| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 14 października 2004 r. sygn. I PK 663/03

Wyrok SN z dnia 14 października 2004 r. sygn. I PK 663/03

W przypadku polecenia dotyczącego wykonywania czynności wynikających z rodzaju pracy określonego w umowie o pracę, pracodawca nie musi dokonywać wypowiedzenia warunków pracy (art. 42 § 1 k.p.) oraz nie ma obowiązku stosowania art. 42 § 4 k.p. Przewodniczący SSN Jadwiga Skibińska-Adamowicz

Nie są również trafne pozostałe zarzuty procesowe. Stosownie do art. 212 k.p.c. przewodniczący, jeżeli to możliwe, jeszcze przed wszczęciem postępowania dowodowego powinien przez zadawanie pytań stronom ustalić, jakie z istotnych okoliczności sprawy są między nimi sporne, i dążyć do ich wyjaśnienia. Wszczęcie postępowania dowodowego nie następuje, oczywiście, przed sądem drugiej instancji, lecz przed sądem pierwszej instancji, choć sąd odwoławczy również może prowadzić postępowanie dowodowe, gdyż jest także sądem orzekającym co do istoty sprawy (art. 382 k.p.c.). Jednak ustalenie, jakie z istotnych okoliczności są sporne między stronami i dążenie do ich wyjaśnienia jest jednym ze stadiów postępowania pierwszoinstancyjnego. Zgodnie z art. 368 § 1 pkt 4 i art. 381 k.p.c., postępowanie apelacyjne nie służy ponownemu przeprowadzeniu całego postępowania dowodowego, łącznie z elementami wskazanymi przez skarżącego w kasacji.

Mylny jest również pogląd skarżącego co do naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 229 i art. 230 k.p.c. Pierwszy z tych przepisów przewiduje, że nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, według drugiego zaś - sąd, mając na uwadze wyniki całej sprawy, może uznać za przyznane fakty, gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej. Z porównania tych przepisów wypływa wniosek, że przyznanie faktów, o którym stanowi art. 229 k.p.c., musi mieć formę wyraźnego oświadczenia złożonego „w toku postępowania" ustnie lub pisemnie, przy czym oświadczenie to, skierowane do sądu, nie budzi wątpliwości co do swojej zgodności z faktycznym stanem rzeczy, natomiast art. 230 k.p.c. pozwala uznać sądowi za przyznane fakty, co do których strona przeciwna nie wypowiedziała się (wyraźnie im nie zaprzeczyła), jeżeli wyniki całej rozprawy usprawiedliwiają taką ocenę. Wbrew zapatrywaniu skarżącego, zachowanie strony pozwanej nie stwarzało podstawy do przyjęcia, że przyznała ona fakt wydania skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2002 r. bezprawnego polecenia wykonywania pracy innego rodzaju. W szczególności nie usprawiedliwia powyższej tezy okoliczność, że pracodawca nie wypowiadał się co do tego, czy polecenie wykonywania powierzonej pracy wymagało zastosowania art. 42 § 4 k.p. czy też nie. W podsumowaniu tej części rozważań należy zatem stwierdzić, że zarzut naruszenia podanych w kasacji przepisów postępowania nie tylko nie mógł być uwzględniony, ale nie wzruszył ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Pozostała zatem do rozważenia kwestia oceny zasadności wypowiedzenia umowy o pracę w rozumieniu art. 45 § 1 k.p.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Katarzyna Pasierbek

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »