Kategorie

Orzecznictwo SN, Pracodawca

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Zgodnie z art. 18(3b) § 1 kodeksu pracy za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu uważa się różnicowanie przez pracodawcę sytuacji pracownika z jednej lub kilku przyczyn dyskryminacyjnych określonych w przepisach kodeksu pracy, którego skutkiem jest w szczególności rozwiązanie stosunku pracy, chyba że pracodawca udowodni, że kierował się obiektywnymi powodami. Jak wobec tego pracodawca powinien dokonywać rozwiązania umowy o pracę z przyczyn organizacyjnych, w sytuacji gdy następuje likwidacja jednego lub kilku spośród większej liczby jednakowych stanowisk i konieczne jest dokonanie wyboru pracowników do zwolnienia, aby nie naruszyć zasady równego traktowania w zatrudnieniu?
Zgodnie z art. 94(3)§2 kodeksu pracy, mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. W orzecznictwie Sądu Najwyższego można znaleźć przykłady takich działań lub zachowań, które w okolicznościach danej sprawy zostały uznane za mobbing. Znajomość tych przykładów jest bez wątpienia pomocna dla pracodawcy w celu ustalenia jakim konkretnie działaniom lub zachowaniom należy zapobiegać, a także dla pracownika w celu dokonania wstępnej przedsądowej oceny, czy miał lub ma miejsce mobbing.
Zgodnie z art. 94(3) § 2 kodeksu pracy, mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. W orzecznictwie Sądu Najwyższego można znaleźć przykłady takich działań lub zachowań, które w okolicznościach danej sprawy nie zostały uznane za mobbing. Znajomość tych przykładów jest bez wątpienia pomocna w szczególności dla pracownika w celu dokonania wstępnej przedsądowej oceny, czy miał lub ma miejsce mobbing, a w związku z tym oceny potencjalnych szans ewentualnych roszczeń dotyczących mobbingu.
Zgodnie z art. 94(3) § 2 kodeksu pracy, mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. Kiedy można więc uznać, iż dane działania lub zachowania były uporczywe i długotrwałe?
Jeżeli naruszenie obowiązków pracowniczych polega na zawinionym zaniechaniu ich wykonywania, a przy tym stan taki trwa nieprzerwanie, stale i niezmiennie przez dłuższy czas, bieg miesięcznego terminu od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy o pracę z takim pracownikiem należy liczyć osobno w stosunku do każdego kolejnego dnia utrzymującego się stanu takiego naruszenia obowiązków – orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z 20 stycznia 2011 r.
Zdaniem Sądu Najwyższego niekulturalne i aroganckie zachowanie pracodawcy nie zawsze może być potraktowane jako mobbing, zwłaszcza gdy pracodawca podobnie zachowuje się wobec innych pracowników.
Zewnętrzną przyczyną zdarzenia będącego wypadkiem przy pracy może być nawet normalna praca, jeśli ze względu na stan zdrowia niepełnosprawnego pracownika powodowała ona nadmierne obciążenie jego organizmu.
Zachowanie polegające na pobiciu lub opluciu współpracowników przez działaczy związkowych nie podlega ochronie prawa. W takim przypadku pracodawca może rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem, nawet bez uprzedniej zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej.
Dopóki należne pracownikowi wynagrodzenie za pracę nie zostanie mu wypłacone, nie stanowi podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Tym samym składki stają się należne nie wcześniej niż w momencie wypłaty wynagrodzenia, nawet jeżeli zaległa wypłata została przyznana prawomocnym wyrokiem sądu.
Dopuszczalne jest zwolnienie pracownika za wypowiedzeniem w sytuacji, gdy zachowuje się on nielojalnie wobec pracodawcy, a także wobec współpracowników. Zachowania te mogą być zgodne z prawem, nie muszą być zawinione – ale gdy są sprzeczne z interesami pracodawcy, uzasadniają wypowiedzenie. Taki wniosek wypływa z wyroku Sądu Najwyższego z 4 lutego 2011 r. (II PK 199/10).
U pracodawców objętych ustawą antykryzysową okres zatrudnienia na podstawie kolejnych terminowych umów o pracę zawartych z tymi samymi pracownikami nie może przekraczać 24 miesięcy – przypomniało Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej (MPiPS) w odpowiedzi na interpelację poselską. Resort podkreślił też, że Sąd Najwyższy negatywnie ocenia nadużywanie prawa do zatrudniania na czas określony.
Usługi zdrowotne świadczone w ramach działalności gospodarczej przez lekarza, na rzecz podmiotu, w którym był wcześniej zatrudniony jako stażysta, wyłączają możliwość preferencyjnego ustalenia podstawy wymiaru składki na poziomie 30% minimalnego wynagrodzenia. Tak orzekł Sąd Najwyższy.
W orzecznictwie sądowym powszechnie aprobowane jest stanowisko, że pracownik może dochodzić – na zasadach ogólnych, określonych w Kodeksie cywilnym – roszczeń uzupełniających w celu zrekompensowania szkody spowodowanej wypadkiem przy pracy, która nie została pokryta w ramach przyznanych świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Wymaga to jednak spełnienia kilku warunków.
Zwolnienie dyscyplinarne można uzasadnić wykorzystywaniem przez pracownika służbowego komputera do celów prywatnych, jeśli takie działanie było praktyką, a nie występowało tylko sporadycznie.
Prowadzę prywatny gabinet lekarski, w którym zatrudniam 12 osób. Podejrzewałem, że kilku pracowników wynosi z gabinetu różne materiały medyczne (np. strzykawki, bandaże) oraz lekarstwa. Ustanowiłem więc regulamin pracy, w którym jest zawarte postanowienie o możliwości przeprowadzenia przeze mnie co jakiś czas kontroli pracowników po zakończeniu przez nich pracy. Zostały wskazane osoby, które mogą w moim imieniu przeprowadzać taką kontrolę, oraz jest wprowadzona zasada, że kontrolę przeprowadzają zawsze osoby tej samej płci co kontrolowany. Jednak mimo to 2 pracownice zarzuciły mi, że taka regulacja narusza ich dobra osobiste. Czy w regulaminie pracy mogłem wprowadzić możliwość takiej kontroli pracowników i czy mam prawo ją przeprowadzać?
Przejęcie składników majątkowych upadłego zakładu i kontynuacja działalności tego samego rodzaju oznaczają także konieczność przejęcia pracowników upadłej firmy w trybie art. 231 Kodeksu pracy (wyrok Sądu Najwyższego z 3 grudnia 2010 r., I PK 101/10).
Mimo nieważności zawartej umowy o pracę strony mogą nawiązać umowny stosunek pracy przez czynności dorozumiane. Jest to możliwe przez dopuszczenie pracownika do pracy, przyjmowanie pracy przez pracodawcę i realizowanie takiego stosunku prawnego, który odpowiada cechom stosunku pracy określonym w art. 22 k.p. – orzekł SN.
Nie wolno karać w różny sposób i na podstawie różnych przepisów za ten sam czyn – stwierdził Trybunał Konstytucyjny, kwestionując możliwość jednoczesnego obowiązywania opłaty dodatkowej ZUS i kar kryminalnych dla pracodawców uchylających się od opłacania składek ubezpieczeniowych.
W sprawach z zakresu prawa pracy związek zawodowy nie może wytoczyć powództwa na rzecz pracownika ani wstąpić do postępowania bez jego zgody. Jednak członkostwo w związku zawodowym lub podjęcie się przez ten związek obrony praw i interesów pracownika na jego wniosek oznacza zgodę pracownika, chyba że sprzeciwi się on czynnościom procesowym związku zawodowego (uchwała Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2010 r., II PZP 6/10).
Nadmierne podwyższenie wynagrodzenia może być uznane przez ZUS jako czynność dokonana z zamiarem nadużycia prawa do świadczeń.
Pracownik, który nie zgadza się na wycofanie przez firmę wypowiedzenia zmieniającego, traci prawo do odszkodowania z pakietu socjalnego – orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z 8 stycznia 2010 r.
Okoliczności przedstawione pracownikowi na uzasadnienie decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy, a następnie ujawnione w postępowaniu sądowym, muszą być takie same, zaś pracodawca pozbawiony jest możliwości powoływania się przed organem rozstrzygającym spór na inne przyczyny mogące przemawiać za słusznością wypowiedzenia umowy – orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z 19 kwietnia 2010 r.
Pracownik, który nie zawinił ani nie przyczynił się w żaden sposób do wypłaty nienależnego mu składnika wynagrodzenia, nie ma obowiązku jego zwrotu – stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 8 czerwca 2010 r.
Ochrona przed wypowiedzeniem dotyczy tylko nieobecnego pracownika. Jeżeli mimo choroby pracownik stawia się do pracy i ją wykonuje, można mu skutecznie złożyć wypowiedzenie umowy o pracę.
Na pracodawcy ciąży wiele różnego typu obowiązków informacyjnych wobec pracowników. Ich cechą wspólną jest to, że uchybienia popełnione przez pracodawcę przy ich wykonaniu mogą spowodować negatywne konsekwencje nie tylko dla pracownika, ale i dla pracodawcy z odpowiedzialnością odszkodowawczą włącznie.
W spółce z o.o. świadczącej usługi turystyczne doszło do kradzieży mienia (zginął sprzęt komputerowy i drukarka). Właściwe służby podjęły w tej sprawie czynności. Prezes spółki na własną rękę również prowadził postępowanie wyjaśniające. Byłem przesłuchiwany w charakterze świadka. Poczułem się dotknięty, tym bardziej że groziło mi zwolnienie dyscyplinarne. Czy pracodawca we własnym zakresie miał prawo prowadzić tego typu postępowanie i czy nie naruszył moich dóbr osobistych?
Możliwość dofinansowania z funduszu socjalnego imprez zbiorowych dla pracowników – np. wyjazdów integracyjnych – nie budzi już poważnych wątpliwości. Problemem jest natomiast to, czy wszystkim osobom uprawnionym należy przyznać świadczenia w jednakowej wysokości. W najnowszym orzecznictwie pojawia się pogląd, że wszelkie zbiorowe spotkania mogą być finansowane ze środków funduszu i nie trzeba różnicować sytuacji materialnej uczestniczących w nich osób.
Pracodawca ma prawo dyscyplinarnie zwolnić pracownika z powodu niezłożenia oświadczenia majątkowego w terminie. Nie może jednak z tego korzystać wbrew zasadom współżycia społecznego. Pogorszenia stanu zdrowia i towarzyszące temu stany psychiczne nie mogą stanowić okoliczności obciążającej. Świadczą o niezawinionym uchybieniu obowiązkowi złożenia oświadczenia majątkowego. W żadnym wypadku nie da się w takich warunkach przypisać jakiegokolwiek stopnia winy – orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z 25 maja 2010 r.
W razie braku zgody na przyjęcie mandatu karnego inspektor pracy składa do sądu wniosek o ukaranie. Jednak gdy sąd ustali, że mandat był nałożony bezpodstawnie, nakaże zwrot uiszczonej grzywny.
Obniżenie płacy do poziomu wynagrodzenia otrzymywanego przez innych pracowników wykonujących tę samą pracę jest zasadne, gdy ma związek ze zmianami organizacyjnymi. Ta przyczyna powinna być wyraźnie wskazana w piśmie o wypowiedzeniu.
Zawarcie porozumienia zmieniającego jest wygodnym dla pracodawcy sposobem modyfikacji warunków zatrudnienia. Porozumienie wiąże obie strony i pracownik nie może swobodnie wycofać się z niego, chyba że – godząc się na nie – działał pod wpływem groźby.
Zły system kontroli jest winny temu, że pracownicy bezprawnie korzystają ze zwolnień lekarskich. Zdaniem Pracodawców RP potrzebne jest jak najszybsze rozwiązanie tego problemu.
Pracodawcy muszą w regulaminie zfśs jasno określić kryteria przydzielania środków z funduszu, sposób dokumentowania wysokości zarobków współmałżonka na potrzeby funduszu socjalnego oraz cele, na które można te środki przeznaczać.
Status pracodawcy może posiadać wyodrębniony finansowo i organizacyjnie oddział firmy, jeżeli samodzielnie zatrudnia pracowników.
Nowy pracodawca, który przejął zakład pracy lub jego część, staje się z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy. Proponowanie pracownikom nowych umów ignorujących obowiązujące regulacje narusza przepisy prawa.
Zbyt duże ustępstwa pracownika w ugodzie zawartej z pracodawcą mogą spowodować uznanie ugody za bezskuteczną (wyrok Sądu Najwyższego z 29 czerwca 2010 r., I PK 51/10).
Klauzula o zrzeczeniu się przez pracownika wszelkich roszczeń od pracodawcy zawarta w porozumieniu stron o rozwiązaniu umowy o pracę jest nieważna.
Dla ważności wypowiedzenia nie ma znaczenia długość okresu między reorganizacją pracodawcy a wypowiedzeniem z tego tytułu umowy o pracę. Jednak wypowiedzenie powinno być złożone nie wcześniej niż po podjęciu stosownych decyzji w sprawie reorganizacji przez organ nadzorczy osoby prawnej – spółki (wyrok Sądu Najwyższego z 19 stycznia 2010 r., I PK 163/09).
Polskie Normy nie są przepisami bhp, tj. przepisami prawa pracy. Nie można jednak organom administracji stawiać zarzutu naruszenia prawa przez odwołanie się do Polskiej Normy, która w sposób optymalny zapewnia realizację spoczywającego na pracodawcy obowiązku stworzenia pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy.(Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 785/07)
Wychowawca zatrudniony w placówce opiekuńczo-wychowawczej, podlegający ustawie z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych, ma prawo od 1 stycznia 2009 r. do 1/2 wynagrodzenia w okresie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych (uchwała Sądu Najwyższego z 14 stycznia 2010 r., III PZP 4/09).
Pracodawca może żądać od pracownika zwrotu nienależnego świadczenia, ale tylko pod warunkiem wykazania, że pracownik wiedział lub powinien przypuszczać, iż sporne świadczenie od pracodawcy się nie należy.
Porozumienie między pracodawcą a związkami zawodowymi dotyczące zwolnień grupowych może przewidywać wypłacanie odpraw, których wartość przekracza dla jednego pracownika 15-krotność minimalnego wynagrodzenia za pracę (wyrok Sądu Najwyższego z 24 lipca 2009 r., I PK 41/09).
Podjęta przez nieuprawniony podmiot działający w imieniu pracodawcy czynność z zakresu prawa pracy jest ważna i skuteczna, gdy zostanie ona potwierdzona przez inny podmiot (organ) właściwy do podejmowania takich czynności – także przez podjęcie określonych czynności faktycznych.
Osoba wskazana przez zarząd zakładowej organizacji związkowej jako ta, której stosunek pracy podlega ochronie przed wypowiedzeniem, nie może być zwolniona dopóki organizacja związkowa liczy co najmniej 10 osób (na podstawie wyroku Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2008 r., II PK 280/07).
Właścicielem środków funduszu jest pracodawca, który jedynie doznaje ograniczeń w korzystaniu z nich. Przekazanie pracodawcy przejmującemu pracowników w trybie art. 231 k.p. środków na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych przez poprzedniego pracodawcę jest świadczeniem pieniężnym - zapłatą (wyrok Sądu Najwyższego z 22 lutego 2008 r., V CSK 437/07).
Interpretacja art. 30 ust. 21 ustawy o związkach zawodowych budzi liczne wątpliwości. Przepis dotyczy trybu konsultacji, a konkretnie listy imiennej pracowników podlegających obronie związkowej.
Pracownik musi powiadomić pracodawcę o zamiarze kontynuacji stosunku pracy. Gotowość do pracy może zgłosić pisemnie, ustnie lub telefonicznie.
Przejęcie przez nowego pracodawcę zakładu pracy oznacza kontynuację dotychczasowych stosunków pracy. Oprócz obowiązków wynikających z umów o pracę nowy pracodawca powinien również pamiętać o zapisach regulaminów pracy i układów zbiorowych.
Pracownikowi zarządzającemu zakładem pracy w imieniu pracodawcy, objętemu zakresem regulacji ustawy z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz.U. Nr 26, poz. 306 z późn.zm.), może przysługiwać odprawa rentowa na zasadach i w wysokości przewidzianej w zakładowym układzie zbiorowym pracy, niezależnie od jej przyznania przez podmiot określony w § 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 21 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego wykazu świadczeń dodatkowych, które mogą być przyznane osobom kierującym niektórymi podmiotami prawnymi, oraz trybu ich przyznawania (Dz.U. Nr 14, poz. 139).