reklama
| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Składki na ubezpieczenie > Wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. I UK 349/06

Wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. I UK 349/06

Zwrot przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych jest równoznaczny z brakiem takiego wniosku (art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm. w związku z art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W tej sytuacji zwolnienie członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki zależy od wykazania, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy.  

Ustalony w sprawie niniejszej stan faktyczny nie dawał zatem podstaw do rozważań, czy ziściła się ta przesłanka egzoneracyjna, co uprawnia do stwierdzenia, iż Sąd Apelacyjny błędnie dokonał jego subsumbcji pod art. 116 § 1 pkt 1 ppkt a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Tym samym za całkowicie pozbawioną znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy uznać należy motywację sprowadzającą się do stwierdzenia zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości po czasie „właściwym” w rozumieniu tego przepisu, co ma bezpośrednie przełożenie na ocenę zarzutów kasacyjnych w tym zakresie. Nie ma bowiem możliwości stwierdze­nia nieprawidłowości orzeczenia wskutek naruszenia przepisu prawa materialnego, który nie znajdował zastosowania do rozstrzygnięcia sprawy.

Stan faktyczny ustalony w sprawie niniejszej pozwala zasadnie przyjąć, że skarżący nie złożył skutecznie wniosku o ogłoszenie upadłości M. IT SA, pomimo że ochrona interesów wierzycieli spółki bez wątpienia tego wymagała. W takiej sytuacji zwolnienie od odpowiedzialności za zobowiązania zarządzanego przez niego pod­miotu mogłoby mieć oparcie jedynie w treści art. 116 § 1 pkt 1 ppkt b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, co jest równoznaczne z koniecznością wykazania, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Ocenie z tego punktu widzenia może podlegać jedynie sytuacja związana ze zwrotem dotkniętego brakami formalnymi wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, sporządzonego 8 grudnia 2000 r., bowiem biorąc pod uwagę stan majątkowy spółki, poczynając od listopada 2000 r., wniosek z 22 marca 2001 r. (niezależnie od faktu jego zwrotu) był złożony w takim czasie, że nie mogłoby być już mowy o sensownym wykorzystaniu instytucji postępowania upadłościowego dla ochrony jej wierzycieli.

Sąd Apelacyjny przyjął za Sądem Okręgowym, że nieuzupełnienie wniosku o ogłoszenie upadłości z dnia 8 grudnia 2000 r. nie było wynikiem okoliczności obiek­tywnych, niezależnych od członków zarządu, czego skarżący nie kwestionuje. Z uza­sadnienia skargi kasacyjnej wynika bowiem, iż decyzję o tym, że nie będzie uzupełniał braków wniosku podjął świadomie, kierując się zapewnieniami głównego akcjo­nariusza o zamiarze dalszego finansowania spółki. Nie budzi wątpliwości, że uwzględniając brak rzeczywistych działań U. spółki z o.o. w tym kierunku od listopa­da 2000 r., które to zaniechanie sam skarżący ocenił jako prowadzące dotrwałej niewypłacalności zarządzanej przez niego spółki, powinien i mógł on przewidzieć, że tego rodzaju deklaracje pozostaną jedynie w sferze zapewnień, co przy braku czynności zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego przyniesie w kon­sekwencji szkodę wierzycielom spółki. Wbrew przeciwnym twierdzeniom skargi ka­sacyjnej, członkowi zarządu podejmującemu w takiej sytuacji decyzję o tym, że nie uzupełni braków formalnych wniosku o ogłoszenie upadłości, można zatem przypisać zasadnie niedbalstwo, a tym samym winę w zaniechaniu czynności chroniących inte­resy wierzycieli spółki.

W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, iż ziściła się przesłanka wynikająca z art. 116 § 1 pkt 1 ppkt b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, która mogłaby uwolnić skarżącego od odpowiedzialności za zobowiązania M. IT SA wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wobec czego wyrok Sądu Apelacyjnego w konsekwencji odpowiada prawu.

Skarga kasacyjna nie mogła być zatem uwzględniona, w związku z czym Sąd Najwyższy z mocy art. 39814 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

reklama

Czytaj także

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Compliance 360° w firmie (PDF)59.00 zł
reklama

Narzędzia kadrowego

reklama
reklama

POLECANE

reklama
reklama

Ostatnio na forum

reklama

Artykuł Sponsorowany

KORONAWIRUS A PRAWO PRACY

reklama

Eksperci portalu infor.pl

Natalia Kijaczko

Aplikant adwokacki

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
reklama
reklama
reklama