| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Wynagrodzenia > Ochrona wynagrodzenia > Wyrok SN z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. I PK 288/04

Wyrok SN z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. I PK 288/04

Przekroczenie terminu do złożenia wykazu uzupełniającego niezaspokojonych roszczeń pracowniczych („niezwłocznie po ustaniu stosunków pracy osób uprawnionych” - art. 7 ust. 1a ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85 ze zm.)

Taki kierunek interpretacyjny potwierdza dotychczasową wykładnię przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń w razie niewypłacalności pracodawcy (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa z dnia 28 grudnia 1993 r. lub ustawa), zmierzającą do potwierdzenia realnych gwarancji zaspokojenia wymagalnych i nieprzedawnionych roszczeń pracowniczych przysługujących ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. I tak w uchwale z dnia 3 listopada 1997 r, III ZP 38/97 (OSNAPiUS 1998 nr 8, poz. 234), Sąd Najwyższy wskazał, że niedoskonałości techniczno-legislacyjne dotyczące między innymi określenia terminu, o którym mowa w art. 7 ust. 1a ustawy, wymagają elastycznego podejścia do kwestii jego przywracania. W podobnej sprawie Sąd Najwyższy wyraził kategoryczny pogląd, że usprawiedliwione uchybienie miesięcznemu terminowi do sporządzenia wykazu niezaspokojonych roszczeń pracowniczych umożliwia ich zasądzenie od Funduszu (por. wyrok z dnia 14 maja 1998 r, I PKN 117/98, OSNAPiUS 1999 nr 10, poz. 339). W tym orzeczeniu Sąd Najwyższy słusznie argumentował, że przepisy ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. mają poszerzać, a nie ograniczać zasady i zakres powszechnej ochrony niezaspokojonych świadczeń pracowniczych przez zagwarantowanie szybszej ich wypłaty ze środków utworzonego w tym celu Funduszu na wypadek niemożności ich zaspokojenia z powodu trwałej lub przejściowej niewypłacalności pracodawców. Taką usprawiedliwioną okoliczność mogło stanowić przyjęcie przez stronę powodową że niezbędnym załącznikiem do wykazu uzupełniającego, który powinien zawierać komplet załączników określonych we wzorze wniosku - § 1 pkt 6 ppkt 1 rozporządzenia, był aktualny wypis z Krajowego Rejestru Sądowego, którym dysponowała ona dopiero na początku października 2002 r, choćby wymaganie takie nie wynikało wprost z § 7 ust. 3 i 4 tego aktu wykonawczego. Mogło to wręcz oznaczać, że strona powodowa złożyła terminowo, tj. niezwłocznie, wykaz uzupełniający niezaspokojonych świadczeń pracowniczych. W każdym razie nawet ewentualne nieznaczne uchybienie (pozwany Fundusz nie traktował przedłożenia wypisu z tego rejestru jako warunku przyjęcia wykazu uzupełniającego), niedookreślonemu terminowi „niezwłocznie” nie powinno unicestwiać prawa domagania się uregulowania należnych, bo nieprzedawnionych, świadczeń pracowniczych, ponieważ takiego skutku nie określają żadne przepisy ustawy. Pozwany Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych nie powinien negować prawa do wypłaty tych świadczeń mało istotnymi względami formalnymi, w tym usprawiedliwionym lub nieznacznym uchybieniem terminów do sporządzenia lub złożenia wykazów niezaspokojonych roszczeń pracowniczych, zwłaszcza że własny obowiązek „niezwłocznego” zawiadomienia strony powodowej o odmowie wypłaty niezaspokojonych świadczeń pracowniczych załatwił pismem z dnia 3 stycznia 2003 r, tj. dopiero po 3 miesiącach (!).

Czytaj także

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Potrącenia komornicze i administracyjne z wynagrodzeń69.30 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS 2020

reklama

Ostatnio na forum

Artykuł Partnerski

Eksperci portalu infor.pl

MADEJCZYK KANCELARIA PRAWNA Sp. k.

Kancelaria Prawna Madejczyk świadczy usługi w zakresie obsługi klientów biznesowych i indywidualnych.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »