Dyskryminacja pracownicy opiekującej się niepełnosprawnym dzieckiem

Jedną z fundamentalnych zasad prawa wspólnotowego jest zasada równego traktowania oraz niedyskryminacji, czego wyrazem jest art. 13 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwaną dalej TWE). Przepis ten stanowi podstawę prawną dla organów Wspólnoty do podjęcia działań niezbędnych do wyeliminowania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Realizację zasady niedyskryminacji stanowi m.in. dyrektywa Rady 2000/78 z 27 listopada 2000 r. w sprawie ustanowienia ogólnych warunków ramowych równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy. Celem dyrektywy jest wyznaczenie ogólnych ram dla walki z dyskryminacją ze względu na religię, przekonania, niepełnosprawność, wiek oraz orientację seksualną w odniesieniu do zatrudnienia (art. 1 dyrektywy). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że wspólnotowa konstrukcja zasady równego tratowania opiera się na wskazaniu w sposób wyczerpujący kryteriów, ze względu na które nie można różnicować sytuacji pracowników. Jednym z tych kryteriów jest niepełnosprawność.

Pytanie, jakie zadano Trybunałowi Sprawiedliwości w sprawie Coleman przeciwko Attridge Law oraz Steve Law, dotyczyło zakresu rozumienia w prawie wspólnotowym pojęcia dyskryminacji bezpośredniej ze względu na niepełnosprawność. Oczekiwano interpretacji, czy dyrektywa Rady 2000/78 zakazuje tylko dyskryminacji pracowników niepełnosprawnych, czy może również gorszego traktowania pracownika z uwagi na to, że nie on, ale dziecko, którym się opiekuje, jest niepełnosprawne.