reklama
| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Zasady podlegania > Wyrok SN z dnia 16 maja 2006 r. sygn. I UK 289/05

Wyrok SN z dnia 16 maja 2006 r. sygn. I UK 289/05

Zaprzestanie działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), może być również okresowe, spowodowane przerwą w jej wykonywaniu. Faktyczne niewykonywanie działalności w okresie oczekiwania na kolejne zamówienia lub w czasie ich poszukiwania nie jest przerwą w prowadzeniu tej działalności równoznaczną z okresowym zaprzestaniem jej wykonywania i nie powoduje ustania przymusu ubezpieczenia.

Apelację odwołującego od tego wyroku oddalił Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie, uznając za prawidłowe stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażające się stwierdzeniem, że w spornych okresach wnioskodawca nie zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z czym podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Sąd drugiej instancji podniósł, że w myśl art. 13 w związku z art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie od dnia rozpoczęcia wykonywania tej działalności do dnia jej zaprzestania. W ocenie tego Sądu, pod pojęciem prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć nie tylko faktyczne wykonywanie usług, ale także czynności przygotowawcze, poszukiwanie zleceniodawców, czy też oferowanie takich usług. Nawet przejściowy przestój nie oznacza zatem zaprzestania prowadzenia działalności. Jednoznacznym wyrazem zaprzestania działalności jest dopiero wniosek do organu ewidencyjnego dotyczący wykreślenia takiej działalności z ewidencji. Sąd Apelacyjny stwierdził także, iż możliwości uznania za trafne stanowiska odwołującego się w przedmiocie dopuszczalności zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej nie da się wyprowadzić z przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym przed 21 sierpnia 2004 r, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz polegająca na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i eksploatacji zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z art. 2 ust. 2 tej ustawy wynika zaś, że przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz nieposiadająca osobowości prawnej spółka prawa handlowego, która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą. Wykonywanie działalności w sposób ciągły oznacza prowadzenie jej z uwzględnieniem pewnego czasowego horyzontu jej trwania, w sposób powtarzalny, planowy i stanowiący stałe źródło dochodu. Cechą charakteryzującą działalność gospodarczą jest także wykonywanie jej w sposób zorganizowany. Nie mają zatem przymiotu takiej działalności czynności wykonywane w sposób przypadkowy, choćby przynosiły zarobek podmiotowi je wykonującemu. Sąd drugiej instancji za prawidłowe uznał tym samym stanowisko Sądu Okręgowego, że pod pojęciem prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć tak wykonywanie usług, jak i poszukiwanie zleceniodawców, organizowanie przyszłych prac, czy oczekiwanie na nowe zlecenia. Zaakceptował również pogląd tego Sądu, że zgłaszanie przez odwołującego się przerw w prowadzeniu działalności gospodarczej miało charakter fikcyjny, zmierzający do uchylenia się od obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne. W okresach tych odwołujący prowadził bowiem działalność gospodarczą w związku z czym podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł odwołujący się, który zaskarżył wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, polegające na błędnej jego wykładni poprzez przyjęcie, że okresem wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu jest okres do wyrejestrowania działalności gospodarczej w organie ewidencyjnym, a wszelkie przerwy w faktycznym wykonywaniu działalności do tego momentu nie mają wpływu na istnienie obowiązku ubezpieczeń społecznych, gdyż system prawa polskiego nie przewiduje instytucji „zawieszenia" działalności gospodarczej, a przy założeniu, że wykładnia ta jest błędna i faktyczne niewykonywanie działalności bez jej wyrejestrowania powoduje wyłączenie obowiązku ubezpieczeń społecznych - polegające także na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu do sytuacji faktycznej, w której żadne czynności charakterystyczne dla prowadzenia działalności gospodarczej nie są wykonywane. Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego w postaci § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 lutego 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. Nr 16, poz. 144) i załącznika nr 1 do tego rozporządzenia oraz § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 4 grudnia 1998 r. w sprawie określania wzorów zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, imiennych raportów miesięcznych i imiennych raportów miesięcznych korygujących, zgłoszeń płatników, deklaracji rozliczeniowych i deklaracji rozliczeniowych korygujących oraz innych dokumentów (Dz.U. Nr 149, poz. 982) i załącznika nr 20 do tego rozporządzenia - poprzez dokonanie błędnej wykładni i nieuznanie załączników do rozporządzeń wykonawczych, wydanych w wykonaniu delegacji ustawowych, za powszechnie obowiązujące źródło prawa i w konsekwencji przyjęcie, że instytucja „zawieszenia" prowadzenia działalności gospodarczej w polskim systemie prawa nie istnieje. Zarzuty skarżącego dotyczyły także naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez przyjęcie, że działania organów wykonujących władztwo państwowe, które wprowadziły odwołującego w błąd co do jego uprawnień i obowiązków, nie miały znaczenia w sprawie i naruszenia w ten sposób zasady zaufania obywateli do Państwa (państwa prawa).

reklama

Czytaj także

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Compliance 360° w firmie (PDF)59.00 zł
reklama

Narzędzia kadrowego

reklama
reklama

POLECANE

reklama
reklama

Ostatnio na forum

reklama

KORONAWIRUS A PRAWO PRACY

reklama

Eksperci portalu infor.pl

Pasieka Derlikowski Brzozowska i Partnerzy

kancelaria prawna

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
reklama
reklama
reklama