Odszkodowanie dla związkowca zamiast przywrócenia do pracy

Powód był zatrudniony przez pozwaną spółkę na podstawie umowy o pracę. W 2005 r. ciężko zachorował i konieczne było jego długotrwałe leczenie. W czasie choroby, korzystając ze zwolnienia od pracy, powód pełnił jednak funkcje: przewodniczącego międzyzakładowej organizacji związkowej, radnego w radzie miasta oraz ławnika w sądzie. Jeżeli powód przychodził do zakładu pracy, to praktycznie nie wykonywał żadnych obowiązków. Na skutek choroby oraz pełnienia obowiązków w radzie miejskiej w okresie od 2005 r. do czerwca 2009 r. powód opuścił 8004 godziny pracy, a przepracował 1164 godziny pracy. Powód nigdy nie był karany karami porządkowymi. Pozwana zwracała się do ZUS o skontrolowanie, czy powód właściwie wykorzystuje zwolnienie od pracy. ZUS nie stwierdził, aby powód wykorzystywał zwolnienie chorobowe sprzecznie z obowiązującymi przepisami. 26 czerwca 2009 r. pracodawca powiadomił międzyzakładową organizację związkową o zamiarze rozwiązania z powodem umowy o pracę z uwagi na długotrwałą nieobecność w pracy na podstawie art. 53 § 1 k.p. W dniu 2 lipca 2009 r. pozwana spółka złożyła powodowi oświadczenie o rozwiązaniu z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia, które zostało mu doręczone za pośrednictwem poczty 17 lipca 2009 r. W dacie rozwiązania umowy niezdolność powoda do pracy wskutek choroby trwała dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące.

Sąd rejonowy przywrócił powoda do pracy, gdyż ten udowodnił naruszenie prawa przy rozwiązywaniu umowy o pracę. Sąd okręgowy zmienił wyrok sądu rejonowego w ten sposób, że powództwo o przywrócenie do pracy oddalił oraz zasądził od pozwanej na rzecz powoda odszkodowanie w wysokości 10 011 zł. Sąd uznał, że brak zgody związku zawodowego na rozwiązanie z powodem umowy o pracę nie był podyktowany ochroną wolności związkowej.