| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Wyrok SN z dnia 11 lutego 2005 r., sygn. I UK 177/04

Wyrok SN z dnia 11 lutego 2005 r., sygn. I UK 177/04

Przy ocenie niezdolności do pracy określonej w art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) nie można pomijać stop­nia niepełnosprawności ubezpieczonego ustalonego na podstawie art. 3, art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.).  

W konsekwencji, w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęty został pogląd prawny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dni 28 stycznia 2004 r., II UK 222/03 - OSNP 2004 nr 19, poz. 340), zgodnie z którym przy ocenie „niezdolności do pracy” na podstawie art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie można pomijać wy­danego przez właściwy „zespół orzekający o niepełnosprawności” orzeczenia stwierdzającego u określonej osoby bądź „znaczny stopień niepełnosprawności”, co ozna­cza, że danym wypadku chodzi o „osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy in­nych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji” (art. 4 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych), bądź też „umiarkowany stopień niepełnosprawności”, co oznacza, że w danym wypadku chodzi o „osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czaso­wej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych” (art. 4 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych). Prowadzi to do wniosku, że przy ocenie „niezdolności do pracy” ubez­pieczonego, dokonywanej na podstawie art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, nie można pomijać dotyczącego tej osoby orzeczenia ustalającego jej „stopień niepełnosprawności”, wydanego na podstawie art. 3 i art. 4 oraz art. 6 ustawy o re­habilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w B.-B. decyzję z dnia 4 grudnia 2001 r., odmawiającą wniosko­dawczyni prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, wydał na podstawie orze­czenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 listopada 2001 r. stwierdzającego, że wnioskodawczyni jest zdolna do pracy - wówczas wnio­skodawczyni nie dysponowała jeszcze orzeczeniem ustalającym jej „stopień niepełnosprawności”. Następnie, Sąd Okręgowy w Bielsku Białej wyrokiem z dnia 22 lipca 2002 r. oddalił odwołanie wnioskodawczyni od powyższej decyzji organu rentowego, bowiem w wyniku uzupełnienia materiału dowodowego i dopuszczenia przez ten Sąd dowodu z dwóch opinii biegłych lekarzy sądowych (z zakresu neurologii oraz z za­kresu chirurgii naczyniowej), okazało się, iż obaj biegli lekarze sądowi zgodnie orze­kli, że wnioskodawczyni „nie utraciła zdolności do pracy zgodnej z poziomem jej kwalifikacji”. Dopiero po wniesieniu apelacji od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 22 lipca 2002 r., w czasie toczącego się postępowania sądowego przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach, wnioskodawczyni przedstawiła temu Sądowi wydane przez Powiatowy Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. „orzeczenie o stopniu niepełnosprawności” z dnia 17 lipca 2003 r. [...], w którym ustalony został w jej przypadku „lekki stopień niepełnosprawności”, z równoczesnym wyjaśnieniem, że ten „stopień niepełnosprawności datuje się od 08.05.2003 r.” oraz ze wskazaniem dotyczącym „odpowiedniego zatrudnienia: praca lekka, siedząca”. W tej sytuacji, Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 lis­topada 2003 r. oddalającego apelację wnioskodawczyni, trafnie stwierdził, że: „kon­trola Sądów obu instancji dotyczy prawidłowości decyzji organu rentowego z dnia 4 grudnia 2001 r. Jeżeli w stanie zdrowia ubezpieczonej doszłoby do istotnego pogor­szenia po wydaniu rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji, dokumentując to stosownym zaświadczeniem o stanie zdrowia wydanym przez lekarza prowadzącego dla celów świadczeń z ubezpieczenia społecznego, ubezpieczona w każdej chwili mogła i może ponowić wniosek o rentę.” Tym samym oznacza to, że w rozpoznawanej spra­wie nieuzasadniony okazał się podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 57 w związku z art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w związku z § 31 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. Nr 139, poz. 1328).

Czytaj także

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Potrącenia komornicze i administracyjne z wynagrodzeń69.30 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS 2020

reklama

Ostatnio na forum

Wszystko co musisz wiedzieć o PPK

Eksperci portalu infor.pl

Adrianna Michałowicz

Aplikant adwokacki

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »