Wysokość zasiłku chorobowego

RADA

Pracownik od 15. dnia zwolnienia lekarskiego ma prawo do zasiłku chorobowego w wysokości 70% podstawy wymiaru. Zasiłek chorobowy w tej wysokości przysługuje pracownikowi za okres pobytu w szpitalu.

UZASADNIENIE

Wysokość wynagrodzenia za czas choroby i zasiłku chorobowego jest niezależna od stażu pracy. Zasiłek chorobowy wynosi 80% podstawy wymiaru (art. 11 ust. 1 ustawy chorobowej). Natomiast zasiłek w wysokości 100% podstawy wymiaru przysługuje w przypadku:

• choroby w okresie ciąży,

• choroby związanej z wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy,

• choroby związanej z poddaniem się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz w związku z poddaniem się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów albo

• gdy wewnątrzzakładowe przepisy obowiązujące w zakładzie pracy przewidują dodatek uzupełniający 70% albo 80% zasiłek do 100% podstawy wymiaru.

Od 1 lutego 2009 r. liczba dni, za które przysługuje wynagrodzenie chorobowe, jest uzależniona od wieku pracownika. I tak pracownik, który przed 1 stycznia 2009 r. ukończył 50 lat, w 2009 r. ma prawo do 14 dni wynagrodzenia chorobowego. Za pozostały okres zwolnienia lekarskiego pracownik ma prawo do zasiłku chorobowego. Natomiast pracownik, który nie ukończył 50 lat, ma prawo do wynagrodzenia chorobowego przez 33 dni w roku kalendarzowym.

Jeżeli zwolnienie lekarskie nie obejmuje pobytu w szpitalu, to między wysokością wynagrodzenia a wysokością zasiłku chorobowego nie ma w zasadzie różnicy, z wyjątkiem przypadków, w których wynagrodzenie za czas choroby jest u danego pracodawcy wyższe niż 80%. Jednak w sytuacji, gdy pracownik uprawniony do zasiłku chorobowego trafi do szpitala, ma prawo do 70% podstawy wymiaru zasiłku.

WAŻNE!

Wynagrodzenie za czas choroby przez cały okres, za który przysługuje, w tym w związku z pobytem w szpitalu, wynosi co najmniej 80% podstawy wymiaru.

Natomiast płatnik świadczenia obniża do wysokości 70% podstawy wymiaru zasiłek chorobowy przysługujący za czas pobytu osoby ubezpieczonej w szpitalu (art. 11 ust. 1a ustawy chorobowej). W takim przypadku zakład pracy może przyznać pracownikom, w przepisach płacowych, prawo do wynagrodzenia chorobowego w wysokości 100% podstawy wymiaru oraz do dodatku wyrównującego zasiłek chorobowy do 100% podstawy wymiaru. Wówczas od kwoty wypłaconego wyższego niż 80% wynagrodzenia chorobowego oraz od dodatku do zasiłku chorobowego pracodawca nie nalicza składek na ubezpieczenia społeczne (art. 18 ust. 2 ustawy systemowej i § 2 ust. 1 pkt 25 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe).

Pracodawca może również przyznać zatrudnionym pracownikom wynagrodzenie uzupełniające. Jest to tylko inna nazwa wyrównania. Dlatego i w tym przypadku pracodawca nie nalicza składek od kwoty różnicy między 70% lub 80% podstawy wymiaru a kwotą 100% podstawy wymiaru. W tym przypadku od kwoty wynagrodzenia uzupełniającego pracodawca – do kwoty nieprzekraczającej łącznie z zasiłkiem chorobowym 100% przychodu pracownika – nie nalicza składek na ubezpieczenia społeczne (§ 2 ust. 1 pkt 25 rozporządzenia składkowego).

Podstawą do wypłacenia tego uzupełniającego wynagrodzenia w obu przypadkach powinien być obowiązujący w zakładzie pracy przepis dotyczący zasad wynagradzania w danym zakładzie (branży), wynikający z zakładowego układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania albo umowy o pracę.

Podstawa prawna:

• art. 92 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy,

• art. 11 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (DzU z 2005 r. nr 31, poz. 267 ze zm.),

• art. 18 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (DzU z 2007 r. nr 11, poz. 74 ze zm.),

• § 2 ust. 1 pkt 25 rozporządzenia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (DzU nr 161, poz. 1106 ze zm.).