| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Poradniki > Okres podróży służbowej a czas pracy pracownika

Okres podróży służbowej a czas pracy pracownika

Pracownik odbywa podróż służbową na podstawie polecenia wyjazdu wydanego przez pracodawcę. Polecenie takie powinno określać zadanie, jakie pracownik jest zobowiązany wykonać, oraz termin i miejsce jego wykonania.

Zakres  regulacji
Podróż służbowa polega na wykonywaniu na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy za które przysługują należności na pokrycie jej kosztów (art. 775 k.p.).
Słowo „lub” należy rozumieć w ten sposób, że dla określenia podróży służbowej należy stosować tylko jeden punkt odniesienia. Podróżą służbową będzie zatem albo wykonywanie zadania poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy albo poza miejscem stałego świadczenia pracy.
Siedzibę pracodawcy należy rozumieć jako placówkę zatrudnienia pracownika, a nie miejsce zarejestrowania pracodawcy. Przemieszczanie się natomiast pracownika w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych po miejscowości, w której znajduje się jego placówka zatrudnienia, nie jest podróżą służbową, niezależnie od tego, czy w tej miejscowości jest zarejestrowana także siedziba pracodawcy.
Miejsce stałego świadczenia pracy może być inne niż siedziba pracodawcy lub obejmować siedzibę pracodawcy i pewien obszar. Wówczas podróżą służbową będzie wykonywanie zadania poza stałym miejscem pracy.
Podsumowując, można stwierdzić, że podróż służbowa polega na zleceniu pracownikowi wykonania zadania poza stałym miejscem pracy (por. wyrok SN z 30 maja 2001 r., I PKN 424/00, OSNP 2003/7/172).
Miejsce stałego świadczenia pracy
Z powyższego wynika, że dla ustalenia uprawnień pracowniczych z tytułu podróży służbowej istotne jest ustalenie miejsca stałego świadczenia pracy. Należy je określić w umowie o pracę (art. 29 par. 1 pkt 2 k.p.). Nie jest to jednak tzw. konieczny element treści umowy o pracę, jak rodzaj pracy. Jeżeli strony nie wskażą w umowie miejsca pracy, wówczas zazwyczaj przyjmuje się, że tym miejscem jest siedziba pracodawcy. Jeżeli jednak pracownik zgłosi się do pracy w innym miejscu, np. w jednostce organizacyjnej pracodawcy, i został do niej dopuszczony, wówczas będzie to jego miejsce pracy. Na tej samej zasadzie miejscem pracy jest ta jednostka organizacyjna, w której pracownik stale wykonuje faktycznie całość lub większą część swych obowiązków.
Strony zawierające umowę o pracę mają dużą swobodę w określeniu miejsca pracy. Ogólnie przez pojęcie miejsce pracy rozumie się bądź stały punkt w znaczeniu geograficznym (np. siedziba pracodawcy czy jego oddział), bądź pewien oznaczony obszar, strefę określoną granicami jednostki administracyjnej podziału kraju lub w inny dostatecznie wyraźny sposób, w którym ma nastąpić dopełnienie świadczenia pracy. „Miejsce pracy” nie musi być wyposażone w zaplecze socjalne, kadrowe i techniczne (por. wyrok SN z 1 kwietnia 1985 r., I PR 19/85, OSPiKA 1986/3/46). Przy określaniu szerokiego miejsca pracy strony nie są związane jedynie jednostkami podziału administracyjnego kraju. Może być ono także oznaczone przez dostatecznie wyodrębniony zakres działalności pracodawcy, np. region południowo-wschodni. W takim przypadku konieczne jest wskazanie wyraźnego wewnętrznego aktu pracodawcy (np. statut spółki, regulamin organizacyjny, regulamin pracy), który dokładnie określa, co oznacza region południowo-wschodni. Doprecyzowanie miejsca pracy może się znajdować także w samej treści umowy o pracę.
Wskazane w umowie o prace miejsce pracy musi odpowiadać miejscu czy obszarowi, w którym w normalnym, zwyczajnym trybie praca będzie wykonywana. Błędem byłoby wskazanie siedziby pracodawcy, podczas gdy w rzeczywistości praca wykonywana jest w innym miejscu.
Miejsce pracy można określić przez podanie obszaru, pod warunkiem że wynika to z charakteru (rodzaju) świadczonej pracy. Ustalenie szerokiego miejsca pracy jest dopuszczalne, gdy praca będzie wykonywana w przeważającej i zasadniczej mierze w terenie, a nie wyłącznie na obszarze zakładu pracy czy w siedzibie pracodawcy. Tego rodzaju ustalenia są uzasadnione np. dla przedstawicieli handlowych, serwisantów, kierowców. Natomiast określenie szerokiego miejsca dla pracownika biurowego czy wykonującego pracę w zakładzie produkcyjnym nie odpowiada rzeczywistości i nie jest uzasadnione rodzajem świadczonej pracy. Pracodawca nie może uznać, że wyjazd takiego pracownika do innej miejscowości na terenie tego samego województwa nie jest wyjazdem poza stałe miejsce pracy, a przez co nie jest podróżą służbową.
Warto podkreślić, że według jednego z poglądów geograficzne, szerokie miejsce pracy jest oznaczone prawidłowo, jeżeli pracownik może wykonać swoje obowiązki na tym obszarze w ramach normatywnego czasu pracy. Oznacza to, że czas podróży pracownika, wykonywania zadań pracowniczych oraz czas powrotu do miejsca rozpoczęcia tej podróży nie powinien łącznie trwać dłużej niż przyjęty u pracodawcy dobowy wymiar czasu pracy. Stanowisko to potwierdza jeden z wyroków SN, zgodnie z którym nie jest podróżą służbową stałe wykonywanie zadań w różnych miejscowościach, których wyboru i terminu pobytu dokonuje każdorazowo sam pracownik w ramach uzgodnionego rodzaju pracy. W takim przypadku jednak miejsce wykonywania pracy powinno być tak ustalone, by pracownik miał możliwość wykonywania zadań, wliczając w to czas dojazdu do miejsca ich wykonywania, w ramach umówionej dobowej i tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym (wyrok SN z 11 kwietnia 2001 r., I PKN 350/00, OSNAPiUS 2003/2/36).

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Piotr Rabczewski

Ekspert podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »