Śmierć rodziców a renta rodzinna

Renata rodzinna

Zasady przyznania i wypłaty renty rodzinnej reguluje ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2009.153.1227). Renta rodzinna jest świadczeniem przysługującym uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci miała ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy lub spełniała warunki wymagane do uzyskania jednego z tych świadczeń. Renta przysługuje także uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci pobierała zasiłek przedemerytalny, świadczenie przedemerytalne lub nauczycielskie świadczenie kompensacyjne. W takim przypadku przyjmuje się, że osoba zmarła spełniała warunki do uzyskania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.

Krąg uprawnionych

Na rentę rodzinną mogą liczyć dzieci własne, dzieci drugiego małżonka oraz dzieci przysposobione:

1. do ukończenia 16 lat;
2. do ukończenia nauki w szkole, jeżeli przekroczyły 16 lat życia, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia, albo
3. bez względu na wiek, jeżeli stały się całkowicie niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolne do pracy w okresie, o którym mowa w pkt 1 lub 2.

W przypadku, gdy dziecko osiągnęło 25 lat życia, będąc na ostatnim roku studiów w szkole wyższej, prawo do renty rodzinnej przedłuża się do zakończenia tego roku studiów.

Druga grupa osób uprawnionych do renty rodzinnej to przyjęte na wychowanie i utrzymanie wnuki, rodzeństwo i inne dzieci. Otrzymają one świadczenie jeżeli:

1. zostały przyjęte na wychowanie i utrzymanie co najmniej na rok przed śmiercią ubezpieczonego (emeryta lub rencisty), chyba że śmierć była następstwem wypadku, oraz
2. nie mają prawa do renty po zmarłych rodzicach, a gdy rodzice żyją, jeżeli nie mogą zapewnić im utrzymania albo ubezpieczony (emeryt lub rencista) lub jego małżonek był ich opiekunem ustanowionym przez sąd.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku (wyrok z dnia 13.01.2011 r., III AUa 1122/2010, LexPolonica nr 2522044) podał, że w każdym wypadku, gdy o prawo do renty rodzinnej występują jednocześnie dzieci własne zmarłego oraz dzieci drugiego małżonka sąd winien dokonać szczegółowej analizy sytuacji życiowej tych podmiotów. Z uwagi bowiem na alimentacyjny charakter renty rodzinnej - w szczególnych okolicznościach konkretnej sprawy - modyfikacji może podlegać generalna zrównująca jako podmioty uprawnione do powyższego świadczenia dzieci własne zmarłego z dziećmi drugiego małżonka.

Zadaj pytanie na FORUM

Konieczny jest wniosek

Aby otrzymać rentę rodzinną konieczne jest złożenie wniosku w oddziale ZUS właściwym ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej. Niezbędne druki można znaleźć na stronie internetowej ZUS-u. Do wniosku dołącza się:

1. dokument stwierdzający datę urodzenia wnioskodawcy;
2. wyciągi z akt stanu cywilnego potwierdzające datę urodzenia i zgonu ubezpieczonego, dowody potwierdzające przebyte przez ubezpieczonego /zmarłego/ okresy składkowe i nieskładkowe oraz okresy pracy w gospodarstwie rolnym,
3. zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia z okresu jaki ma być przyjęty do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia lub legitymacja ubezpieczeniowa zawierająca odpowiednie wpisy o zatrudnieniu i wynagrodzeniu,
4. zaświadczenie o uczęszczaniu do szkoły przez dziecko, które ukończyło 16 lat, w przypadku, gdy przyznanie świadczenia uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do pracy - zaświadczenie o stanie zdrowia.

Decyzja w sprawie renty rodzinnej winna być wydana w ciągu 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania tej decyzji.

Zobacz serwis: Emerytury i renty

Wysokość renty rodzinnej

Wysokość renty rodzinnej ustalana jest w zależności od ilości osób uprawnionych do świadczenia oraz wysokości kwoty świadczenia, która przysługiwałaby zmarłemu. Renta rodzinna dla jednej osoby uprawnionej wynosi 85% świadczenia, które przysługiwałoby zmarłemu, dla dwóch osób uprawnionych - 90%, dla trzech lub więcej - 95%. Za kwotę świadczenia, która przysługiwałaby zmarłemu uważa się kwotę emerytury lub renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.