| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Wynagrodzenia > Rozliczanie wynagrodzeń > Wyrok SN z dnia 15 września 2006 r., sygn. I PK 97/06

Wyrok SN z dnia 15 września 2006 r., sygn. I PK 97/06

1. Skorzystanie z możliwości dopuszczenia z urzędu dowodu niewskazanego przez stronę (art. 232 zdanie drugie k.p.c.) jest uprawnieniem sądu zmierzającego do wymierzenia sprawiedliwości w sposób rzetelny, zgodny z ustalonym stanem faktycznym opartym o prawidłową ocenę dowodów oraz prawem materialnym mającym do niego zastosowanie, jeżeli nie prowadzi do naruszenia bezstronności sądu, a w szczególności nie jest działaniem dokonanym wyłącznie w interesie jednej ze stron. 2. Pracownik dochodzący odszkodowania z tytułu naruszenia przez pracodawcę zasady równego traktowania pracowników w zakresie wynagrodzenia za pracę (art. 183d k.p.) powinien wykazać, że wykonywał jednakową pracę lub pracę o jednakowej wartości co pracownik wynagradzany korzystniej (art. 183c § 1 k.p.).

Sąd Okręgowy stwierdził, że pracodawca w stosunku do powódek nie naruszył art. 224 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) i tym samym nie naruszył nakazu równego traktowania (art. 112 k.p.) ani zakazu dyskryminacji (art. 113 k.p.). W strukturze organizacyjnej pozwanej Spółki są bowiem przewidziane stanowiska głównych specjalistów, a powódki były wynagradzane w oparciu o przepisy zakładowe na takich zasadach, jak ci specjaliści.

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2006 r. [...] Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił apelację powódek. Według Sądu drugiej instancji, zgodnie z art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, radca prawny wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy ma prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w przepisach o wynagradzaniu pracowników. Wynagrodzenie to nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska. Jeżeli prawo do dodatków uzależnione jest od kierowania zespołem pracowników, to wymagania tego nie stosuje się do radcy prawnego. Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że powódki były wynagradzane zgodnie z art. 224 ustawy o radcach prawnych, a usytuowanie stanowiska radcy prawnego w punkcie 4 tabeli stanowisk i kategorii zaszeregowania dla pracowników na stanowiskach nierobotniczych, stanowiącej załącznik do zakładowego układu zbiorowego, nie narusza zasad równego traktowania oraz niedyskryminacji w pracy. Powódki były wynagradzane w oparciu o przepisy zakładowe na takich samych zasadach, jak inni główni specjaliści, między innymi główny specjalista do spraw handlu, informatyki, eksploatacji oraz organizacji rachunkowości i kosztów. Wszyscy ci główni specjaliści otrzymywali wynagrodzenia zbliżone do wynagrodzeń powódek i na tych samych zasadach co radcowie prawni. Jedynym głównym specjalistą wyłączonym z unormowania tabeli 4 załącznika nr 3 i mającym ustalone inne zasady wynagradzania (korzystniejsze od wynagrodzenia radców prawnych) jest główny specjalista do spraw ekonomicznych. Słusznie jednak stwierdził Sąd Okręgowy, że określenie przez pracodawcę innego wynagrodzenia niż radcy prawnego dla osoby zajmującej stanowisko głównego specjalisty do spraw ekonomicznych nie oznacza, że pracodawca dopuścił się naruszenia zasady równego traktowania oraz niedyskryminacji w pracy. Zasady te nie oznaczają bowiem obowiązku jednakowego traktowania wszystkich pracowników, bez względu na różnice między nimi, związane z rodzajem wykonywanej pracy, czy też zajmowanym stanowiskiem. Różnice te uprawniają pracodawcę do zróżnicowanego ich wynagradzania, co nie oznacza dyskryminacji. Także art. 224 ustawy o radcach prawnych nie nakłada na pracodawcę obowiązku wynagradzania radcy prawnego według najwyższej stawki zaszeregowania, spośród kilku przewidzianych w danym przedsiębiorstwie dla głównych specjalistów, lecz oznacza jedynie, że wynagrodzenie radcy prawnego nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty. „Dopuszczalna jest gradacja stanowisk, także wśród głównych specjalistów”. Sąd Apelacyjny podkreślił, że główni specjaliści wymienieni w grupie 3 tabeli załącznika nr 3 do układu zbiorowego (w tym główny specjalista do spraw ekonomicznych), to „osoby kierujące ogromnymi działami, mającymi kluczowe znaczenia dla prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa i mający pod swoim nadzorem rzesze pracowników”. Natomiast główni specjaliści wymienieni w grupie 4 tabeli, wśród których znajdują się także radcowie prawni, to osoby zajmujące samodzielne stanowiska. Nie można więc uznać, że powódki powinny być wynagradzane tak, jak główny specjalista do spraw ekonomicznych. Pracodawca, z uwagi na szczególne znaczenie tego stanowiska dla funkcjonowania zakładu, miał prawo do jego wyróżnienia, a powódki były wynagradzane na tych samych zasadach co pozostali główni specjaliści. Za  nieuzasadniony uznał Sąd Apelacyjny zarzut nieprzeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego przez naruszenie art. 232 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę i dlatego dopuszczenie z urzędu dowodu mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nie uchybiło temu przepisowi. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia powódek możliwości obrony praw przez uniemożliwienie ustosunkowania się do pisma procesowego pełnomocnika pozwanego z 31 października 2005 r., Sąd Apelacyjny zauważył, że pismo to zostało złożone po zamknięciu przewodu sądowego i nie było brane pod uwagę przez sąd orzekający, a zatem nie było potrzeby ustosunkowywania się powódek do jego treści. 

Czytaj także

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
INFORLEX Kadry Płace i HR285.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

KORONAWIRUS A PRAWO PRACY

reklama

Ostatnio na forum

Wszystko co musisz wiedzieć o PPK

Eksperci portalu infor.pl

KANCELARIA PODATKOWA EMPIRIUM

DORADCY PODATKOWI I RADCOWIE PRAWNI

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »