Osoby w wieku 45-60 lat są traktowani przez pracodawców jako przedemerytalni. W dzisiejszych czasach to duży błąd. Dlaczego pracodawcy powinni zmienić swoją politykę w tym zakresie?
Dłuższa aktywność zawodowa - wyższa emerytura
Dłuższa aktywność zawodowa to jeden z najprostszych sposobów na poprawę bezpieczeństwa finansowego osób dojrzałych. Dotyczy to zwłaszcza pokolenia X – pierwszej generacji, która w całości podlega systemowi emerytalnemu po reformie z 1999 roku. W tym modelu nie ma miejsca na uznaniowość: wysokość świadczenia zależy wyłącznie od historii zawodowej. Liczy się każdy rok odprowadzania składek i łączny staż pracy, który bezpośrednio przekłada się na stan konta w ZUS.
– W obecnym systemie emerytalnym każdy rok odroczenia momentu przejścia na świadczenie przekłada się nawet na ok. 10-procentowy wzrost jego wysokości. W perspektywie kilku lat mówimy więc o wzroście świadczenia o kilkadziesiąt procent – podkreśla Paweł Jaroszek, Członek Zarządu ZUS. – Musimy jednak patrzeć na to szerzej niż tylko przez pryzmat indywidualnych portfeli. Skoro seniorzy prowadzą już niemal co drugie gospodarstwo domowe w kraju, ich stabilność finansowa staje się bezpośrednim paliwem dla poziomu konsumpcji i dynamiki PKB. To właśnie jest fundament „silver economy” – gospodarki, której wydolność zależy od tego, jak długo osoby dojrzałe pozostaną aktywne zawodowo – dodaje.
Co siódma osoba dalej pracuje na emeryturze
Prognozy Komisji Europejskiej są alarmujące: wskaźnik obciążenia demograficznego w Polsce wzrośnie z 32 proc. w 2022 roku do około 55 proc. w połowie stulecia. W tak skrajnie niekorzystnym układzie zatrzymanie dojrzałych osób w organizacjach przestaje być wyborem czy przejawem dobrej woli firm. Staje się twardym warunkiem przetrwania i stabilności całej krajowej gospodarki.
– Coraz więcej osób po osiągnięciu wieku emerytalnego pozostaje aktywnych zawodowo. Obecnie już niemal co siódmy świadczeniobiorca decyduje się na kontynuowanie pracy przy jednoczesnym pobieraniu emerytury. To zjawisko pokazuje zmianę postaw, ale z perspektywy wydolności systemu i wyzwań demograficznych, skala ta jest wciąż niewystarczająca. Same zachęty finansowe mogą okazać się zbyt słabe, by zrównoważyć ubytek milionów osób z rynku pracy, jaki czeka nas w najbliższych dekadach – mówi Paweł Jaroszek.
– Musimy zacząć działać. Samo oczekiwanie, że ludzie będą pracować dłużej, to za mało – trzeba im stworzyć środowisko, w którym to będzie miało sens. Kluczem jest zrozumienie ich realnych potrzeb: co ich napędza, z czym się zmagają i czego faktycznie oczekują od firmy – podkreśla Tomasz Szklarski. – Skala zainteresowania naszym badaniem GeeX pokazuje jedno: generacja X ma dość bycia pomijaną i chce wreszcie zostać wysłuchana. Pracodawcy nie mają więc wyjścia: muszą nauczyć się traktować jej głos poważnie – podsumowuje ekspert.
Źródło: Enpulse