.

Gdy kwota bazowa jest w zakładzie pracy chronionej wyższa od kwoty wynagrodzenia osiąganego, to różnicę pomiędzy tymi kwotami wykazuje się w poz. 49 INF-D-P i przekazuje na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych w terminie siedmiu dni od dnia jej faktycznego uzyskania. Do dyspozycji zakładu pozostanie kwota wykazana w poz. 48 INF-D-P. W celu jej wyliczenia porównuje się kwotę bazową dofinansowania z kwotą wynagrodzenia osiąganego w części niesfinansowanej ze środków publicznych.


Kwotę wynagrodzenia osiąganego (z poz. 42 INF-D-P), która jest finansowana ze środków publicznych, należy wykazać w poz. 45 INF-D-P. Mogą tu się znaleźć np. składki płacone przez pracownika, o których refundację będzie się ubiegał pracodawca, albo część kosztów płacy refundowanych pracodawcy na podstawie umowy zawartej ze starostą, o ile kwoty dofinansowania nie wykazał odpowiednio w poz. 37 Wn-K(II). Błędem jest wykazywanie w tej pozycji np. składek płaconych przez ubezpieczonego a naliczonych od ekwiwalentów, ponieważ kwoty te nie stanowią części wynagrodzenia osiąganego.

Różnica pomiędzy poz. 42 a poz. 45 INF-D-P to kwota, z którą należy porównać kwotę bazową dofinansowania. Jeżeli cała kwota bazowa zmieści się w kwocie niesfinansowanego wynagrodzenia osiąganego, to w całości zostanie wykazana w poz. 48 INF-D-P. W przeciwnym razie w poz. 48 zostanie wykazana kwota niesfinansowanego wynagrodzenia osiąganego.

Teoretycznie kwota dofinansowania i refundacji do wypłaty powinna stanowić sumę poz. 56 INF-U-P i poz. 48 i 49 INF-D-P. W praktyce suma poz. 48 INF-D-P i poz. 56 INF-U-P naliczonych narastająco od początku roku stanowi na ogół pomoc publiczną na zatrudnienie, którą należy porównać z pełną kwotą najniższego z pułapów intensywności pomocy (tj. kosztów płacy albo podwyższonych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych ustalonych precyzyjnie lub ryczałtowo) naliczoną od początku roku do okresu sprawozdawczego włącznie (wykazaną w poz. 38 INF-D-P i poz. 46 INF-U-P).

Pracodawca ubiega się o refundację i dofinansowanie na odrębnych formularzach. W celu ustalenia kwoty pomocy do porównania z najniższym pułapem należy ustalić kwotę, która uzupełnia bieżącą kwotę z poz. 48 INF-D-P, czy poz. 56 INF-U-P do kwoty pomocy ustalonej narastająco od początku roku. Wypełniając INF-U-P za styczeń, należy w poz. 47 INF-U-P wykazać kwotę z poz. 48 INF-D-P za styczeń. Wypełniając INF-D-P za styczeń, należy w poz. 39 INF-D-P wykazać kwotę z poz. 56 INF-U-P. W razie wypełniania INF-U-P za luty, w poz. 47 INF-U-P należy wykazać sumę kwot: z poz. 56 INF-U-P za styczeń i z poz. 48 INF-D-P za styczeń i luty, ponieważ wraz z lutową poz. 56 INF-U-P da ona łączną kwotę pomocy do porównania z narastającym najniższym pułapem intensywności pomocy. Analogicznie wypełniając INF-D-P za luty w poz. 39 INF-D-P, należy wykazać kwotę z poz. 56 INF-U-P za styczeń i luty i kwotę z poz. 48 INF-D-P za styczeń. Kwot tych nie należy pomniejszać, nawet jeżeli kwota wypłaconej pomocy była niższa. Pracodawca operuje w tym zakresie na kwotach zbiorczych, więc w poz. 48 INF-U-P i poz. 40 INF-D-P wykazuje zbiorcze kwoty dofinansowania (bez poz. 49 INF-D-P) i refundacji wypłaconych za poprzednie okresy sprawozdawcze. Za styczeń wynosi ona 0 w obu drukach.

Do podziału na pomoc do wypłaty pracodawca dysponuje kwotą, która nie przekracza najniższego pułapu intensywności pomocy ani sumy poz. 48 INF-D-P i poz. 56 INF-U-P. Jeżeli kwota pomocy jest wyższa od najniższego pułapu intensywności pomocy, to do rozdysponowania pomiędzy refundację i dofinansowanie pozostanie kwota nieprzekraczająca tego pułapu, z tym że w pierwszej kolejności nalicza się kwotę refundacji do wypłaty, a pozostałą część - włącza się do kwoty dofinansowania do wypłaty. Dlatego w poz. 41 INF-D-P należy wykazać kwotę z poz. 57 INF-U-P, a w poz. 50 INF-D-P sumę kwot z poz. 49 INF-D-P i różnicę pomiędzy kwotą do rozdysponowania a poz. 41 INF-D-P.

LUIZA KLIMKIEWICZ

Podstawa prawna:

• Ustawa z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. 2008 r. nr 14, poz. 92).

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Najda Consulting

Realizacja projektów inwestycyjnych dla sektora małych i średnich przedsiębiorstw

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »