| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Wynagrodzenia > Rozliczanie wynagrodzeń > Wyrok SN z dnia 15 września 2006 r., sygn. I PK 97/06

Wyrok SN z dnia 15 września 2006 r., sygn. I PK 97/06

1. Skorzystanie z możliwości dopuszczenia z urzędu dowodu niewskazanego przez stronę (art. 232 zdanie drugie k.p.c.) jest uprawnieniem sądu zmierzającego do wymierzenia sprawiedliwości w sposób rzetelny, zgodny z ustalonym stanem faktycznym opartym o prawidłową ocenę dowodów oraz prawem materialnym mającym do niego zastosowanie, jeżeli nie prowadzi do naruszenia bezstronności sądu, a w szczególności nie jest działaniem dokonanym wyłącznie w interesie jednej ze stron. 2. Pracownik dochodzący odszkodowania z tytułu naruszenia przez pracodawcę zasady równego traktowania pracowników w zakresie wynagrodzenia za pracę (art. 183d k.p.) powinien wykazać, że wykonywał jednakową pracę lub pracę o jednakowej wartości co pracownik wynagradzany korzystniej (art. 183c § 1 k.p.).

6) art. 378 §1 k.p.c., przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów apelacji, a mianowicie dotyczących naruszenia prawa do rzetelnego procesu, równości wobec prawa, „co w gruncie rzeczy stanowi również nie rozpatrzenie istoty sprawy”;

7) art. 379 pkt 5 k.p.c. w związku z art. 386 § 2 k.p.c., przez przyjęcie, że doręczenie pisma procesowego strony pozwanej z dnia 31 października 2005 r. złożonego już po zamknięciu przewodu sądowego, w którym pozwany wdaje się w spór co do istoty sprawy, bez otwarcia przewodu sądowego na nowo i wyznaczenia terminu do zajęcia stanowiska, w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji uznał to doręczenie za celowe, nie stanowi pozbawienia możliwości obrony swoich praw;

8) art. 224 ustawy o radcach prawnych przez błędną wykładnię i przyjęcie, że usytuowanie stanowiska radcy prawnego w niższej grupie głównych specjalistów w punkcie 4 tabeli stanowisk i kategorii zaszeregowania dla pracowników na stanowiskach nierobotniczych, stanowiącej załącznik nr 3 do zakładowego układu zbiorowego spełnia dyspozycję tego przepisu, chociaż główni specjaliści usytuowani są również w pkt 5 i 3 tabeli na podstawie art. 12 ust. 7 układu zbiorowego;

9) art. 112, art. 113 oraz art. 183b k.p., przez ich niezastosowanie, mimo że pracodawca nie udowodnił, iż zróżnicowanie wynagrodzeń głównych specjalistów i dowolne usytuowanie ich w trzech grupach pod względem wynagrodzenia zostało spowodowane racjonalnymi i obiektywnymi kryteriami.

W uzasadnieniu procesowych podstaw skargi kasacyjnej powódki wywiodły w szczególności, że na rozprawie w dniu 30 września 2005 r. Sąd pierwszej instancji dopuścił z urzędu dowód z zakresów czynności innych głównych specjalistów zatrudnionych w Kopalni wbrew regułom dowodowym określonym w art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz w art. 3 i art. 232 k.p.c., jak również wbrew art. 183b k.p., a Sąd drugiej instancji to zaaprobował. W ocenie powódek, takie działanie Sądu nie zasługuje na aprobatę. Stosownie bowiem do art. 6 k.c., strony mają obowiązek wskazywać dowody do stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Owszem Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę, ale uprawnienie to nie może być rozumiane zbyt szeroko, gdyż doprowadziłoby to do przekreślenia zasady kontradyktoryjności procesu. Obowiązek wskazania dowodów potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy obciąża strony. Sąd, podejmując inicjatywę dowodową, powinien to robić w sytuacjach szczególnych, a nie w każdym przypadku, gdy strona, którą obciąża ciężar dowodu, nie zgłasza w tym zakresie wniosków dowodowych. Zgodnie z art. 3 k.p.c., strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Przepis ten nie nakłada zatem na Sąd obowiązku dążenia do wykrycia prawdy obiektywnej (materialnej), bez względu na procesową aktywność stron. Wręcz przeciwnie, przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, zmienionych ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.), rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Powódki powołały się na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2000 r., III CZP 4/00 (OSNC 2000 nr 11, poz. 195) oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00 (OSP 2001 nr 7-8, poz. 116). W ocenie powódek, gdyby Sąd pierwszej instancji nie dopuścił z urzędu dowodów w postaci zakresów obowiązków innych głównych specjalistów, to z pewnością rozstrzygnięcie byłoby inne. Działanie Sądu z urzędu i przejęcie inicjatywy dowodowej, w tym konkretnym przypadku i okolicznościach sprawy stanowi również naruszenie zasady równości wobec prawa oraz prawa do rzetelnego procesu sądowego przeprowadzonego przez bezstronny sąd. Według powódek, nie można zaaprobować sytuacji, w której strona pozwana wdaje się w spór już po zakończeniu rozprawy, a Sąd to akceptuje, doręczając pismo procesowe złożone kilka dni po zamknięciu rozprawy. Takie działanie Sądu nie może być inaczej traktowane, jak naruszenie prawa do obrony w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c., co skutkuje nieważnością postępowania. Skoro Sąd postanowił doręczyć stronie przeciwnej pismo procesowe pozwanego złożone po zamknięciu przewodu sądowego, to powinien rozważyć, czy zachodzą przesłanki do otwarcia przewodu sądowego na nowo i wtedy dopiero podjąć decyzję o doręczeniu pisma, zakreślając stosowny termin na zajęcie stanowiska. Nie ma racji Sąd drugiej instancji twierdząc, że pismo to nie było brane pod uwagę, skoro w treści uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji znajduje się argumentacja pozwanego zawarta właśnie w tym piśmie. Zdaniem powódek, wadliwe jest uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia ze względu na wewnętrzną niespójność i pominięcie lub bardzo ogólnikowe podanie podstaw oddalenia apelacji, co stanowi naruszenie art. 328 § 2 w związku z art. 391 k.p.c. Sąd drugiej instancji „przeszedł do porządku dziennego nad kwestią pisma pozwanego z dnia 20.06.2005 r.”, w którym pozwany uznaje częściowo powództwo w zakresie wysokości roszczenia, a mimo tego Sąd pierwszej instancji oddalił je w całości, co narusza art. 229 k.p.c.

Czytaj także

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
INFORLEX Kadry Płace i HR285.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

KORONAWIRUS A PRAWO PRACY

reklama

Ostatnio na forum

Artykuł Sponsorowany

Wszystko co musisz wiedzieć o PPK

Eksperci portalu infor.pl

Mikołaj Przybył

Doradca podatkowy www.mp-consulting.pl

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »