Odmowa przywrócenia pracownika do pracy (art. 48)

Warunkiem przywrócenia do pracy jest zgłoszenie pracownika o gotowości do pracy w terminie siedmiu dni od uzyskania stosownego orzeczenia. Bez tego zgłoszenia pracodawca nie musi ponownie zatrudniać przywróconego do pracy pracownika. Zgłoszenie w ciągu siedmiu dni od przywrócenia do pracy gotowości niezwłocznego jej podjęcia może być wobec pracodawcy dokonane przez każde zachowanie pracownika objawiające w dostateczny sposób jego zamiar kontynuacji reaktywowanego stosunku pracy. Zgłoszenie gotowości do pracy nie wymaga żadnej szczególnej formy, a więc może nastąpić zarówno pisemnie, ustnie, jak też przez każde inne zachowanie objawiające wobec pracodawcy wolę pracownika do podjęcia pracy.

Siedmiodniowy termin zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia pracy biegnie od daty uprawomocnienia się orzeczenia o przywróceniu do pracy. Jest to termin prawa materialnego i nie mają do niego zastosowania przepisy o przywróceniu terminu. Pracownik może jedynie wykazać, że pracodawca nie ma prawa odmowy ponownego zatrudnienia, gdy uchybienie tego terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika.

Zobacz: Wysokość odszkodowania przy nieuzasadnionym wypowiedzeniu umowy o pracę (art. 47(1))

 Pracodawca może odmówić ponownego zatrudnienia pracownika, jeżeli w ciągu 7 dni od przywrócenia do pracy nie zgłosił on gotowości niezwłocznego podjęcia pracy, chyba że przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika.

 Przywrócenie do pracy pracownika ma nastąpić na poprzednich warunkach. Polega to na dopuszczeniu pracownika do wykonywania czynności należących do jego obowiązków sprzed rozwiązania umowy o pracę.

Zobacz serwis: Urlopy

Pracownik, który przed przywróceniem do pracy podjął zatrudnienie u innego pracodawcy, może bez wypowiedzenia, za trzydniowym uprzedzeniem, rozwiązać umowę o pracę z tym pracodawcą w ciągu 7 dni od przywrócenia do pracy.

Podstawa prawna: art. 48 Kodeksu pracy