| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Wyrok SN z dnia 20 lutego 2006 r., sygn. I UK 172/05

Wyrok SN z dnia 20 lutego 2006 r., sygn. I UK 172/05

Z art. 5a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (jednolity tekst: Dz.U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 ze zm. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 2 maja 2004 r.) nie wynika zasada pierwszeństwa podlegania rolniczemu ubezpieczeniu społecznemu w przypadku zbiegu tego ubezpieczenia z innym tytułem ubezpieczenia społecznego, jeżeli rolnik podjął działalność gospodarczą przed dniem 1 stycznia 1997 r.  

Wskazując na powyższe podstawy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, a także poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 marca 2004 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej lub dru­giej instancji, względnie o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i uchylenie lub zmianę zaskarżonych decyzji i uznanie, że skarżący Tadeusz S. był objęty ubezpie­czeniem społecznym rolników od dnia 14 lutego 1990 r. do dnia 14 kwietnia 2003 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż w dacie objęcia ubezpie­czeniem społecznym rolników wnioskodawca posiadał gospodarstwo rolne o po­wierzchni 3,43 ha, a później 4,19 ha, zaś pojęcie hektara przeliczeniowego pojawiło się wiele lat później. Oznacza to, że prawa skarżącego z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników są prawami nabytymi i dlatego brak było podstaw do zastosowania przepisów art. 7 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 3 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolni­ków oraz art. 2 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą. Skarżący wywiódł, iż zmiany wprowadzone do ustawy o ubez­pieczeniu społecznym rolników ustawą z dnia 12 września 1996 r. sprowadzają się do tego, że rolnicy, którzy podjęli działalność gospodarczą, ale podlegali ubezpie­czeniu społecznemu rolników nieprzerwanie co najmniej rok, od 1 września 1996 r. podlegają tylko ubezpieczeniu społecznemu rolników. Skoro więc wnioskodawca od 1977 r. podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników, to po 1 września 1996 r. nadal miał prawo do tego ubezpieczenia. Wynika to również z art. 2 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą w brzmie­niu nadanym ustawą z dnia 12 września 1996 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 39811 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, chyba że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a skarżący złożył w skardze kasacyjnej wniosek o jej rozpoznanie na roz­prawie. W skardze kasacyjnej wnioskodawcy zawarty został wniosek o rozpoznanie jej na rozprawie, jednakże skarżący nie wskazał na występowanie w sprawie istotne­go zagadnienia prawnego, wymagającego zaangażowania Sądu Najwyższego. W tej sytuacji Sąd Najwyższy przyjął skargę kasacyjną do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nieuzasadniony jest wskazany w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania zarzut obra­zy art. 385 k.p.c. Zgodnie z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przepisie tym chodzi nie o jakiekolwiek naruszenie prawa procesowego, a jedynie takie, które mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Kwestia możliwości powoływania przepisu art. 385 k.p.c. jako samodzielnej podstawy kasacyjnej była przedmiotem orzecznictwa Sądu Najwyższego. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 385 k.p.c. nie może występować samodzielnie i wymaga konkretyzacji przez wskazanie przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na bezzasadne oddalenie apelacji (por. wyrok z dnia 11 lutego 1998 r., III CKN 364/98, Prokuratura i Prawo 1998 nr 10, poz. 32, postanowienie z dnia 2 grudnia 1997 r., I PKN 403/97, OSNAPiUS 1998 nr 20, poz. 602, wyrok z dnia 7 lipca 2000 r., I PKN 711/95, OSNAPiUS 2002 nr 1, poz. 13 oraz postanowienie z dnia 8 maja 2002 r., III CKN 917/00 - niepublikowane). Zgodnie z art. 385 k.p.c. sąd drugiej instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezza­sadna. Naruszenie tego przepisu miałoby miejsce wtedy, gdyby sąd uznał, że apela­cja jest bezzasadna i nie oddalił jej albo gdyby ją oddalił, uznając ją jednocześnie za zasadną. Wykazanie zatem zasadności naruszenia art. 385 k.p.c. wymaga wskaza­nia innych przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, naruszenie których doprowadziło sąd drugiej instancji do jego błędnego zastosowania. Takich przepisów skarżący nie wskazuje, a zatem, skoro faktyczna podstawa zaskarżonego skargą kasacyjną rozstrzygnięcia nie została skutecznie zakwestionowana, przeto ustalenia Sądu pierwszej instancji, podzielone przez Sąd drugiej instancji, są wiążące dla Sądu Najwyższego.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Renata Świgońska

Prawnik, Tłumacz Przysięgły J. Angielskiego i J. Niemieckiego

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »