| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. I PK 269/06

Wyrok SN z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. I PK 269/06

1. Porozumienie rozwiązujące stosunek pracy, które zmierza do wyłączenia automatyzmu prawnego kontynuacji stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę jest nieważne ze względu na sprzeczność z bezwzględnie obowiązującą normą art. 231 § 1 k.p. 2. Zgodnie z art. 231 § 1 k.p. pracodawca przejmujący zakład pracy nie może zmienić warunków pracy pracownika na jego niekorzyść z powodu sa­mego przejęcia zakładu pracy, bez względu na to, czy pracownik wyraża zgodę na taką zmianę.  

Od powyższego wyroku apelację wniosła pozwana. Sąd Okręgowy, uznając apelację za uzasadnioną wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia Sądu pierwszej in­stancji było przyjęcie przez Sąd Najwyższy w uchwale z 22 września 2004 r., że po­zwany pracodawca, mimo że jest spółką z o.o., jest jednocześnie samodzielnym pu­blicznym zakładem opieki zdrowotnej. Wobec powyższego, ustalenie przez Sąd Re­jonowy przejścia zakładu pracy w trybie art. 231 k.p. powodowało uwzględnienie co do zasady roszczeń powódki. Sytuacja ta uległa jednak zmianie po podjęciu przez Sąd Najwyższy uchwały składu siedmiu sędziów z 22 lutego 2006 r., II PZP 10/05, z której wynika, że zakład opieki zdrowotnej utworzony przez spółkę akcyjną, w której większość akcji mają jednostki samorządu terytorialnego, nie jest samodzielnym pu­blicznym zakładem opieki zdrowotnej w rozumieniu art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw. Pozwana Spółka nie jest zatem samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej i nie mają do niej za­stosowania przepisy ustawy o zakładach opieki zdrowotnej w części dotyczącej sa­modzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Tym samym niezasadne jest twierdzenie, że uprawnienia do dodatków stażowych, nagrody rocznej oraz nagrody jubileuszowej wynikają wprost z przepisów płacowych obowiązujących w SPZOZ.

Wobec powyższego, zasadna jest apelacja pozwanej w tym zakresie, w którym ne­guje uprawnienia pracownika do otrzymania dodatku stażowego oraz rocznej nagro­dy. Jednocześnie Sąd Okręgowy podzielił pogląd Sądu Rejonowego, że powódka przeszła do pracy u pozwanej w wyniku przejęcia zakładu pracy w rozumieniu art. 231 k.p. oraz że wypowiedzenie przez SPZOZ w grudniu 1999 r. regulaminu wyna­gradzania nie pozbawiło powódki prawa do dodatku stażowego oraz nagrody rocznej i nagrody jubileuszowej, o czym świadczy fakt dalszego wypłacania tego rodzaju składnika wynagrodzenia przez ówczesnego pracodawcę. Jednakże, w ocenie Sądu Okręgowego, w wyniku tego przejścia zakładu pracy nastąpiła modyfikacja zasad wynagradzania. Wynika to stąd, że powódka miała świadomość trudnej sytuacji eko­nomicznej jej poprzedniego pracodawcy SPZOZ, który zmierzał do wypowiedzenia regulaminu wynagradzania i w tym celu złożył stosowne oświadczenie związkom zawodowym. W tym kontekście należy widzieć fakt podpisania przez nią umowy o pracę z nowym pracodawcą, w której strony wyraźnie określiły warunki pracy i płacy, nie przewidując prawa do świadczeń dochodzonych przez powódkę. Co prawda, zmiana pracodawcy nie wymaga dla swej skuteczności zawarcia nowej umowy o pracę, jednakże z wymienionej umowy oraz z późniejszych aneksów podwyższających wynagrodzenie za pracę wynika, że nowe warunki płacy w pozwanej jednostce zostały przyjęte i zaaprobowane przez powódkę. Poza tym o przyjęciu tych warun­ków można wnioskować z zachowania się powódki przez dalszy okres zatrudnienia, tj. przez dwa miesiące roku 2000 oraz przez lata 2001-2004. Przez ten czas nie kwestionowała ona braku dodatku stażowego oraz braku rocznej nagrody. Co więcej, z informacji uzyskanych od jej przełożonych wynika, że miała świadomość wypłacania jej przez pozwaną tylko zasadniczego wynagrodzenia. W rezultacie nastąpiła sku­teczna modyfikacja składników wynagrodzenia za pracę, która pozbawiała powódkę prawa do dodatku stażowego, prawa do nagrody jubileuszowej oraz dodatkowego wynagrodzenia rocznego. Przyjęcie nowych zasad wynagradzania, nawet prowadzących do pogorszenia sytuacji zatrudnionego, ma bowiem miejsce także wówczas, gdy pracownik przez odpowiednio długi okres czasu aprobuje zaproponowane zasa­dy wynagradzania i nie wszczyna postępowania sądowego odnośnie do oświadczenia woli pracodawcy. W tej sytuacji, zważywszy że Kodeks pracy nie przewiduje do­datku za wysługę lat, dodatkowego wynagrodzenia rocznego oraz nagrody jubileu­szowej, Sąd Okręgowy uznał roszczenia powódki o zapłatę tych świadczeń przez pozwaną za bezpodstawne.

Czytaj także

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Potrącenia komornicze i administracyjne z wynagrodzeń69.30 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS 2020

reklama

Ostatnio na forum

Wszystko co musisz wiedzieć o PPK

Eksperci portalu infor.pl

Agencja interaktywna LTB.pl

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »